ความลับของกิลด์มาสเตอร์

"ถอยออกไปค่ะเอเลน่า!" เสียงตะโกนของรินดังแทรกเสียงคำรามต่ำในลำคอของเงาร่างมหึมาเบื้องบน มือเรียวบางรีบควานหาคริスタルสถาปัตยกรรมป้องกันแรงดันเวทมนตร์ในกระเป๋าคาดเอวอย่างลนลาน แต่ทว่า สัญชาตญาณอันเฉียบคมของสถาปนิกวิญญาณกลับบอกเธอว่า... ไอเทมป้องกันระดับ A ที่เธอสะสมมาด้วยหยาดเหงื่อและเงินในเกมจำนวนมหาศาล อาจไม่มีความหมายเลยต่อหน้า 'ดวงตาสีทอง' คู่นั้น สิ้นเสียงคำเตือนจากบรรยากาศรอบตัว แสงสีแดงเข้มข้นดั่งโลหิตก็สาดส่องลงมาจากเบื้องบน ดุจดั่งอาณาเขตแห่งความตายที่ถูกกางกั้นไว้ด้วยอำนาจลึกลับ ดวงตาสีทองคู่มหาสารที่จ้องมองทะลุผ่านความมืดมิดไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยวออกมาแม้แต่น้อย หากแต่มันเต็มไปด้วยความกระหายใครรู้—ความหิวกระหายที่ต้องการพรากทุกสิ่งทุกอย่างจากสมองของหญิงสาวเรือนผมสีเงินที่ยืนนิ่งอยู่ข้างกายเธอ เอเลน่ากะพริบตาช้าๆ แสงสีฟ้าจางๆ ในดวงตาของอาจารย์สาวลึกลับไหววูบคล้ายสัญญาณอินเทอร์เน็ตที่กำลังขาดหาย ร่างกายบอบบางเซถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ มือเรียวแตะขมับตัวเองเบื้องซ้ายราวกับพยายามอดกลั้นต่อเสียงกระซิบอันน่ารำคาญที่ดังขึ้นในโสตประสาท "ริน... เสียงพวกนั้น..." เอเลน่าพึมพำ น้ำเสียงราบเรียบแต่สั่นเครือเล็กน้อย "มันบอกให้ฉัน... 'คืนข้อมูล' ค่ะ" รินหัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม สมองของเธอกำลังประมวลผลด้วยความเร็วสูง ในโลกของเกม VRMMO [สถาปนิกวิญญาณกับนักล่ามังกรสายกาว] แห่งนี้ ไม่มี NPC ตัวไหนที่มีระบบหน่วยความจำซับซ้อนระดับที่สามารถถูก 'ดึงข้อมูล' ออกไปได้ ยกเว้นเสียแต่ว่า... เอเลน่าจะไม่ใช่แค่ NPC ธรรมดา แต่เธคือ 'แคปซูลเก็บข้อมูลเคลื่อนที่' ของเซิร์ฟเวอร์หลักที่สูญหายไป *ครืนนนนน!* พื้นดินใต้เท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ไอหมอกสีดำทะมัดทะแมงพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยกของพื้นหิน บังเกิดเป็นร่างของกลุ่มบุคคลในชุดคลุมสีเทาเข้ม ปักตราสัญลักษณ์รูปเฟืองจักรที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่มังกร—เครื่องแบบของ 'กิลด์อัคคีทมิฬ' หนึ่งในสามกิลด์มหาอำนาจประจำเซิร์ฟเวอร์ "เจอตัวแล้ว..." เสียงทุ้มต่ำและเยียบเย็นดังขึ้นจากเงาหมอก ร่างสูงใหญ่ของชายสวมหน้ากากเหล็กก้าวออกมา ชายคนนั้นคือ 'วาลคีรี' รองหัวหน้ากิลด์อัคคีทมิฬ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและวิธีการสกปรกในการกวาดล้างข้อมูลคู่แข่ง ดวงตาภายใต้หน้ากากมองตรงไปยังเอเลน่าด้วยความโลภอย่างปิดไม่มิด "นึกว่าจะต้องตามหาตัว 'กุญแจสำคัญ' นี้ไปอีกนานเสียอีก ไม่คิดเลยว่าจะมาเดินเล่นอยู่กับสถาปนิกฝึกหัดแถวชายขอบ" รินก้าวเท้าขวามาข้างหน้าอย่างรวดเร็วเพื่อบังร่างของเอเลน่าไว้ครึ่งหนึ่ง แม้ว่าภายในใจจะหวาดหวั่นจนมือสั่น แต่รอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ของสถาปนิกนอกกรอบก็ถูกยกขึ้นอย่างท้าทาย "เดินเล่นเหรอคะ? พูดจาให้เกียรติสถานที่และเจ้าของบ้านหน่อยสิคะท่านรองหัวหน้า วลีที่ว่า 'บุกรุกยามวิกาล' ในเขตแดนที่ฉันเป็นคนออกแบบระบบป้องกันด้วยตัวเองเนี่ย มันมีบทลงโทษค่อนข้างจะเจ็บปวดพอดูเลยนะคะ" รินกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยจิตสังหารอันเยือกเย็น มือข้างซ้ายที่ซ่อนอยู่ด้านหลังกำลังกดเปิดใช้งานสวิตช์ลับของกระเป๋า วาลคีรีแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความดูแคลน "สถาปัตยกรรมกระจอกๆ ของเธอน่ะหรือ จะต้านทานกองกำลังระดับท็อปของกิลด์เราได้? เลิกดิ้นรนแล้วส่งตัว NPC สมองเพชรคนนั้นมาซะดีๆ เถอะน่า ริน... หรือเธออยากให้บ้านแสนรักที่เธอหมดเงินจริงไปเป็นหมื่นๆ เยนของเธอ ต้องมอดไหม้กลายเป็นจุลไปต่อหน้าต่อตาล่ะ?" คำพูดนั้นสะвиดเข้าที่จุดอ่อนของรินพอดี ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อย การลงทุนตกแต่งบ้านในเกมด้วยสกลุเงินจริงคือเส้นเลือดใหญ่ทางจิตใจของเธอ! ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องผลงานศิลปะของเธอทั้งนั้น "พูดแบบนี้... แสดงว่าไม่ได้มาเจรจาซสินะคะ" รินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "งั้นก็ช่วยไม่ได้ค่ะ" รินสะบัดมือขวาออกไปอย่างแรง คริสตัลสีครามสามลูกพุ่งแหวกอากาศออกไปปักลงตามจุดอับสายตาของกลุ่มกิลด์อัคคีทมิฬทันที สกิลอาชีพสายสถาปนิก [การจัดวางโครงสร้างเชิงพื้นที่ (Spatial Blueprint)] ถูกกระตุ้นการทำงานในเสี้ยววินาที พื้นที่รอบบริเวณนั้นไม่10เมตรแปรสภาพกลายเป็น 'เขตก่อสร้างเร่งด่วน' แรงโน้มถ่วงรอบตัวของพวกมันพุ่งสูงขึ้นหลายเท่าตัวจนสมาชิกกิลด์หลายคนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความตกใจ "เฮ้ย! อะไรวะเนี่ย! ขยับไม่ได้!" สมาชิกกิลด์คนหนึ่งแผดเสียงร้องด้วยความตื่นตระหนก "ยัยนี่... ใช้สกิลพื้นที่ควบคุมงั้นรึ!" วาลคีรีขมวดคิ้วแน่น แรงกดดันมหาศาลทำให้เขาต้องใช้ดาบยักษ์ปักลงกับพื้นเพื่อพยุงร่างไม่ให้ล้มลง แต่ทว่า เป้าหมายที่แท้จริงของรินไม่ใช่การโจมตีพวกมัน "เอเลน่า! วิ่งค่ะ!" รินหันไปคว้าข้อมือของอาจารย์สาวที่ยืนเหม่อลอยอยู่ แต่ทว่า... เอเลน่ากลับไม่ขยับเขื้อน ดวงตาสีฟ้าที่เคยหม่นแสง กลับเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นมาอย่างฉับพลัน พร้อมกับเสียงระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ดังกระหน่ำในหัวของรินจนแทบระเบิด *[คำเตือนระบบฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการปลดล็อกโปรโตคอลความทรงจำของ NPC 'เอเลน่า' 100%]* *[คำเตือน: ข้อมูลต้นกำเนิดของเซิร์ฟเวอร์กำลังถูกดาวน์โหลดเข้าสู่ร่างของเป้าหมาย]* เอเลน่าค่อยๆ ดึงมือออกจากกาสรเกาะกุมของรินอย่างอ่อนโยน รอยยิ้มจางๆ ที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนบนใบหน้าของอาจารย์สาวถูกคลี่ออกช้าๆ เป็นรอยยิ้มที่งดงามราวกับเทพธิดา แต่ในขณะเดียวกันก็ทรงพลังและน่าสะพรึงกลัวจนลมหายใจของรินสะดุด "รินคะ..." เสียงของเอเลน่าเปลี่ยนไป ไม่ใช่เสียงของหญิงสาวผู้หลงทางอีกต่อไป แต่เป็นเสียงก้องกังวานที่ซ้อนทับกันหลายชั้นราวกับเสียงของระบบจักรวาล "ขอบคุณที่ดูแลฉันมาตลอดนะคะ..." ก่อนที่รินจะทันได้เอ่ยทักท้วงอะไร แสงสีทองเจิดจ้าก็ระเบิดออกจากร่างของเอเลน่า พัดพาร่างของพวกกิลด์อัคคีทมิฬปลิวหายไปในพริบตา พร้อมกันนั้น พื้นดินเบื้องหน้าก็แยกตัวออก เผยให้เห็นบันไดหินโบราณที่ทอดยาวดิ่งลงสู่ใต้ดินลึก—สถานที่ซึ่งความจริงอันดำมืดที่สุดของโลกใบนี้กำลังรอคอยพวกเธออยู่ และในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่เต็มไปด้วยจิตสังหารระดับบอสลับก็ดังสะท้อนขึ้นมาจากก้นบึ้งของความมืด พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนก้าวขึ้นมา... บุคคลที่รินไม่คาดคิดว่าจะได้พบเจอในสถานที่แห่งนี้ตลอดกาล! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรินและเอเลน่าในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!