พันธสัญญาที่ไม่ได้เอ่ยปาก

เศษละอองน้ำจากลำธารเบื้องหน้าที่แตกกระเซ็นขึ้นมาปะทะผิวหน้าไม่ได้ทำให้รินรู้สึกเย็นสบายเลยแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม ความกดอากาศมหาศาลที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างมหึมาใต้ผิวน้ำกลับทำให้ผิวหนังของนางรู้สึกเหมือนกำลังถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง "เจ้านี่... ช่างเสียงดังน่ารำคาญเสียจริง" เสียงหวานใสแต่แฝงไว้ด้วยความเยียบเย็นดังขึ้นจากริมฝีปากของเอเลน่า อาจารย์สาวผู้มักจะมีท่าทีเหม่อลอยอยู่เสมอกลับกำลังยืนไขว่ห้างอยู่บนกิ่งไม้สูงด้วยท่าทีสบายอารมณ์ ดวงตาคู่สวยสีนิลจ้องมองเงาร่างขนาดมหึมาที่กำลังผุดขึ้นมาเหนือน้ำราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่ง ไม่มีความหวาดกลัว เจือปนอยู่ในแววตานั้น มีเพียงความรำคาญใจที่ถูกขัดจังหวะการพักผ่อนเท่านั้น *โฮกกกกก—!* เสียงคำรามสะเทือนเลื่อนลั่นดังขึ้นจนแผ่นดินใต้ฝ่าเท้ารินสั่นสะเทือน มังกรวารีโบราณ นามว่า 'เลวีอาธานแห่งพงไพรสนธยา' อสูรกายระดับบอสลับที่ซ่อนตัวอยู่ใต้สายน้ำมานานนับพันปี ดวงตาสีทองคู่โตขนาดเท่าบ้านทั้งหลังจ้องเขม็งมาที่สิ่งมีชีวิตตัวกระจิรหริทสองร่างที่บังเอิญรุกล้ำอาณาเขตของมัน เมือกใสและไอร้อนระอุพวยพุ่งออกจากจมูกของมันจนเกิดเป็นกลุ่มควันหนาทึบ รินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ระบบอินเทอร์เฟซของเกม VRMMO ตรงหน้าปรากฏหน้าต่างสีแดงฉานกระพริบเตือนรัวเร็ว [คำเตือน: ท่านกำลังเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์ระดับตำนาน 'เลวีอาธานแห่งพงไพรสนธยา' (ระดับ 85)] [คำเตือน: พลังชีวิตของท่านจะหมดลงภายใน 0.3 วินาที หากโดนการโจมตีทางกายภาพโดยตรง] "อาจารย์คะ! อย่าเพิ่งไปนั่งชมวิวนะคะ ช่วยลงมาช่วยกันคิดก่อนค่ะว่าจะเอาตัวรอดจากเจ้ากิ้งก่ายักษ์นี่onได้ยังไง!" รินร้องตะโกนแข่งกับเสียงคำราม พร้อมกับรีบดีดตัวหลบสายน้ำพ่นกรดแรงดันสูงที่พุ่งเฉียดหัวไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร พื้นดินบริเวณที่นางยืนอยู่เมื่อครู่นี้หลอมละลายกลายเป็นหลุมลึกทันทีด้วยฤทธิ์กรด "เจ้ามนุษย์ตัวน้อย... เจ้ามีความกล้ามากนะที่สั่งข้า" เอเลน่าถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะกระโดดลงมาจากกิ่งไม้ ร่างของนางลอยเคว้งกลางอากาศราวน้ำหนักไร้มวล ก่อนจะลงมายืนเคียงข้างรินอย่างสง่างาม ชายกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ไม่มีรอยเปื้อนแม้แต่หยดเดียว "แต่ก็นะ... ข้าเองก็เกลียดพวกสัตว์เลื้อยคลายที่ส่งเสียงน่ารำคาญพวกนี้อยู่พอดี" รินเหลือบมองอาจารย์สาวแวบหนึ่ง นางรู้ดีว่าหากปล่อยให้เอเลน่าใช้พลังทำลายล้างแบบดิบๆ พื้นที่ป่าบริเวณนี้รวมถึงบ้านพักไม้ซุงที่นางเพิ่งตกแต่งเสร็จไปเมื่อวานคงพินาศย่อยยับไร้ชิ้นดี และที่สำคัญ ค่าซ่อมแซมในระบบเกมนี้มันแพงหูฉี่จนนางอาจจะต้องล้มละลาย! "ไม่ต้องใช้พลังรุนแรงค่ะอาจารย์!ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของสถาปนิกคนนี้เองค่ะ!" รินตวัดมือเปิดหน้าต่างเมนูสถาปัตยกรรมและคลังไอเทมอย่างรวดเร็ว นิ้วเรียววาดลวดลายกลางอากาศด้วยความเร็วสูง ไอเทมประเภทวัสดุก่อสร้างและอุปกรณ์เสริมกลไกเวทมนตร์ถูกเรียกออกมานับร้อยชิ้นในเวลาไม่ถึงสามวินาที "หืม? เจ้าจะสร้างอะไรแปลกๆ อีกแล้วหรือ?" เอเลน่าเอียงคอสงสัย ดวงตาสีเพลิงเริ่มฉายแววสนุกสนานขึ้นมาเมื่อเห็นรินไม่ได้หยิบดาบหรือไม้เท้าเวทมนตร์ออกมาสู้ แต่กลับหยิบ 'เสาหินเสริมแรงดันเวท' และ 'แผ่นเหล็กสะท้อนแสง' ออกมาแทน "เรียกว่า 'กลยุทธ์การปรับภูมิทัศน์เพื่อความปลอดภัยขั้นสูงสุด' ต่างหากค่ะ!" รินยิ้มมุมปากอย่างมั่นใจ นางกระโดดเหยียบรากไม้เพื่อส่งตัวเองขึ้นไปบนยอดไม้ พร้อมกับปักเสาหินทั้งสี่ต้นลงตามจุดอับสายตาของมังกรวารีอย่างแม่นยำ เลวีอาธานคำรามด้วยความเกรี้ยวกราดเมื่อเหยื่อตัวจ้อยกล้าเมินเฉยต่อมัน มันอ้าปากกว้างเตรียมปลดปล่อยลำแสงมังกรพิฆาต พลังงานมานาสีฟ้าเข้มอัดแน่นอยู่ที่ลำคอจนเกิดแสงสว่างจ้าไปทั่วบริเวณผืนป่า "ตอนนี้แหละค่ะ!" รินกดใช้งานกลไกที่ติดตั้งไว้ทันที เสาหินทั้งสี่ต้นส่องประกายแสงสีทองอร่ามเชื่อมต่อกันเป็นตาข่ายบาเรียเวทมนตร์รูปทรงโดม พลังงานแสงอาทิตย์ที่สะท้อนผ่านแผ่นเหล็กที่รินจัดวางไว้ก่อนหน้านี้หักเหเข้าใส่ดวงตาสีทองข้างซ้ายของเลวีอาธานอย่างจัง! *กรี๊ดดดดดด—!* เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดดังสนั่นหวั่นไหว เลวีอาธานสะบัดหัวหนีแสงจ้าที่แทงทะลวงประสาทสัมผัส ลำแสงมังกรพิฆาตที่กำลังจะถูกปล่อยออกมาจึงเบี่ยงเบนทิศทางพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ระเบิดก้อนเมฆจนสลายหายไปในพริบตา เปิดโอกาสให้เอเลน่าที่รอจังหวะอยู่วาดมือเพียงครั้งเดียว คลื่นดาบสีเงินบริสุทธิ์ก็พุ่งเข้าตัดเกล็ดบริเวณลำคอของมังกรยักษ์จนเลือดสีดำทะลักออกมา ร่างมหึมาของเลวีอาธานเซถอยหลังลงไปในลำธาร น้ำกระเซ็นท่วมป่า แรงกระแทกจากการล้มทำให้ผืนดินสงบลงในที่สุด รินถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก เหงื่อกาฬไหลซึม1เปียกชุ่มแผ่นหลัง นางทรุดตัวลงนั่งกับพื้นหญ้าอย่างหมดแรง พลางปาดเหงื่อบนหน้าผากด้วยความเหนื่อยอ่อน "เป็นการต่อสู้ที่... แปลกประหลาดสิ้นดี" เอเลน่าเดินเข้ามาใกล้ ร่มกระดาษสีขาวในมือถูกหุบลง นางมองดูผลงานรอบตัวด้วยความทึ่งเล็กน้อย "เจ้าใช้แค่ก้อนหิน เหล็กกระจจก และการจัดวางพื้นที่ งัดข้อกับอสูรกายระดับตำนานได้โดยที่แทบไม่ต้องลงดาบเองเลยหรือ? เจ้ามนุษย์... เจ้าช่างน่าสนใจเสียจริง" รินเงยหน้าขึ้นสบตากับอาจารย์สาว รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเหนื่อยล้า "โลกใบนี้ไม่ได้มีไว้แค่ให้ทำลายล้างเพื่อเก็บเลเวลหรอกนะคะอาจารย์... บางครั้ง การเข้าใจโครงสร้างและใช้ประโยชน์จากสิ่งรอบตัว ก็ทำให้เราชนะได้โดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อมากเกินไปค่ะ" เอเลน่าชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีเพลิงคู่นั้นไหววับคล้ายมีความทรงจำบางอย่างแวบผ่านเข้ามา แต่มันก็เลือนหายไปอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มจางๆ ที่หาได้ยากยิ่งปรากฏขึ้นบนมุมปากของหญิงสาวลึกลับ "เช่นนั้น... สถาปนิกตัวน้อย" เอเลน่ายื่นมือเรียวบางออกมาเบื้องหน้าริน แสงอ่อนๆ จากเวทมนตร์รักษาถูกส่งผ่านฝ่ามือเข้ามาฟื้นฟูพลังชีวิตและอาการเหนื่อยล้าของรินในพริบตา "ข้าขอแต่งตั้งให้เจ้าเป็น 'ผู้ดูแลส่วนตัว' ของข้าอย่างเป็นทางการนับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด เพราะข้าขี้เกียจเดินหาที่พักใหม่แล้ว" รินกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ออกมาอย่างนึกขัน นางยื่นมือไปจับมือเรียวบางนั้นเพื่อพยุงตัวลุกขึ้นยืน "เป็นเกียรติอย่างยิ่งค่ะอาจารย์... แต่พูดไว้ก่อนนะคะว่าค่าอาหารและค่าตกแต่งบ้านท่านต้องช่วยจ่ายด้วยนะคะ!" ทั้งสองยืนเคียงข้างกันท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็นที่เริ่มสาดส่องลอดผ่านแนวไม้ลงมาขับเน้นบรรยากาศอันอบอุ่น มิตรภาพที่เริ่มต้นจากความบังเอิญ บัดนี้ได้ถูกผูกมัดไว้ด้วยพันธสัญญาที่ไม่ได้เอ่ยปากพูดออกมาตรงๆ เสียแล้ว ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลาย หน้าต่างระบบสีดำสนิทที่ไม่มีใครคาดคิดก็เด้งขึ้นมาตรงหน้ารินโดยปราศจากสัญญาณเตือนใดๆ ทั้งสิ้น [ระบบตรวจพบการเชื่อมต่อพิกัดต้องห้าม: มหานครใต้พิภพ 'แอสโตรเดีย'] [เงื่อนไขภารกิจลับระดับ SSS: 'คำอธิษฐานของมังกรตัวสุดท้าย' ถูกกระตุ้นโดยสมบูรณ์] [คำเตือนจากระบบ: บุคคลผู้สวมผ้าคลุมสีชาดที่กำลังยืนรอพวกท่านอยู่ที่ปลายทาง... ไม่ใช่ NPC ทั่วไปในระบบเกมอีกต่อไป...] โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วน" มาโดยตลอดนะคะ!