ความดื้อรั้นที่น่าดึงดูด

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวพ้นความมืดออกมาไม่ได้สร้างความตกใจให้คีรินเท่ากับเงาร่างของคนที่ยืนอยู่ตรงกรอบประตูห้องนิรภัย แววตาคมกริบของอัลฟ่ายังคงล็อกอยู่ที่ใบหน้าเรียวของรินรดา ทว่าร่างสูงใหญ่กลับหมุนตัวกลับอย่างเชื่องช้า สัญชาตญาณนักล่าในตัวตื่นตัวเต็มพิกัด กล้ามเนื้อทุกมัดเกร็งแน่นเมื่อเผชิญหน้ากับผู้มาใหม่ที่กล้าเหยียบย่างเข้ามาในเซฟเฮาส์ส่วนตัวของเขาโดยไม่ได้รับเชิญ "คิดไม่ถึงเลยนะว่าคีรินผู้ยิ่งใหญ่ จะยอมเสียเวลากับเหยื่อตัวเล็กๆ นานขนาดนี้" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากของ **อีธาน** คู่ปรับตัวฉกาจที่ยืนไขว่ห้างพิงกรอบประตู มือข้างหนึ่งถือปืนพกเก็บเสียงกระบอกงามเอาไว้หลวมๆ ดวงตาสสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองสภาพของรินรดาที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยเล็กน้อยจากการยื้อยุด ก่อนจะตวัดกลับมามองหน้าคีรินด้วยแววตาท้าทาย รินรดาใจหายวาบ เธอหอบหายใจถี่รัว สมองอันปราดเปรื่องประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว การปรากฏตัวของอีธานไม่ได้หมายความว่าเธอปลอดภัย ตรงกันข้าม... เธอกลายเป็นหมากตัวสำคัญที่ผู้ชายอันตรายทั้งสองคนกำลังแย่งชิง และหากพลาดแม้แต่นิดเดียว ชีวิตของเธอคงจบสิ้นลงในห้องนิรภัยไร้เสียงแห่งนี้ "แกกล้ามากนะอีธาน ที่ล้ำเส้นเข้ามาถึงถิ่นฉัน" คีรินแค่นหัวเราะ น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก ทว่าแววตากลับลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งโทสะ ความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะผสานกับความกระหายเลือดทำให้บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงอย่างฉับพลัน "ถิ่นของแกงั้นเหรอ? หึ... ฉันแค่มาทวงของที่ควรจะเป็นของฉันก็เท่านั้น" อีธานยกปืนขึ้นเล็งตรงมาที่คีรินอย่างไม่เกรงกลัว "ผู้หญิงคนนั้นถอดรหัสเซิร์ฟเวอร์ของฉันไป ถ้าไม่อยากให้อาณาจักรธุรกิจของแกพังพาสน์ ส่งเธอกับรหัสลับนั่นมาให้ฉันซะดีๆ" รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความหวาดกลัวตีรวนขึ้นมาในอก แต่มันถูกกลบด้วยศักดิ์ศรีและความถือดี เธอไม่ใช่สิ่งของที่จะให้ใครมาโยนแลกเปลี่ยนกันตามอำเภอใจ ดวงตากลมโตตวัดมองอีธานด้วยความชิงชังไม่แพ้คีริน "ฉันไม่ได้เป็นของใครทั้งนั้น!" รินรดาแทรกขึ้นเสียงแข็ง แม้ร่างกายจะสั่นเทาเล็กน้อยแต่แววตากลับดื้อรั้นจนน่าประหลาดใจ "และต่อให้แกเอาปืนจ่อหัวฉัน ฉันก็ไม่มีวันปริปากบอกรหัสบ้าบออะไรนั่นให้พวกแกเด็ดขาด!" คีรินเหลือบมองหญิงสาวแวบหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างเย้ยหยัน ความดื้อรั้นที่สวนทางกับสถานะเหยื่อของเธอกำลังจุดประกายความหลงใหลแปลกประหลาดในอกของเขา แทนที่จะรู้สึกรำคาญ เขากลับรู้สึกว่าแม่เสือสาวตัวนี้ช่างน่าบดขยี้ให้จำนนต่อคารมและร่างกายของเขาเสียเหลือเกิน "ได้ยินที่เธอพูดไหมอีธาน..." คีรินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบทว่าทรงอำนาจจนอีธานต้องขมวดคิ้ว "เธอเป็น 'ของฉัน' ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในนี้... และไม่มีทางที่ฉันจะยกของเล่นชิ้นโปรดให้ไอ้สวะอย่างแกเด็ดขาด" สิ้นคำพูด คีรินก็เคลื่อนไหวราวดาราจักรพุ่งทะยาน ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้าประชิดตัวอีธานด้วยความเร็วเหลือเชื่อ ปืนในมือของอีธานยังไม่ทันได้ลั่นไกก็ถูกสันมือหนาฟาดเข้าที่ข้อมือจนอาวุธร่วงหล่นกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น "อึก...!" อีธานอุทานด้วยความตกใจ รีบงัดหมัดซัดสวนกลับทันที ทว่าคีรินไวกว่า เขารับหมัดนั้นด้วยมือเปล่าก่อนจะกระแทกศอกเข้าที่ลิ้นปี่ของอีธานอย่างเต็มแรง จนคู่ปรับหนุ่มทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นห้องด้วยความจุก ความรุนแรงและดิบเถื่อนที่เกิดขึ้นตรงหน้าทำให้รินรดากลั้นหายใจ หัวใจเต้นโครมครามด้วยความตื่นตระหนก อะดรีนาลีนในกายพุ่งพล่านจนร้อนรุ่มไปหมด คีรินไม่ได้สนใจอีธานที่กำลังนอนกุมท้องหอบหายใจโรยริน เขาก้าวช้าๆ กลับมาหารินรดาที่ถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ดวงตาคมกราบกรานมองเธอราวกับสัตว์ป่ากำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "เธอทำให้ฉันประหลาดใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า รินรดา..." คีรินโน้มตัวลงกักขังเธอไว้ระหว่างแขนทั้งสองข้าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับซอกคอขาวผ่องจนเจ้าตัวสะท้านเฮือก กลิ่นกายบุรุษเพศผสมผสานกับกลิ่นอายอันตรายทำให้สติสัมปชัญญะของเธอพร่าเลือน "ถอยไปนะ..." เธอพยายามดันแผงอกกว้างของเขาออก แต่แรงอันน้อยนิดกลับไม่ต่างอะไรจากการลูบไล้ คีรินรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย "ปากเก่งนักนะ... หวังว่าเวลาที่ฉันลงโทษความดื้อรั้นของเธอ เธอยังจะอวดดีแบบนี้อยู่" คีรินกระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกจุดชนวนขึ้นจนยากจะดับลง รินรดาหลับตาปี๋ หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวและ... ความวาบหวามที่เธอเกลียดชังตัวเองเหลือเกินที่ดันรู้สึกคล้อยตาม ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากหย้าร้อนกำลังจะทาบทับลงมาปิดกั้นเสียงประท้วง เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้องนิรภัย พร้อมกับเสียงระบบคอมพิวเตอร์ที่ประกาศก้องด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ *[ระบบความปลอดภัยหลักถูกแฮก... ประตูนิรภัยชั้นที่สองกำลังจะเปิดออกในอีกสามสิบวินาที]* คีรินชะงักกึก ดวงตาคมกريบหันขวับไปมองหน้าจอควบคุมหลักที่ตอนนี้รหัสผ่านถูกปลดล็อกโดยฝีมือใครบางคน รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นบนมุมปากของเขาอีกครั้ง ขณะที่รินรดากลับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นเงาร่างของคนที่ยืนอยู่หลังจอภาพนั้น... ขอบคุณที่ติดตามความเร่าร้อนนี้ร่วมกันนะครับ