การยอมจำนนชั่วคราว

เสียงพังทลายของบานประตูไม้สักทองหนาหนักดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงทางเดินมืดทึบของเซฟเฮาส์ พร้อมกับกลิ่นอายอันคุ้นเคยของศัตรูตัวฉกาจที่ลอยปะปนมากับสายลมราตรี คีรินไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มยังคงก้าวเดินอย่างมั่นคงขณะอุ้มรินรดานแนบอก แววตาคมกริบดั่งพญาอินทรีทอดมองความมืดเบื้องหน้าด้วยความเยือกเย็น ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น มีเพียงประกายแห่งความกระหายในการล่าที่ถูกจุดประกายขึ้นอีกครั้ง รินรดาซบใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของเขา หัวใจดวงน้อยเต้นรัวเร็วดังกลองศึก ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัวต่อผู้ที่กำลังบุกรุกเข้ามา แต่เป็นเพราะเธอกำลังคำนวณแผนการในหัวอย่างรวดเร็ว นี่คือโอกาสทอง... โอกาสเดียวที่เธอจะหลุดพ้นจากกรงทองแห่งนี้ "ปล่อยฉันลงเถอะค่ะ... เอ๊ย... ปล่อยฉันลงเถอะครับ" รินรดาแกล้งทำเป็นเปลี่ยนคำพูดกระทันหัน น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยหนามแหลมเมื่อครู่ กลับสั่นเครือและอ่อนระโหยราวกับลูกนกตกน้ำ เธอแสร้งทำเป็นตัวสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของอีธานใกล้เข้ามาทุกที คีรินหยุดเดินชะงัก มุมปากหยักลึกยกยิ้มเยาะอย่างรู้ทัน อัลฟ่าหนุ่มผู้ผ่านการนองเลือดมาโชกโชนย่อมมองทะลุปรุโปร่งถึงการแสดงละครฉากใหญ่ของหญิงสาวในอ้อมแขน แววตาของเขาพราวระยับด้วยความขบขันระคนมันเขี้ยว "เสียงสั่นเชียวนะรินรดา" คีรินก้มลงกระซิบชิดใบหูเล็ก ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนเธอน้ำตารื้นด้วยความวาบหวามและคับแค้นใจ "เมื่อครู่ยังปากเก่งอยู่เลยไม่ใช่หรือไง หืม? ทำไมตอนนี้ถึงทำท่าทางเหมือนลูกแมวป่วยใกล้ตายเสียเล่า" "ฉัน... ฉันเจ็บแผลที่ข้อเท้า..." เธอบีบน้ำตาออกมาเม็ดหนึ่งอย่างแนบเนียน พร้อมกับซบหน้าผากลงกับแผงอกกว้างเพื่อซ่อนประกายตาเจ้าเล่ห์ที่กำลังวางแผนหนี "คุณก็รู้ว่าอีธานมันบ้าแค่ไหน ถ้ามันจับตัวฉันไป อาณาจักรข้อมูลของคุณพังทลายแน่... พาฉันหนีไปก่อนเถอะนะคีริน ฉันกลัวแล้ว" คำว่า 'กลัว' จากปากของรินรดานั้นหาความจริงใจไม่ได้เลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของอัลฟ่าให้ตื่นตัวขึ้นอย่างรุนแรง คีรินรู้ดีว่าเธอกำลังหลอกใช้เขาเป็นโล่กำบังเพื่อหาจังหวะหลบหนี แต่เขากลับยินsยอมพร้อมใจที่จะเล่นเกมนี้กับเธอ "เก่งนักนะเรื่องตบตาคนเนี่ย" คีรินหัวเราะในลำคออย่างแหบพร่า ก่อนจะกระชับวงแขนอุ้มร่างบางให้แนบแน่นยิ่งขึ้นจนแทบหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน "แต่อย่าคิดนะว่าลูกไม้ตื้นๆ แค่นี้จะทำให้ฉันปล่อยเธอไปได้ง่ายๆ รินรดา... ถ้าเธออยากเล่นเกมนี้ ฉันก็จะจัดให้ตามคำขอ" สิ้นเสียงทุ้มต่ำ ประตูห้องนิรภัยปลายโถงทางเดินก็ถูกถีบกระเด็นด้วยแรงมหาศาล เงาร่างสูงโปร่งของอีธานปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืด พร้อมกับกระบอกปืนเก็บเสียงที่เล็งตรงมายังพวกเขาทั้งสองคนอย่างแม่นยำ "วางผู้หญิงคนนั้นลงซะคีริน!" เสียงคำรามต่ำของอีธานดังลอดไรฟัน แววตาของคู่แข่งทางธุรกิจคู่อาฆาตแดงก่ำด้วยความริษยาและต้องการครอบครอง "แกไม่มีทางรอดไปได้หรอก วันนี้ที่นี่จะเป็นหลุมศพของแก" รินรดาแสร้งทำเป็นหวادกลัวจนตัวสั่นเทา เธอซุกหน้าเข้ากับซอกคอของคีรินแน่นขึ้น พร้อมกับแอบใช้มือเรียวสัมผัสกับมีดพกขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่บริเวณสายคาดถุงน่องของตนเองอย่างเงียบเชียบ จังหวะนี้แหละ... ขอเพียงแค่คีรินเบี่ยงตัวหลบกระสุนเพียงนิดเดียว เธอก็จะใช้มีดเล่มนี้จ้วงแทงต้นขาของเขาแล้ววิ่งหนีออกทางหน้าต่างหนีไฟ! ความตึงเครียดพุ่งสูงถึงขีดสุด อากาศรอบตัวราวกับถูกสูบออกจนแทบหายใจไม่ออก คีรินแค่นยิ้มหยันให้กับปลายกระบอกปืนที่จ่ออยู่ตรงหน้าโดยไม่มีทีท่าสะทกสะท้านแม้แต่น้อย มือหนาข้างหนึ่งโอบกระชับเอวบางไว้แน่น ขณะที่มืออีกข้างเตรียมชักอาวุธคู่กาย "อยากได้เธอก็ลองเข้ามาเอาสิอีธาน..." คีรินกระซิบเสียงต่ำท้าทาย แววตาคมกริบวาววับด้วยจิตสังหาร "แต่บอกไว้ก่อนนะ ของเล่นชิ้นนี้... ฉันหวงมาก!" ในเสี้ยววินาทีที่กระสุนนัดแรกพุ่งแหวกอากาศแหวกความมืดเข้ามา คีรินก็เหวี่ยงร่างของรินรดาหลบวับเข้ามุมเสาหินอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ แรงปะทะทำให้ร่างของทั้งคู่ล้มลงไปกองบนพื้นพรมหนานุ่ม รินรดารีบฉวยโอกาสนั้นชักมีดพกออกจากที่ซ่อนอย่างรวดเร็ว ปลายโลหะแหลมคมสะท้อนแสงไฟสลัวพุ่งตรงไปยังต้นขาของชายหนุ่มทันทีด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอด! ทว่า... มือหนากลับคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้ได้อย่างแม่นยำรากับตาเห็น แรงบีบมหาศาลทำให้มีดในมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังเคร้ง คีรินทาบทับร่างของเธอลงไปจนแนบสนิท ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินรดาริมฝีปากอิ่มที่กำลังหอบสะท้าน แววตาดุร้ายของอัลฟ่าหนุ่มฉายแววเจ้าเล่ห์และพึงพอใจอย่างถึงที่สุดเมื่อก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากนุ่มที่สั่นระริก "คิดจะแทงฉันข้างหลังงั้นเหรอเด็กน้อย..." คีรินหัวเราะต่ำในลำคออย่างเย้ายวน "ช้าไปรินรดา... เกมหลอกเด็กของเธอ ใช้กับอัลฟ่าอย่างฉันไม่ได้ผลหรอกนะ" รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อแผนการแตกโพละ ร่างกายของเธอถูกตรึงไว้ใต้ร่างหนาหนักโดยไร้ทางขัดขืน ขณะที่เสียงฝีเท้าของลูกน้องอีธานเริ่มกรูกันเข้ามาล้อมรอบห้องนิรภัยแห่งนี้ทีละน้อย... ทีละน้อย... และในวินาทีที่หัวใจของเธอกำลังจะหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เสียงกระซิบเยือกเย็นจากบุคคลปริศนาที่ยืนอยู่ตรงประตูห้อง ก็ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวหยุดชะงักลงทันที! "เกมสนุกดีนี่... แต่ดูเหมือนพวกคุณจะลืมเชิญ 'เจ้าของตัวจริง' ของเซฟเฮาส์หลังนี้มาร่วมวงด้วยนะ คีริน" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ