ใต้ฝ่าเท้าอัลฟ่าผู้ไร้ใจ

"ปากดีนักนะรินรดา... หวังว่าความอวดดีของเธอ จะยังคงอยู่หลังจากนี้" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความกรุ่นโกรธดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัวในเซฟเฮาส์ คีรินยืนค้ำร่างสูงใหญ่ของตนเข้าหาโต๊ะทำงานกระจกนิรสาย แววตาคมกริบดั่งนักล่าจ้องมองหญิงสาวที่ถูกต้อนจนมุมชิดผนังห้อง ร่างระหงของรินรดายังคงเชิดหน้าขึ้นสูงแม้แผ่นหลังจะแนบสนิทไปกับความเย็นเยียบของกำแพง เธอไม่มีทีท่าหวาดกลัว แม้ว่าช่องว่างระหว่างเธอกับอัลฟ่าหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลจะเหลือเพียงแค่คืบเดียวก็ตาม "คุณก็แค่ผู้ชายที่ใช้กำลังข่มเหงคนที่ด้อยกว่า..." รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายไม่ยอมแพ้ "ต่อให้คุณขังฉันไว้ที่นี่ หรือใช้เล่ห์เหลี่ยมพวกนั้นบีบบังคับ รหัสลับในหัวของฉัน... คุณไม่มีวันได้มันไปหรอก คีริน" สรรพนามที่เธอใช้เรียกชื่อเขาอย่างไร้ความเคารพ ยิ่งจุดชนวนเพลิงโทสะในกายของอัลฟ่าหนุ่มให้ลุกโชน คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันกลับน่ากลัวเสียยิ่งกว่าเสียงคำรามของสัตว์ร้าย พรึบ! มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยแรงมหาศาล รินรดาอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจ แรงปะทะที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ผสานเข้าหากัน ความใกล้ชิดนี้ส่งผ่านความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วผิวสัมผัส กลิ่นกายประจำตัวของคีรินที่ผสมผสานกับความดุดันและกลิ่นอายอันตราย ทำเอาสติสัมปชัญญะของหญิงสาวเริ่มสั่นคลอน "ปากเก่งนัก... งั้นเรามาดูกันว่า ถ้าฉันใช้ร่างกายของเธอเป็นเครื่องแลกเปลี่ยน ความอวดดีพวกนี้มันจะยังคงอยู่ไหม" คีรินไม่รอให้เธอได้ทันตั้งตัว ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี การจูบครั้งนี้ไม่ใช่ความนุ่มนวลโรแมนติก แต่มันคือการประกาศศักดาและการลงทัณฑ์ รสจูบที่ทั้งดุดัน เรียกร้อง และเอาแต่ใจ บดขยี้เรียวปากอิ่มของรินรดาจนเธอต้องเผยอริมฝีปากออกด้วยความเจ็บแปลบ และนั่นเปิดทางให้ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รินรดาสบถในลำคอ พยายามบิดข้อมือหนีและเบือนหน้าหนีเพื่อขัดขืน แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดของเธอจะสู้แรงของอัลฟ่าหนุ่มผู้ผ่านการฝึกฝนอย่างโชกโชนได้ มืออีกข้างของคีรินเลื่อนลงมาโอบรัดเอวคอดกิ่วไว้แน่น บังคับให้ร่างของเธอแนบชิดติดกับแผ่นอกแกร่งจนแทบไม่มีช่องว่างให้หายใจ ความตึงเครียดทางเพศพุ่งทะยานขึ้นสูงจนอุณหภูมิในห้องราวกับถูกแผดเผาด้วยเปลวไฟ สัมผัสจากมือใหญ่ที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้เนื้อผ้า ทำให้รินรดารู้สึกวูบวาบแปลกประหลาด ความโกรธเกรี้ยวในตอนแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยคลื่นอารมณ์ปรารถนาที่ซัดสาดเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว ร่างกายของเธอทรยศต่อความคิด เปลือกตาที่เคยลืมกว้างเริ่มพับปิดลง ลมหายใจหอบกระชั้นถี่รัวยามที่เรียวปากหนาย้ายลงมาซุกไซร้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยแดงจางๆ "อื้อ... คีริน... หยุดนะ" เสียงทักท้วงของเธอเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบ และขาด3ความหนักแน่นโดยสิ้นเชิง "สายไปแล้วรินรดา... เธอเป็นคนเปิดประตูกล่องดวงใจนี้เอง" คีรินกระซิบชิดใบหู เสียงแหบพร่าของเขาเต็มไปด้วยความเย้ายวนและอำนาจเหนือกว่า ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดสนิทแนบในทุกอณูสัมผัส บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงหอบหายใจของความเร่าร้อน ชุดเดรสตัวสวยถูกปลดเปลื้องออกอย่างไร้ความปราณีเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สะท้อนกับแสงไฟสลัวในห้อง ความตึงเครียดที่เคยมีแปรเปลี่ยนเป็นเกมแห่งความเร่าร้อนที่ทั้งสองต่างโหยหาและตอบสนองต่อกันและกันอย่างลืมตัว ทุกสัมผัส ทุกจังหวะการเคลื่อนไหว และเสียงครางแผ่วเบาที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของหญิงสาว คือชัยชนะอันหอมหวานของอัลฟ่าผู้ไร้ใจ รินรดารู้สึกราวกับตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในมหาสมุทรแห่งความปรารถนาที่คีรินเป็นผู้สร้างขึ้น เธอพ่ายแพ้... พ่ายแพ้ต่อสัมผัสอันเร่าร้อนและดุดันของเขาอย่างราบคาบ ทว่า ในขณะที่บทเพลงแห่งความเสน่หาดำเนินไปจนถึงจุดสูงสุด เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งเซฟเฮาส์! หน้าจอโฮโลแกรมระบบรักษาความปลอดภัยที่มุมห้องกะพริบวาบขึ้น พร้อมกับภาพจากกล้องวงจรปิดภายนอกที่เผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มคนหนึ่งกำลังก้าวเดินผ่านประตูเข้ามาอย่างไร้ผู้ต้านทาน... อีธาน! ศัตรูตัวฉกาจที่ล่วงรู้พิกัดของที่นี่ปรากฏตัวขึ้นเร็วกว่าที่คาดคิด และในมือของมันกำลังถืออุปกรณ์ตัดสัญญาณที่สามารถควบคุมระบบทั้งหมดของเซฟเฮาส์ได้! "ดูเหมือนว่าแขกไม่ได้รับเชิญของเรา จะมาเร็วกว่าที่คิดนะที่รัก..." คีรินผละออกจากร่างบางชั่วขณะ แววตาคมกriวเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็งในพริบตาเดียวก่อนจะหยิบปืนพกขึ้นมาปลดล็อกไกอย่างเลือดเย็น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของภาคินทร์เที่ยงคืนเสมอนะครับ