รอยประทับที่ลบไม่ได้

"คุณคิดว่ารหัสพวกนั้นจะปกป้องคุณจากผมได้ตลอดไปอย่างนั้นหรือ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความเยียบเย็นดังขึ้นท่ามกลางความมืดของเซฟเฮาส์ ไร้ซึ่งเสียงก้องสะท้อน มีเพียงลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอระหงจนเจ้าของร่างสะท้านเยือก รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ดวงตากลมโตฉายแววพยศ แม้แผ่นหลังของเธอจะแนบชิดติดกับผนังห้องเย็นเยียบ และไม่มีทางหนีรอดไปไหนได้เลยก็ตาม เธอกลืนก้อนสะอื้นแห่งความคับแค้นลงคอ ก่อนจะหันกลับไปสบตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวของคีรินด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก "ต่อให้ฉันต้องเอาชีวิตเข้าแลก... ฉันก็ไม่มีวันยอมก้มหัวให้อัลฟ่าไร้หัวใจอย่างคุณหรอก คีริน" คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มโกรธเคือง ตรงกันข้าม มุมปากหยักลึกกลับยกยิ้มขึ้นอย่างน่ากลัว คีรินเคลื่อนกายเข้าประชิดจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน ร่างกายกำยำที่แผ่ไอความร้อนระอุเข้าบด บังรัศมีของหญิงสาวจนมิด รินรดาจำต้องแหงนเงยหน้าขึ้นรับแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา กลิ่นอายฟีโรโมนดิบเถื่อนและทรงอำนาจพุ่งเข้าโอบล้อมประสาทสัมผัสของเธอจนแทบหลอมละลาย ความเกลียดชังที่เคยคุกกรุ่นในใจบัดนี้กลับเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดทางอารมณ์ที่ร้อนรุ่มและอันตรายยิ่งกว่าเดิม มือหนาหยาบกร้านเอื้อมขึ้นบีบปลายคางมนของเธอไว้แน่น ออกแรงบังคับให้เธอนิ่งรับสัมผัสจากเขา ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยไล้ริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริกอย่างถือดี คีรินก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากของเธอด้วยน้ำเสียงพร่าพร่าที่สั่นประสาท "ความพยศของคุณมันช่างน่ารังเกียจ... แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ทำให้ผมคลั่งจนแทบจะบ้าอยู่แล้วเหมือนกัน รินรดา" สิ้นเสียงคำรามต่ำในลำคอ ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี จูบนั้นไม่ใช่การทักทาย หากแต่เป็นการประกาศสิทธิ์และการลงทัณฑ์อันดุเดือด รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอยกมือขึ้นทุบกำแพงอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดกลับไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวของเสือร้าย คีรินรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือข้างเดียวได้อย่างง่ายดาย ก่อนที่มืออีกข้างจะสอดเข้าใต้กลุ่มผมสลวย บังคับองศาให้เธอต้องอ้าปากรับรสจูบอันดุดันและเอาแต่ใจที่เขาหยิบยื่นให้ รสชาติของความดื้อรั้นถูกบดขยี้จนแหลกละเอียด ความโกรธเกลียวที่เคยมีพลันมลายหายไป เหลือเพียงความวาบหวามที่ซึมซาบเข้าสู่กระแสเลือด ลมหายใจของทั้งคู่ขาดหฝ้วงเมื่อความเร่าร้อนในบรรยากาศเริ่มแผดเผา รินรดาพยายามฝืนต้านทานสติสัมปชัญญะที่กำลังจะหลุดลอย แต่ร่างกายของเธอกลับทรยศด้วยการอ่อนระทวยลงแนบชิดกับแผงอกของเขาอย่างจำนน คีรินผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้หญิงสาวได้หอบโกบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าแดงก่ำและริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการจูบของเธอด้วยความพึงพอใจ มือหนาเลื่อนต่ำลงสัมผัสเอวบางผ่านเนื้อผ้า ก่อนจะลากไล้ขึ้นมาหยุดที่แผ่นหลังเนียนนท์ แรงดึงดูดระหว่างพวกเขารุนแรงเสียจนแรงโน้มถ่วงรอบตัวคล้ายจะพังทลาย "คุณมันปีศาจ..." รินรดาหอบหายใจรินรดแผงอกเขา เสียงกระซิบเจือความสั่นเครือหลุดรอดจากริมฝีปากที่บวมช้ำ "ใช่... และคุณก็คือเหยื่อคนโปรดของปีศาจตนนี้" คีรินกระซิบตอบเสียงพร่า ใบหน้าหล่อเหลาคมคายโน้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างไร้การควบคุม ริมฝีปากร้อนกดจູບย้ำลงบนผิวเนื้ออ่อนนุ่ม สร้างรอยประทับสีเข้มฝังรากลึกเพื่อประกาศอาณาเขตที่ไม่มีวันลบเลือน ความรู้สึกเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วสันหลังจนรินรดาต้องแอ่นกายเข้าหาโดยไม่รู้ตัว มือที่เคยถูกพันธนาการไว้ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ก่อนที่เรียวแขนเนียนจะเผลอยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขาไว้แน่น เพื่อยึดเหนี่ยวตัวเองจากความปั่นป่วนที่เขาก่อขึ้น ค่ำคืนในเซฟเฮาส์ไร้เสียงดำเนินไปท่ามกลางเสียงหอบหายใจและสัมผัสอันลึกซึ้งที่ผสมผสานระหว่างแรงแค้นและความปรารถนาอันบ้าคลั่ง ทุกสัมผัส ทุกรอยจูบ และทุกอณูของร่างกายที่สอดประสานกัน ล้วนเป็นการย้ำเตือนว่าพวกเขาได้ก้าวข้ามเส้นแบ่งระหว่างความเกลียดชังไปสู่ความลุ่มหลงที่ถอนตัวไม่ขึ้นเสียแล้ว ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าฝ่าความเงียบสงบจากภายนอกประตูเหล็กหนาก็แวบเข้ามาในโสตประสาท คีรินหยุดชะงักการเคลื่อนไหว ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองบานประตูทันทีด้วยแววตาดุร้าย รินรดายังไม่ทันได้ตั้งตัว ประตูห้องเซฟเฮาส์ก็ถูกระเบิดออกด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับร่างของบุรุษผู้ไม่ได้รับเชิญก้าวเข้ามาในความมืด อีธานยืนอยู่เบื้องหน้า พร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปากและปืนเก็บเสียงในมือที่เล็งตรงมายังคีริน "ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะความสุขของคุณสินะ คีริน... แต่ดูท่าทางของเธอตอนนี้สิ รินรดาคงไม่ได้ยินดีกับคุณเท่าไหร่หรอกกระมัง" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ