ความลับใต้ห้องเก็บสมบัติ

กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณและสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในความมืดมิด มีเพียงแสงไฟฉายลำเล็กจากมือของศรุตที่กวาดผ่านชั้นวางวัตถุโบราณสูงตระหง่าน เงาทะึมของรูปปั้นเทพเจ้าโบราณทอดยาวทับซ้อนกันราวกับฝูงอสุรกายที่กำลังขยับตัวหายใจในเขตหวงห้ามชั้นใต้ดินของพิพิธภัณฑ์ “คุณแน่ใจนะว่ารหัสผ่านที่ได้มาจากบันทึกของ ดร.อคิน จะไม่ทำให้ระบบรักษาความปลอดภัยแจ้งเตือนไปที่ห้องควบคุมหลัก” เสียงกระซิบของรินรดาแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับเสียงเครื่องปรับอากาศส่วนกลางที่ทำงานอย่างเชื่องช้า เธอยืนชิดกับชั้นวางคัมภีร์หนังมนุษย์ ไหล่ของเธอเกือบแนบชิดกับแผงอกของศรุตในพื้นที่แคบๆ นี้ ความใกล้ชิดที่ไม่ได้ตั้งใจทำให้กลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวของเธอลอยวนอยู่ในห้วงความคิดของแพทย์นิติเวชหนุ่ม ผู้ซึ่งปกติแล้วมักจะคุ้นชินแต่กลิ่นน้ำยาฟอร์มาลีนและเลือดฝาด “ถ้าผมไม่แน่ใจ คงไม่ยอมพาคุณมาเสี่ยงในที่อับอากาศอย่างไร้ทางออกแบบนี้หรอกค่ะ รินรดา” ศรุตตอบเสียงเรียบ แต่ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นกลับกวาดมองไปทั่วบริเวณด้วยความระแวดระวัง “อีกอย่าง... ระบบความปลอดภัยของที่นี่ถูกปิดการใช้งานด้วยมือตั้งแต่เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนแล้ว และไม่ใช่ฝีมือเรา” รินรดาชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตหันขวับมามองเขาในความมืด “คุณหมายความว่าอย่างไร?” “หมายความว่ามีคนอื่นกำลังเล่นเกมเดียวกับเราอยู่ และพวกเขากำลังรอให้เราเดินมาติดกับดักค่ะ” ศรุตดึงข้อมือเรียวของเธอให้หลบเข้าไปหลังเสาหินแกรนิตขนาดใหญ่ทันing ขณะที่แสงไฟวาบสีแดงชาดจากกล้องวงจรปิดตัวมุมอับเริ่มกะพริบขึ้นอย่างเงียบเชียบ บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ความเงียบงันในห้องเก็บสมบัติไม่ได้แปลว่าปลอดภัย แต่มันคือสัญญาณเตือนภัยของนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น มือบางกำชายเสื้อกันหนาวของศรุตไว้โดยไม่รู้ตัว สัมผัสพิเศษที่เธอกดทับมันไว้ตลอดชีวิตกำลังส่งเสียงกรีดร้องในหัว ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามเลียขึ้นมาถึงกระดูกสันหลัง ที่นี่...ใต้ชั้นใต้ดินลึกสามชั้นของพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ มีบางสิ่งที่ไร้ลมหายใจแต่กำลังจ้องมองพวกเขาอยู่ “เราต้องไปที่แท่นบูชาตรงกลางห้องนั้น” รินรดาตัดสินใจพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่น “บันทึกของบรรพบุรุษฉันระบุว่า ทางลับที่จะเชื่อมโยงคดีฆาตกรรมต่อเนื่องทั้งหมด ซ่อนอยู่ภายใต้แท่นหินโบราณที่ใช้ทำพิธีสังเวย... มันไม่ใช่แค่เรื่องทางมานุษยวิทยา ศรุต แต่มันคือพิธีกรรมที่ยังมีชีวิต” ศรุตหันมามองใบหน้าเนียนที่สะท้อนกับแสงไฟฉายสีนวล แววตาของเขาฉายแววซับซ้อน ระหว่างตรรกะทางการแพทย์ที่เขาเชื่อมั่นมาตลอดชีวิต กับความจริงอันดำมืดที่หญิงสาวข้างกายกำลังเปิดเผย มันช่างบางเบาเสียจนแทบขาดออกจากกัน แต่เขากลับปฏิเสธไม่ได้เลยว่า หัวใจที่เคยด้านชาของตนกำลังเต้นแรงผิดจังหวะเพราะความกล้าหาญที่ดื้อรั้นของเธอ “ถ้ามันคือพิธี... ผมนี่แหละที่จะเป็นคนชันสูตรความเชื่อบ้าๆ นั่นเองค่ะ” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ ลลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอทำให้รินรดาต้องรีบเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนความรู้สึกวูบวาบที่ก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ทั้งสองก้าวเท้าอย่างเงียบเชียบฝ่าความมืดตรงไปยังใจกลางห้องเก็บสมบัติ ที่ซึ่งแท่นหินโบราณแกะสลักลวดลายประหลาดตั้งตระหง่านอยู่ กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของศรุตจับได้เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ทุกย่างก้าว รินรดาก้มลงใช้ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามร่องรอยสลักบนแท่นหิน ท่องบทสวดภาษาโบราณที่ถูกบันทึกไว้ในความทรงจำระดับพันธุกรรม ทันใดนั้น กลไกหินหนักอึ้งก็ส่งเสียง “คลิก” ดังสะท้อนก้องห้องโถง แท่นหินค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นทางลงสู่ห้องใต้ดินลับที่มืดมิดยิ่งกว่า และสิ่งที่รออยู่เบื้องล่างคือกลิ่นอับของความตายที่เข้มข้นจนแทบอาเจียน แต่ก่อนที่ศรุตจะทันได้ใช้ไฟฉายส่องลงไปสำรวจ ร่างของใครบางคนก็ก้าวออกมาจากเงาดำสนิทที่มุมห้อง น้ำเสียงทุ้มนุ่มคุ้นหูเอ่ยทักขึ้นท่ามกลางความเงียบ งดงาม เยือกเย็น และเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายจับตัวเป็นน้ำแข็ง “ช่างเป็นการมาเยือนที่ตรงเวลาเสียจริง... คุณหมอศรุต และคุณรินรดา ผมรอต้อนรับพวกคุณนานแล้วล่ะครับ” ดร.อคินก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา ในมือของเขาถือวัตถุโบราณชิ้นหนึ่งที่ชุ่มโชกไปด้วยของเหลวสีเข้มข้นหยดติ๋งลงบนพื้นหินอ่อน — เงาจันทราลี้ลับ — ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดนี้ด้วยกันนะคะ