เงาในกระจกบานเก่า

กลิ่นอายของฟอร์มาลีนจางๆ ที่ติดตัวศรุตดูจะขัดแย้งอย่างสิ้นเชิงกับกลิ่นไม้เก่าและฝุ่นผงที่อบอวลอยู่ในห้องจัดแสดงโบราณวัตถุชั้นใต้ดินของพิพิธภัณฑ์แห่งชาติยามเที่ยงคืน แสงไฟจากไฟฉายแรงสูงในมือเขาตัดผ่านความมืด กวาดผ่านรูปปั้นศิลาที่ดูคล้ายจะขยับเขยื้อนยามแสงเคลื่อนผ่าน “คุณกำลังเสียเวลาเปล่า ศรุต” รินรดากระซิบ น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยราวกับมีบางสิ่งที่พยายามกดทับเอาไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น เธอไม่ยอมสบตาเขา แต่กลับจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาสำริดบานเก่าแก่ที่เพิ่งถูกนำเข้ามาจัดแสดงเมื่อวานนี้ “วิทยาศาสตร์ไม่มีวันอธิบายรอยแยกในมิตินี้ได้หรอกค่ะ” ศรุตหยุดฝีเท้า เขาลดไฟฉายลง แสงสีขาวนวลส่องกระทบใบหน้าด้านข้างที่คมสันของรินรดา “วิทยาศาสตร์ไม่ได้อธิบาย ‘ความเชื่อ’ แต่ผมกำลังอธิบาย ‘ความเป็นจริง’ ที่คุณพยายามมองข้าม รินรดา… กระจกบานนี้ไม่ได้แตกร้าวเพราะกาลเวลา แต่มันร้าวเพราะแรงกระแทกจาก ‘บางอย่าง’ ที่พยายามจะพังออกมาจากข้างใน” เขาขยับเข้าไปใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งสองบีบแคบลงจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ มันไม่ใช่ความเย็นของเครื่องปรับอากาศ แต่เป็นความเย็นที่ไร้ชีพจรอย่างน่าประหลาด “คุณกลัวหรือคะ?” รินรดาหันมา ดวงตาของเธอในความมืดดูดำสนิทไร้เงาสะท้อน เธอเอื้อมมือที่สั่นเทาไปแตะผิวหน้ากระจก “กลัวว่าถ้าวันหนึ่งเหตุผลที่คุณยึดถือมาตลอดชีวิตต้องพังทลายลง คุณจะเหลืออะไรให้ยึดเหนี่ยว” “ผมเหลือคุณ” ศรุตตอบกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและหนักแน่น “นั่นคือสิ่งที่ผมกำลังพยายามรักษาไว้… ไม่ใช่แค่คดีฆาตกรรมที่ดร.อคินพยายามปกปิด แต่คือตัวคุณที่กำลังถูกความมืดพวกนี้กลืนกิน” บรรยากาศรอบข้างพลันกดดันจนลมหายใจกลายเป็นเรื่องยากลำบาก ทันใดนั้น เงาสะท้อนในกระจกของรินรดาก็เริ่มเคลื่อนไหวผิดธรรมชาติ ร่างเงาในนั้นไม่ได้ขยับตามเธอ แต่มันกำลังค่อยๆ ยกมือขึ้นมาวางบนกระจกจากฝั่งตรงข้าม—ฝั่งที่ไม่มีตัวตนอยู่จริง ศรุตกระชากแขนรินรดาให้ถอยห่าง แต่เสียงกรีดร้องแหลมสูงที่ไม่ได้มาจากมนุษย์กลับดังก้องไปทั่วห้องโถง เสียงนั้นเหมือนการเสียดสีของโลหะกับหินพิภพ มันทำให้แก้วในตู้จัดแสดงโดยรอบสั่นไหวจนแตกกระจาย “ดูที่กระจกนั่น!” ศรุตตะโกน เหนือเสียงวิบัติที่เกิดขึ้น ในเงามืดหลังกระจก ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบปรากฏขึ้น ดร.อคินไม่ได้มีสีหน้าตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขากำลังยืนอยู่ตรงนั้น ยิ้มให้พวกเขาผ่านเงาสะท้อน มือของเขาถือวัตถุชิ้นหนึ่งที่เป็นโลหะสีดำสนิท ซึ่งศรุตจำได้ดีว่ามันคือชิ้นส่วนที่ขาดหายไปจากคดีศพไร้วิญญาณที่เขากำลังชันสูตรอยู่ “พวกคุณมาสายเกินไป” เสียงของดร.อคินดังกังวาน ไม่ใช่จากภายนอก แต่ดังก้องเข้ามาในสมอง “พิธีกรรมไม่ได้เริ่มที่ความตาย แต่มันเริ่มที่ ‘ความจงรัก’ ที่พวกคุณมีให้แก่กัน… บัดนี้เงาได้เลือกเจ้าของแล้ว” รินรดาทรุดตัวลง ร่างกายของเธอเริ่มโปร่งแสงในมุมที่เงาตกกระทบ ศรุตพุ่งเข้าไปคว้าตัวเธอไว้ แต่เขากลับรู้สึกเหมือนคว้าได้เพียงความว่างเปล่าและความหนาวเหน็บที่กัดกินไปถึงกระดูก “รินรดา!” เขาคำราม พยายามใช้สติที่เหลืออยู่วิเคราะห์ทางออก ทุกอย่างต้องมีตรรกะ ทุกอย่างต้องมีจุดเริ่มต้นและจุดจบ เขาสังเกตเห็นจุดหนึ่งบนกระจกบานนั้น มันไม่ใช่รอยร้าวธรรมดา แต่มันคือลวดลายอักขระที่รินรดาเคยบอกว่ามันเป็นคำสาปแห่งการปิดผนึก ศรุตไม่ลังเล เขาหยิบมีดผ่าตัดที่พกติดตัวเสมอออกมาจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ เลือดของเขาหยดลงบนพื้นหินก่อนจะกระเด็นไปโดนอักขระบนกระจก ตามสัญชาตญาณที่บอกว่า ‘เลือดจากผู้ที่ไม่เชื่อในสิ่งลี้ลับ’ อาจเป็นสิ่งเดียวที่หยุดยั้งมันได้ ทันทีที่เลือดสัมผัสกระจก เสียงกรีดร้องเงียบลงอย่างฉับพลัน ดร.อคินหายไป เหลือเพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม รินรดากลับมามีตัวตนที่ชัดเจนอีกครั้ง แต่เธอกลับนั่งนิ่งงัน ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองไปยังผนังด้านหลังศรุต ศรุตค่อยๆ หันกลับไปมองตามสายตาของเธอ บนผนังที่เคยว่างเปล่า บัดนี้ปรากฏรอยมือเลือดสดๆ หลายร้อยรอยประทับทับซ้อนกันจนแทบมองไม่เห็นพื้นผิวเดิม และตรงกลางรอยมือนั้น มีกล่องไม้โบราณที่ถูกเปิดออกครึ่งหนึ่ง ภายในนั้นมีสิ่งที่ทำให้หัวใจของนักนิติเวชอย่างเขาแทบหยุดเต้น มันคือรูปถ่ายใบเก่าของเขาเองในวัยเด็ก ที่ยืนอยู่หน้าอุบัติเหตุครั้งนั้น... แต่ในรูปถ่าย พ่อแม่ที่เสียชีวิตไปแล้วกลับกำลังยืนกอดเขา และใบหน้าของพวกเขาถูกขูดออกอย่างโหดเหี้ยม และบนรูปถ่ายนั้น มีรอยจดหมายเขียนด้วยลายมือของรินรดาที่เขารู้จักดี... แต่มันคือจดหมายที่เขาไม่เคยได้รับ “ศรุตคะ...” เสียงของรินรดาดังขึ้นข้างหูเขา มันเย็นเยียบจนสั่นประสาท “นั่นไม่ใช่รูปถ่ายที่ถูกถ่ายในอดีต แต่มันคือรูปถ่ายที่เพิ่งถูกถ่ายในห้องนี้… ในวินาทีก่อนที่กระจกจะแตก” เงาจันทราลี้ลับขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดไปกับนิยายเรื่องนี้ด้วยกันนะคะ