พันธนาการที่มองไม่เห็น

กลิ่นอายของฟอร์มาลีนและกระดาษโบราณอายุหลายร้อยปีอบอวลคละคลุ้งในห้องทำงานส่วนตัวของรินรดา แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟโบราณส่องกระทบสันกรามคมคายของศรุต แพทย์นิติเวชหนุ่มไม่ได้มาที่นี่ในฐานะผู้ตรวจสถานที่เกิดเหตุอีกต่อไปแล้ว แต่การยืนประชิดอยู่หลังโต๊ะทำงานของเธอในยามวิกาลเช่นนี้ มีแรงดึงดูดบางอย่างที่อันตรายยิ่งกว่าคดีฆาตกรรมใดๆ ที่เขาเคยผ่าพิสูจน์มา "คุณกำลังเล่นกับไฟ, รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ดวงตาสีเข้มคมกริบจดจ้องร่างบางที่ถอยหลังจนสะโพกชนกับชั้นวางวัตถุโบราณ เอกสารโบราณคดีและชิ้นส่วนกระดูกถูกดันจนส่งเสียงเสียดสีกันเบาๆ เป็นสัญญาณเตือนภัยที่ไร้เสียง "ไฟที่กำลังเผาผลาญความจริง หรือไฟที่คุณกลัวว่ามันจะส่อง ให้เห็นความลับที่คุณซ่อนไว้กันแนคะ, คุณหมอ" รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ดวงตากลมโตคู่นั้นท้าทายเขากลับอย่างไม่เกรงกลัว เธอยอมรับว่าความใกล้ชิดในห้องเก็บวัตถุโบราณที่ปิดตายนี้กำลังทำให้เกราะป้องกันที่เธอสร้างขึ้นมานานนับปีพังทลายลง เคมีที่ดึงดูดพวกเขาทั้งคู่เข้าหากันมันรุนแรงและดิบเถื่อน ราวกับแรงโน้มถ่วงที่ไม่อาจฝืน ศรุตไม่ตอบคำถาม เขาขยับกายเข้าไปประชิดอีกก้าวเดียว ระยะห่างระหว่างกันแทบไม่เหลือ ปลายจมูกโด่งคมเฉียบเกือบจะปัดป่ายผ่านเส้นผมหอมกรุ่นของหญิงสาว มือเรียวยาวที่ผ่านการถือมีดผ่าศพมานับร้อยศพ เอื้อมไปวางทาบลงบนชั้นไม้ข้างศีรษะของเธอ เป็นการกักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขาอย่างเบ็ดเสร็จ "คุณคิดว่าผมกลัวความจริงงั้นหรือ..." ศรุตโน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดริมหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดรดต้นคอทำให้ขนอ่อนลุกชัน "สิ่งที่ผมกลัว... คือการเห็นคุณเอาตัวเข้าไปแลกกับพิธีกรรมบ้าๆ ของอคินต่างหาก" น้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นความห่วงใยเจือความดุดันเล็กน้อย ทำให้รินรดาชะงักไป เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังของแพทย์นิติเวชอัจฉริยะผู้นี้ บัดนี้ถูกละลายจนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาสีเทาที่สะท้อนภาพเงาของเธอ เต็มไปด้วยความเร่าร้อนและความปรารถนาอันลึกซึ้งที่เขาพยายามกดทับไว้ ปลายนิ้วอุ่นจัดของศรุตเอื้อมขึ้นสัมผัสแก้มเนียนแผ่วเบา สัมผัสที่ไร้การปรุงแต่งแต่กลับสั่นคลอนหัวใจของภัณฑารักษ์สาวได้อย่างน่าประหลาด รินรดากลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว เปลือกตาปิดลงชั่วพริบตาเพื่อซับความรู้สึกวูบวาบที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ความเย็นเยียบจากสัมผัสของซากศพที่เธอคุ้นเคยถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มอันตระการตาจากชายหนุ่มตรงหน้า "ฉันดูแลตัวเองได้..." เธอกระซิบ เสียงสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ "และฉันก็รู้ว่าอคินกำลังตามหาอะไร... บันทึกหน้าสุดท้ายไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่มันอยู่..." ยั*งไม่ทันที่รินรดาจะเอ่ยจบประโยค ศรุตก็ปิดกั้นริมฝีปากของเธอด้วยเรียวปากอุ่นร้อนของเขาเอง เป็นการกระทำที่ปราศจากการลังเล รวดเร็ว และลุ่มลึกจนลมหายใจของเธอกลืนหายไปในลำคอ รินรดาสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ แต่ความอ่อนหวานที่แฝงอยู่ภายใต้ความดุดันนั้นกลับทำให้มือเรียวของเธอต้องขยุ้มเสื้อสูทสีเข้มของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยว มันไม่ใช่แค่จูบแห่งความเสน่หา แต่มันคือพันธนาการทางวิญญาณที่พวกเขากำลังผูกมัดเข้าหากัน ท่ามกลางอันตรายจากเงาดำของอคินที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศอันเร่าร้อนที่กำลังหลอมละลายทุกกฎเกณฑ์ เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดอันแผ่วเบาแต่ชัดเจน ก็ดังขึ้นที่โถงทางเดินด้านนอก *แกร็ก...* เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ ราวกับกุญแจผีที่กำลังไขกลอนประตูห้องทำงานของเธอ ศรุตผละริมฝีปากออกอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณนักล่าตื่นตัวขึ้นทันที ดวงตาสีเข้มหันขวับไปมองบานประตูไม้เนื้อแข็งที่ปิดสนิท แววตาเปลี่ยนเป็นคมกلا้าดั่งใบมีดผ่าตัด รินรดารีบยกมือขึ้นแตะริมฝีปากที่บวมเจ่อของตนเอง หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อตระหนักว่าพวกเขารอดพ้นจากสายตาของคนนอกมาตลอด แต่ตอนนี้... ใครบางคนกำลังเปิดประตูเข้ามา ศรุตคว้าข้อมือเธอไว้แน่น ดึงร่างบางให้หลบไปอยู่หลังตู้จัดแสดงโบราณวัตถุ พร้อมกับชักอาวุธปืนพกประจำตัวออกจากซองใต้สูทอย่างเงียบเชียบที่สุด สายตาคมกริบบ่งบอกว่านี่ไม่ใช่การมาเยือนของยามรักษาความปลอดภัยธรรมดา บานประตูค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับกลิ่นอายจางๆ ของธูปโบราณและกลิ่นคาวเลือดที่ลอยมาแตะจมูก เงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้อง แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างเผยให้เห็นใบหน้าครึ่งซีกที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของแขกยามวิกาลผู้นั้น พร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้เลือดในกายของทั้งคู่เย็นเฉียบ "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง... แต่ Unfortunately, บันทึกหน้านั้น ไม่ได้อยู่ในมือคุณหรอกนะครับ... คุณรินรดา" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ - **เงาจันทราลี้ลับ**