ก้าวข้ามผ่านคำนิยาม

เสียงแกร็กของลูกบิดประตูกลอนทองเหลืองที่หมุนเปิดออกในยามวิกาล ดึงสติของริวและธันวาให้หลุดออกจากห้วงอารมณ์ที่กำลังก้ำกึ่งระหว่างความหวั่นไหวและคำสารภาพที่ค้างคา ร่างสูงโปรดของ 'พี่กรณ์' พี่ชายแท้ๆ ของธันวาซึ่งควรจะกำลังประชุมด่วนอยู่ที่ต่างประเทศ ก้าวเข้ามาในห้องรับแขกด้วยสีหน้าที่เรียบสนิทจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองสภาพความใกล้ชิดของทั้งคู่ที่มีโซฟาตัวยาวคั่นกลาง ก่อนที่ริมฝีปากจะได้รูปจะเหยียดรอยยิ้มบางเบาที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "ดึกดื่นค่อนคืนแล้ว... ประธานนักเรียนผู้เคร่งครัดเรื่องกฎระเบียบของโรงเรียน มีภารกิจอะไรถึงได้มาสิงสถิตอยู่ในคอนโดของสตรีมเมอร์ขี้เก๊กคนนี้ได้ล่ะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบๆ แต่สร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับบรรยากาศรอบตัว ริวเป็นฝ่ายขยับตัวถอยหลังออกจากพนักพิงโซฟาโดยอัตโนมัติ แม้ปากจะชอบพ่นคำกวนประสาทใส่คนอื่นได้ไม่เว้นแต่ละวัน แต่เวลาเจอรัศมีอำนาจของพี่ชายธันวา ริวก็มักจะกลายเป็นแมวเด็กหูตกที่คอยระวังตัวแจทุกที มือเรียวแกล้งยกขึ้นเสยผมสีควันบุหรี่ของตัวเองแก้เก้อ ก่อนจะรีบทำลายความเงียบด้วยการพ่นมุกกลบเกลื่อนตามสไตล์ "แหม คุณพี่ชายครับ เอ้ย... คุณพี่ภิรมย์ เอ้ย ผิด! พี่กรณ์เจ้าขา มาซะดึกดื่นแบบนี้ ไม่คิดจะซื้อชานมไข่มุกมาฝากน้องเขย เอ้ย น้องชายบ้างเลยเหรอคะ พอดีพวกเรากำลังติวหนังสือ... ติวเกม! ติวกลยุทธ์การตลาดอีสปอร์ตกันอยู่ค่ะ พอดีสมองมันแล่นตอนดึกๆ เนอะธันวาเนอะ" ริวรีบหันไปส่งสายตาปิ๊บๆ ขอความช่วยเหลือจากคนข้างกาย พร้อมกับใช้ศอกสะกิดแขนธันวาเบาๆ ธันวาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ขยับแว่นตาที่เริ่มเลื่อนหลุดจากสันจมูก ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบตึงบัดนี้ฉายแววเหนื่อยหน่ายอย่างเห็นได้ชัด "เลิกเล่นลิเกสักทีเถอะริว พี่กรณ์... พี่กลับมาเร็วกว่ากำหนดทำไมครับ ไหนบอกว่าติดเคสสำคัญที่ลอนดอน" ธันวาเปลี่ยนโหมดจากเด็กหนุ่มขี้โวยวาย กลายเป็นประธานนักเรียนมาดนิ่งโดยอัตโนมัติเมื่อต้องรับมือกับพี่ชาย พี่กรณ์เดินเข้ามาใกล้โต๊ะกระจก กวาดสายตามองหน้าจอแท็บเล็ตที่เปิดหน้าโค้ดเกมค้างไว้สลับกับกระป๋องน้ำอัดลมบนโต๊ะ ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ "ถ้าพี่ไม่บินกลับมากre-checkเอกสารโครงการทุนการศึกษาที่โรงเรียนป่านนี้พี่คงไม่รู้หรอกว่า... น้องชายคนเล็กของบ้านที่พ่อกับแม่หวังให้เป็นทายาทนักบริหารมือหนึ่ง กำลังนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่ห้องเดียวกับคู่ปรับตัวฉกาจแถมยังมีข่าวลือหนาหูในบอร์ดโรงเรียนอีกต่างหาก" พี่กรณ์ปรายตามองริวด้วยรอยยิ้มพราวระยับ "จริงไหมล่ะ... น้องริว สตรีมเมอร์ปากแซ่บที่ทำให้น้องชายพี่เสียการเสียงานมาหลายรอบแล้ว" ริวเม้มปากแน่น รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโดนผู้ใหญ่ใจร้ายจับได้ว่าแอบจิ๊กขนมในตู้เย็น แม้ภายนอกจะตีหน้ามึนเก่งแค่ไหน แต่ลึกๆ แล้วริวแคร์ความรู้สึกของธันวามากเกินกว่าจะปล่อยให้ความสัมพันธ์แบบนี้กลายเป็นปัญหาใหญ่โตของครอบครัวอีกฝ่าย "คือแบบนี้นะคะคุณพี่... เรื่องทั้งหมดมันไม่ใช่..." "หยุดพูดก่อนริว" ธันวาเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น มือเรียวหนาเอื้อมไปคว้ามือของริวที่วางอยู่บนตักมากุมไว้แน่นอย่างไม่เกรงสายตาพี่ชาย ร่างสูงของประธานนักเรียนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับเข้าไปยืนบังริวไว้ครึ่งตัวราวกับต้องการปกป้อง พี่กรณ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไป กลายเป็นแววตาจริงจังที่ถอดแบบมาจากคุณพ่อของตระกูล "แกกำลังจะทำอะไรธันวา" "ผมโตแล้วครับพี่กรณ์" ธันวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทแต่ทรงพลัง หัวใจของริวเต้นรัวโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอกเมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือของธันวาที่บีบกระชับมือของเขาแน่นขึ้น "ที่ผ่านมา ผมทำตามที่พ่อกับแม่คาดหวังมาตลอด เรียนให้เก่ง เป็นประธานนักเรียนที่ไร้ที่ติ รักษาหน้าตาทางสังคมของวงศ์ตระกูล... แต่เรื่องหัวใจเรื่องนี้ ผมขอเป็นคนเลือกเองครับ" ห้องนั่งเล่นตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ ริวเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนบังลมฝนให้เขาอยู่ ความรู้สึกตื้นตันตีตื้นขึ้นมาจนจุกอยู่ที่ลำคอ คนที่เคยเจ้าระเบียบ เคร่งครัด และกลัวการทำผิดกฎระเบียบที่สุดในโรงเรียน วันนี้กลับกล้าหาญที่จะยืนหยัดเพื่อความสัมพันธ์ของเราต่อหน้าพี่ชายแท้ๆ พี่กรณ์มองน้องชายสลับกับริวที่ส่งสายตาออดอ้อนแกmกังวลปะปนกันอยู่ ความดุดันในแว่นตากรอบทองค่อยๆ คลายลง ก่อนที่เจ้าตัวจะถอนหายใจยาวเหยียดแล้วยกมือขึ้นยอมแพ้ "เฮ้อ... แกนี่มันดื้อเงียบเหมือนพ่อไม่มีผิดเลยนะธันวา" พี่กรณ์ส่ายหัวเบาๆ "พี่ไม่ได้จะมาขัดขวางอะไรพวกแกหรอกน่า แค่แวะมาดูว่าไอ้เด็กติดเกมคนนี้มันรังแกน้องชายฉันหรือเปล่าวé แค่นั้นเอง" ริวตาโตทันที รีบโผล่หัวออกจากไหล่ของธันวาแล้วเถียงกลับเสียงแจ๋วทันควัน "ใครรังแกใครก่อนคะคุณพี่! น้องชายคุณพี่ต่างหากที่ทั้งดุทั้งจู้จี้ บังคับให้ฉันเลิกกินน้ำอัดลม บังคับให้นอนเร็ว แถมยังชอบมาสั่งโน่นสั่งนี่เหมือนฉันเป็นทาสในเรือนเบี้ยต่างหาก!" ธันวาหันขวับมามองค้อนใส่ริวทันที "ฉันไปบังคับเธอตอนไหนริว นั่นมันความหวังดีต่างหากเล่า!" "หวังดีบ้านป้าแกส… อุ๊ย!" ริวรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองแทบไม่ทันเมื่อเผลอหลุดคำหยาบออกต่อหน้าพี่ชายของธันวา พี่กรณ์หลุดหัวเราะพรวดออกมาเสียงดังลั่นห้อง บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา "โอเคๆ พี่เข้าใจละ... ว่าใครเป็นฝ่ายตามใจใครกันแน่" พี่ชายหนุ่มยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู "ดึกมากแล้ว พี่ขอตัวไปนอนห้องรับแขกอีกฝั่งก่อน พรุ่งนี้เช้า... ธันวา แกเคลียร์งานเอกสารสภาให้เรียบร้อย ส่วนริว... ห้ามพาธันวาเล่นเกมดึกเกินเที่ยงคืน ไม่งั้นพี่จะยึดคีย์บอร์ดแกจริงๆ ด้วย" พูดจบ พี่กรณ์ก็ตบบ่าธันวาเบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ ก่อนจะเดินออกนอกห้องไป ปล่อยให้ประธานนักเรียนและสตรีมเมอร์ตัวแสบยืนอยู่กันตามลำพังอีกครั้ง ประตูปิดลงสนิท... ความเงียบสงบกลับมาเยือนห้องนั่งเล่นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่อบอวลอยู่รอบตัว ธันวาหันกลับมามองริวที่ตอนนี้หย่อนตัวลงนั่งแปะบนโซฟาอย่างหมดแรง "เหนื่อยเป็นบ้าเลย..." ริวบ่นอุบอิ้ง พลางซุกหน้าลงกับหมอนอิงใบโต "เกือบตายแล้วไหมล่ะริวเอ้ย ถ้าพี่แกสั่งห้ามไม่ให้เราคบกัน เธอจะทำยังไงเนี่ยธันวา" ธันวาทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าโซฟาที่ริวนั่งอยู่ มือเรียวเอื้อมไปดึงหมอนอิงออกจากใบหน้าสวย เพื่อให้ได้สบตาคู่สวยที่ซ่อนความกังวลไว้ลึกๆ "ต่อให้พี่กรณ์สั่งห้าม... หรือต่อให้คนทั้งโรงเรียนคัดค้าน ฉันก็ไม่ปล่อยเธอไปไหนหริวหรอกนะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างจริงจัง ดวงตาสีเข้มฉายแววความมุ่งมั่นที่ทำให้หัวใจของริวกระตุกวูบ "พูดอะไรเนี่ย... เขินนะเว้ย" ริวหลบสายตา แก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด "ที่ผ่านมา... เราอาจจะเริ่มจากความไม่ลงรอย เถียงกันทุกครั้งที่เจอหน้า เล่นเกมแพ้ชนะกันจนกลายเป็นความผูกพัน" ธันวากุมมือเรียวขึ้นมาแนบแก้มของตัวเองสัมผัสความอุ่นที่ส่งผ่านถึงกัน "แต่ตอนนี้... ฉันไม่อยากเป็นแค่นายสภานักเรียนที่คอยตักเตือนเธออีกต่อไปแล้วนะริว" ริวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า "แล้ว... อยากเป็นอะไรล่ะคะ คุณประธาน" ริวถามเสียงเบาราวกับกระซิบ ธันวายิ้มละมุน รอยยิ้มที่หาดูได้ยากและมีไว้ให้ริวคนเดียวเท่านั้น ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้ามาใกล้ทีละนิด จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "เป็นแฟนของเซียนเกมเมอร์ตัวดี... คนนี้ไงครับ" ปิ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันจอยลดาเด้งขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกพอดี พร้อมกับข้อความแชทจากมินนี่เพื่อนสนิทตัวดีที่ส่งเข้ามาขัดจังหวะความโรแมนติกพอดิบพอดี [Minnie_Gamer]: "อุ๊ยๆๆๆ แอบเห็นพี่กรณ์เดินเข้าห้องไป แกสองคนเคลียร์กันเสร็จยังวะ หรือว่ากำลังจะเลื่อนสถานะจากคู่กัดเป็นคู่รัก บอกบุญที รี้ดเดอร์ในใจชั้นกรี๊ดสลบไปสามตลบแล้วนะเว้ยเห้ยยย!" ริวสะดุ้งสุดตัว รีบคว้ามือถือขึ้นมาจะพิมพ์ตอบกลับเพื่อแก้เขิน แต่จังหวะนั้นเอง นิ้วเรียวของธันวากลับเอื้อมมาแตะที่ข้อมือของริวเบาๆ พร้อมกับแย่งโทรศัพท์ออกจากมือแล้วคว่ำหน้าจอลงกับโซฟา "สนใจฉันก่อนสิ... มินนี่เอาไว้ทีหลัง" ธันวากระซิบเสียงพร่าข้างใบหูที่ขึ้นสีแดงจัด ดวงตาคมกริบมองตรงมาที่ริวด้วยความหมายที่ชัดเจนยิ่งกว่าครั้งไหนๆ และก่อนที่ริวจะได้ทันตั้งตัว ธันวาก็โน้มใบหน้าลงมาประทับริมฝีปากแผ่วเบาลงบนหน้าผากมนอย่างทะนุถนอม เป็นคำตอบที่ชัดเจนยิ่งกว่าตัวอักษรใดๆ ในโลกนี้ ...แต่ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังหวานฉ่ำจนมดขึ้นนั้น เสียงข้อความแจ้งเตือนจากกลุ่มแชทร่วม "สภาเกมเมอร์" ก็ดังรัวขึ้นไม่หยุด พร้อมกับข้อความจากใครบางคนที่ถูกส่งเข้ามาในแชทกลุ่ม—ข้อความที่เปิดเผยความลับบางอย่างซึ่งธันวาและริวไม่มีทางคาดคิดมาก่อนว่า... มีคนแอบมองดูพวกเขาทั้งคู่มาตลอดทั้งคืน! —-------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโบกมือทักทายและเติบโตไปพร้อมกับความรักกวนๆ ของริวและธันวานะคะ ❤️