วันปัจฉิมนิเทศ

“มึงจะบ้าเหรอ! แคปมาได้ไงเนี่ย!” ริวแทบจะโยนสมาร์ทโฟนเครื่องหรูทิ้งลงพื้น มือสั่นระริกขณะจ้องมองหน้าจอที่แสดงภาพถ่ายระยะไกลของเขากับธันวาที่กำลังยืนหลบมุมอยู่หลังอาคารวิทย์เมื่อคืน รูปถ่ายที่ชัดจนเห็นแม้กระทั่งแววตาที่ริวเผลอแสดงออกมาตอนที่ธันวายื่นมือมาจัดปกเสื้อให้ ในแชทกลุ่ม ‘สภาเกมเมอร์’ ตอนนี้กลายเป็นสนามรบขนาดย่อมไปแล้ว มินนี่พิมพ์สติกเกอร์หน้าหมางงรัวเป็นชุด ส่วนเจ้าของโพสต์ปริศนาที่ใช้ชื่อว่า ‘Watcher_X’ ก็ยังคงส่งข้อความท้าทายไม่หยุด [Watcher_X: เลิกแสดงละครว่าเป็นคู่กัดกันได้แล้วมั้งครับ กลิ่นความรักมันทะลุจอจนพวกผมจะอ้วกกันหมดแล้วนะ 55555] “ธันวา... นายดูนี่” ริวยื่นหน้าจอไปตรงหน้าคนข้างๆ ที่กำลังยืนจัดช่อดอกไม้รับปริญญาด้วยท่าทางสุขุมนิ่งสนิทตามแบบฉบับประธานนักเรียน ธันวาปรายตามองเพียงเสี้ยววินาที มุมปากที่เคยเรียบเฉยกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาคว้าข้อมือริวไว้แล้วดึงให้เดินห่างออกมาจากกลุ่มเพื่อนที่เริ่มซุบซิบกันที่โถงทางเดิน “ปล่อย! นายจะพาไปไหน นี่มันจะเริ่มพิธีปัจฉิมอยู่แล้วนะคุณประธาน!” ริวโวยวาย พยายามขืนตัวแต่ก็สู้แรงอีกฝ่ายไม่ไหว ธันวาดูใจเย็นผิดปกติเกินไป... เย็นจนน่ากลัว “เงียบก่อนริว” ธันวาหยุดเดินที่บันไดหนีไฟชั้นบนสุด สถานที่ประจำที่พวกเขามักจะมาดวลเกมในมือถือกันเป็นประจำ ธันวาหันกลับมาประจันหน้า ลมพัดผ่านหน้าต่างบานเกล็ดเข้ามาปะทะใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเปราะบางกว่าทุกวัน “เรื่องรูป... ฉันรู้ตั้งแต่มันส่งเข้ามาแล้ว” “นายรู้? แล้วทำไมไม่รีบไปลบ หรือไปตามหาตัวคนส่งวะ?” ริวเบิกตากว้าง หายใจติดขัด “หรือว่านาย... เป็นคนวางแผนเอง?” ธันวาหัวเราะหึในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของริวเหมือนจะอ่านใจ “ในโลกของเกม นายเป็นสายปั่นที่ไม่มีใครตามทัน แต่ในโลกความจริง... นายมันก็แค่เด็กขี้แกล้งที่ใจอ่อนให้ฉันคนเดียวเท่านั้นแหละ” นิ้วเรียวของธันวายื่นมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากริวเบาๆ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่ทำให้หัวใจของริวเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ริวรู้สึกเหมือนลมหายใจหายไปชั่วขณะ ยิ่งเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความทะนุถนอมของคนตรงหน้า ความกวนประสาทที่เคยมีก็มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกอุ่นวาบที่ซึมลึกเข้ามาในหัวใจ “วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ฉันจะมีสถานะเป็นประธานนักเรียน... และเป็นวันสุดท้ายที่เราจะแกล้งทำเป็นเกลียดกันในโรงเรียนนี้แล้วนะ” ธันวากระซิบ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นเครือนิดๆ “ริว... ฉันไม่อยากเล่นเกมไล่จับกับนายแล้ว” “นายหมายความว่า...” ริวกลืนน้ำลายลงคอ ลำคอแห้งผากไปหมด “เป็นแฟนกับฉันไหม” ธันวาพูดตรงๆ ไม่มีอ้อมค้อม ไม่มีฟอร์มประธานนักเรียนจอมเป๊ะหลงเหลืออยู่ “เลิกแกล้งทำเป็นไม่สนิทกัน เลิกปั่นหัวกันผ่านแชท... แล้วมาเป็นของฉันจริงๆ สักที” ริวอ้าปากค้าง สมองที่เคยประมวลผลการกดสกิลในเกมอย่างรวดเร็วกลับว่างเปล่าไปชั่วขณะ คำสแลงกวนๆ ที่เตรียมไว้ด่าเขาหายไปไหนหมดไม่รู้ เหลือเพียงความเงียบที่กดทับด้วยความหมายอันหนักอึ้ง “นายมัน... บ้าเอ๊ย!” ริวหน้าแดงก่ำไปถึงใบหู ก่อนจะแสร้งทำเป็นโวยวายกลบเกลื่อนความเขิน “เป็นประธานนักเรียนประสาอะไรวะ ชอบสารภาพรักในที่แคบๆ แบบนี้เนี่ย! มันไม่มีบรรยากาศเลยโว้ย!” แต่ถึงจะพูดแบบนั้น มือของริวกลับคว้าชายเสื้อนักเรียนของธันวาไว้แน่น นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ กำแน่นขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกลัวว่าถ้าปล่อยไป คนตรงหน้าจะหายไปกับสายลม “บรรยากาศน่ะสร้างเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ใจฉันน่ะ... มันรอจังหวะนี้มานานเกินไปแล้ว” ธันวาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนหน้าผากแตะกัน ลมหายใจอุ่นๆ รินรดกันและกัน ท่ามกลางเสียงเอะอะโวยวายของนักเรียนข้างล่างที่กำลังเตรียมตัวงานปัจฉิมนิเทศ ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนเหลือเพียงแค่คนสองคน ริวหลับตาลง ยอมจำนนต่อสัมผัสอันอบอุ่นที่เขาโหยหามาตลอดโดยไม่รู้ตัว “เออ... ถ้าไม่ตกลง นายคงไม่ปล่อยฉันไปง่ายๆ สินะ” ธันวายิ้มกว้าง เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ริวรู้สึกว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ ‘นายสภานักเรียนจอมเป๊ะ’ อีกต่อไป แต่เป็น ‘ธันวา’ คนที่เขาอยากจะฝากชีวิตด้วยไปตลอดทางข้างหน้า ทว่า... ในวินาทีที่ความหวานกำลังเอ่อล้น เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนของริวก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่แชทกลุ่ม แต่เป็นข้อความส่วนตัวจากเบอร์แปลกที่ส่งภาพล่าสุดเข้ามา—ภาพของทั้งคู่ที่กำลังยืนสบตากันในมุมลับตาคนเมื่อครู่นี้ พร้อมข้อความที่ทำให้ริวต้องเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง [Watcher_X: หวานกันจังนะครับ... แต่อย่าลืมสิว่า ‘ความลับ’ ของบ้านประธานนักเรียนน่ะ ไม่ได้มีแค่เรื่องหัวใจนะ] ริวชะงัก ตาเบิกโพลงเมื่อเห็นไฟล์แนบที่ตามมา—มันคือรูปถ่ายแฟ้มเอกสารลับที่ซ่อนอยู่ในห้องทำงานของธันวา ซึ่งริวจำได้ดีว่ามันคือคดีที่พ่อของธันวาพยายามปิดบังมาตลอด ริวหันไปมองธันวาที่ยังคงยิ้มอย่างมีความสุขโดยไม่รู้ตัวว่าความลับที่เขาแบกไว้กำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้าทุกคนในงานปัจฉิมนิเทศที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนเกือบจะถึงบทสุดท้ายนะคะ!