ความจริงที่ต้องเผชิญ

"ลบเดี๋ยวนี้! ริว นายบ้าไปแล้วเหรอ?!" เสียงตะคอกของธันวาดังลั่นห้องชมรมที่ควรจะเงียบสงบในยามเย็น ร่างโปร่งของประธานนักเรียนผู้แสนเนี้ยบในชุดยูนิฟอร์มที่ไร้รอยยับยืนหอบหายใจถี่ มือเรียวสั่นเทาขณะชี้ไปยังหน้าจอโน้ตบุ๊กที่เปิดค้างไว้ หน้าจอสีฟ้าสว่างจ้าเผยให้เห็นภาพถ่ายแชตหลุดที่ใครบางคนจงใจแคปมาขู่—ภาพที่เขากับริวแอบไปนั่งกินบะหมี่หน้าปากซอยในคืนที่ฝนตกหนักเมื่อสองสัปดาห์ก่อน ริวนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หมุนตัวโปรด ใบหน้ากวนประสาทที่มักจะมีรอยยิ้มมุมปากเสมอในเวลานี้กลับเรียบเฉย แววตาคมกริบของสตรีมเมอร์หนุ่มหรี่ลงเล็กน้อย เขากดแป้นพิมพ์รัวเร็วโดยไม่สนใจคำสั่งของอีกฝ่าย "ลบไปก็เท่านั้นแหละธันวา คนที่มันจ้องจะเล่นงานนายไม่ได้มีแค่คนเดียวหรอกนะ" ริวแค่นหัวเราะ พลางหันเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับคนที่กำลังยืนหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ "นายคิดว่าคนอย่างประธานนักเรียนที่เป็นไอดอลของโรงเรียน จะยอมให้ความสัมพันธ์ 'ลับๆ' ของเราออกมาเฉิดฉายอยู่บนฟีดข่าวโรงเรียนได้นานแค่ไหนกัน?" "นั่นมันเรื่องของฉัน! นายไม่มีสิทธิ์เอาชีวิตฉันไปเสี่ยงกับเกมปัญญาอ่อนของนาย!" ธันวาพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือริว บีบแน่นจนเห็นเส้นเลือด "เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าทุกอย่างจะอยู่ในความเงียบ... ฉันมีตำแหน่งที่ต้องรักษา มีความคาดหวังของพ่อแม่ที่ต้องแบก นายมันก็แค่พวกสนุกไปวันๆ นายไม่เข้าใจหรอกว่าถ้าทุกอย่างพัง ฉันจะเหลืออะไร!" ริวเงียบไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับคนตรงหน้า สายตาที่เคยดูแคลนเปลี่ยนเป็นความอ่อนแสงลงอย่างน่าประหลาด เขาค่อยๆ แกะมือของธันวาออก ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนธันวาต้องถอยหลังไปชนโต๊ะ "แล้วถ้านี่ไม่ใช่แค่เกมล่ะ?" คำถามนั้นทำให้บรรยากาศในห้องหยุดกะทันหัน ธันวานิ่งค้างราวกับถูกสาป ริวก้าวเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าคนขี้โวยวาย "ถ้านี่ไม่ใช่แค่การปั่นหัวคนดู แต่เป็นวิธีเดียวที่ฉันจะทำให้คนทั้งโลก... หรืออย่างน้อยก็คนที่จ้องจะทำลายนาย รู้ว่าคนคนนี้มีเจ้าของแล้ว นายจะกล้าพอที่จะไม่ปฏิเสธไหม?" "ริว... นายมันบ้า" เสียงของธันวาแผ่วลง ความแข็งกร้าวที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความสับสนที่ฉายชัดในดวงตาคู่สวย "นายกำลังจะทำให้ฉันตายทั้งเป็นนะ ถ้ารูปพวกนั้นหลุดออกไปจริงๆ พ่อฉันจะไม่ให้อภัยฉันเด็ดขาด" "งั้นก็ไปกับฉันสิ" ริวเอื้อมมือไปเกลี่ยไรผมที่ปรกลงมาบนหน้าผากธันวาอย่างแผ่วเบา "ทิ้งทุกอย่าง ทิ้งความคาดหวังบ้าบอพวกนั้น แล้วมาเป็นแค่ธันวาที่ขี้บ่น ธันวาที่กินมาม่าได้ทุกวันธันวาที่เป็นของฉันคนเดียว" ธันวาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความเป็นเหตุเป็นผลที่เคยเป็นเกราะป้องกันตัวมาตลอดชีวิตเริ่มร้าวฉาน เขาเกลียดตัวเองที่แพ้ทางสายตาอบอุ่นคู่นี้ แพ้รอยยิ้มร้ายๆ ที่มอบให้เขาแค่คนเดียว และแพ้ความเอาแต่ใจที่ซ่อนความห่วงใยไว้ลึกๆ ของริว "ถ้าฉันตอบตกลง... นายจะดูแลฉันได้จริงๆ เหรอ?" ธันวาถามเสียงสั่น "ฉันอาจจะไม่มีฐานะเหมือนที่บ้านนาย แต่ฉันสัญญาว่าฉันจะไม่มีวันทำให้คำว่า 'เรา' ต้องกลายเป็นความลับอีก" ริวขยับเข้าไปกระซิบข้างหู "เลือกมาสิธันวา... จะยืนอยู่บนหอคอยงาช้างที่เย็นเยียบ หรือจะลงมาวิ่งในโคลนกับคนอย่างฉัน?" ธันวาสูดหายใจเข้าลึกๆ กำปั้นที่กำแน่นค่อยๆ คลายออก เขาตัดสินใจเงยหน้าขึ้น สบตากับริวด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยวขึ้น "งั้นก็ทำเลย" ธันวาเอ่ยเบาๆ แต่หนักแน่น "โพสต์มันลงไปเลย ถ้ามันจะพัง... ก็ให้มันพังไปพร้อมกับฉันนี่แหละ" ริวยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่สว่างไสวที่สุดเท่าที่ธันวาเคยเห็น เขาหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเตรียมกดปุ่ม 'โพสต์' สาธารณะ แต่ในจังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากบัญชีนิรนามก็ดังขึ้นแทรกความเงียบ หน้าจอแสดงข้อความใหม่ที่ส่งตรงเข้ามาในแชตกลุ่มสภานักเรียนที่ริวแอบแฮ็กเข้าไปได้... มันคือภาพถ่ายชุดใหม่ล่าสุด ภาพที่เขาสองคนกอดกันในห้องนี้เมื่อครู่—ชัดเจน ทุกองศา และที่น่าขนลุกที่สุดคือเวลาที่ถ่าย... คือ 'เมื่อหนึ่งนาทีที่แล้ว' ริวชะงัก นิ้วที่ค้างอยู่บนหน้าจอแข็งทื่อ ธันวาหันไปมองกล้องวงจรปิดมุมห้องที่ตอนนี้เลนส์ของมันหมุนมาจับจ้องที่พวกเขาโดยตรง พร้อมกับไฟสีแดงที่กะพริบถี่ๆ เหมือนคำเตือนมรณะ "ริว..." ธันวาครางชื่ออีกฝ่ายเสียงสั่น "มีคนดูเราอยู่... และมันไม่ได้อยู่ในห้องนี้คนเดียวแน่ๆ" ในจังหวะที่หัวใจกำลังจะหลุดออกจากขั้ว เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างใจเย็นสามครั้ง ก่อนที่ลูกบิดจะหมุนเปิดออกเผยให้เห็นร่างของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาอยู่ในที่แห่งนี้เวลานี้... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาตัดสินใจของพวกเขานะคะ พีชชี่เบอร์รี่รักทุกคนค่ะ!