คำขอโทษจากใจประธาน

“กดส่งไป... ลบ... กดส่งไป... ลบ... นี่ฉันกำลังทำอะไรของฉันอยู่เนี่ย!” ธันวาสบถกับตัวเองเสียงเบาในห้องนอนที่เงียบเชียบ แสงสีฟ้าจากหน้าจอสมาร์ทโฟนสะท้อนใบหน้าที่ปกติจะนิ่งขรึมและสุขุม แต่เวลานี้กลับเต็มไปด้วยความรวนเร นิ้วเรียวยาวสั่นเล็กน้อยขณะจ้องมองหน้าแชตของคนที่เขาเพิ่ง ‘เผลอ’ ปากดีใส่ไปเมื่อตอนกลางวัน ไอ้ริวมันเป็นพวกประเภท ‘กวนประสาทหาจุดจบไม่เจอ’ ก็จริง แต่พอเห็นอีกฝ่ายเงียบหายไปจริงๆ แบบไม่กดอ่าน ไม่ตอบ ไม่แม้แต่จะสตรีมเกมที่เคยทำเป็นประจำ... หัวใจประธานนักเรียนผู้แบกความคาดหวังของคนทั้งโรงเรียนไว้บนบ่า มันก็รู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักๆ มาวางทับจนหายใจไม่ออก *‘ริว... ที่พูดไปตอนนั้นฉันไม่ได้ตั้งใจนะ’* ลบออก... ไม่เอา ประโยคมันดูอ่อนแอเกินไปสำหรับคนอย่างธันวา *‘ถ้าจะงอนก็งอนไป แต่อย่ามาเงียบแบบนี้ มันดูไม่มีวุฒิภาวะ’* นิ้วที่กำลังพิมพ์ชะงักกึก ก่อนจะกดลบจนข้อความหายวับไปกับตา นี่เขาบ้าไปแล้วหรือเปล่า? จะง้อเขา แต่ยังจะไปว่าเขาเรื่องไม่มีวุฒิภาวะอีก ธันวาพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิดตัวเอง ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนเตียงนุ่ม มือยังคงกำโทรศัพท์ไว้แน่นราวกับเป็นทางรอดสุดท้ายของชีวิต ในโลกของเกม ริวคือราชาที่ใครก็แตะต้องไม่ได้ เขาพริ้วไหว กวนประสาท และแม่นยำทุกการกดสกิล แต่ในโลกความเป็นจริง... ริวก็แค่เด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ต้องการพื้นที่ปลอดภัย ซึ่งไอ้พื้นที่ปลอดภัยที่ว่า ธันวาคนนี้กลับทำพังทลายลงด้วยคำพูดโง่ๆ ของตัวเอง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความเด้งขึ้นมาจนธันวาสะดุ้งโหยง หัวใจกระตุกวูบ แต่พอเห็นว่าเป็นชื่อ ‘มินนี่’ เพื่อนสนิทของริว เขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างผิดหวัง **Minnie (สายชงตัวแม่):** *ประธานคะ... เงียบกริบแบบนี้คิดถึงเพื่อนหนูอยู่ใช่ไหมล่ะ?* **Thanwa:** *อย่าเพิ่งกวนมินนี่ ฉันแค่จะบอกให้ริวเลิกทำตัวเป็นเด็กๆ สักที* **Minnie (สายชงตัวแม่):** *เด็ก? ฮั่นแน่~ ใครกันแน่ที่เด็ก? ใครกันที่ไปหาเขาถึงห้องสตรีมแล้วทำหน้าบูดใส่เขาเพราะแค่เขาเล่นเกมแพ้?* **Thanwa:** *มันไม่ใช่แค่แพ้ แต่มันไม่ตั้งใจ!* **Minnie (สายชงตัวแม่):** *โอ๊ย พ่อคุณ! เขาไม่ได้ไม่ตั้งใจ เขาแค่เสียสมาธิเพราะมัวแต่ส่องว่าประธานสุดเนี้ยบเดินผ่านมาหน้าห้องหรือเปล่าต่างหากล่ะคะ!* ประโยคนั้นของมินนี่ทำให้ธันวาชาวูบไปทั้งหน้า ความรู้สึกเหมือนโดนหมัดฮุกเข้าเต็มเปา เขาไม่เคยคิดเลยว่าไอ้ท่าทางกวนๆ ของริวจะมีเบื้องหลังเป็นความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ แบบนั้น ธันวาไม่รอช้า เขาพิมพ์ข้อความไปหาริวโดยตรงทันที ครั้งนี้เขาไม่สนแล้วว่าตัวเองจะดูเป็นยังไง **Thanwa:** *ริว... อยู่ไหน* **Thanwa:** *ขอโทษที่พูดแรงใส่เมื่อตอนกลางวัน* **Thanwa:** *ที่ฉันโมโห... เพราะฉันไม่อยากเห็นนายดูถูกความสามารถตัวเองต่างหาก* **Thanwa:** *ถ้าไม่โกรธกันแล้ว... ออกมาเจอกันที่ดาดฟ้าตึกเก่าหน่อยได้ไหม? ฉันมีเรื่องอยากบอก* กดส่งไปแล้ว... หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ธันวากำโทรศัพท์แน่น รอเวลาผ่านไปวินาทีต่อวินาที ความเงียบในห้องดูเหมือนจะยาวนานเป็นชั่วโมง ผ่านไปสิบนาที... ไม่มีอะไรตอบกลับ ผ่านไปยี่สิบนาที... ข้อความยังขึ้นสถานะ 'อ่านแล้ว' แต่ไม่มีการตอบ "โง่จริงๆ ธันวา... มึงมันโง่ที่คิดว่าเขาจะให้อภัยง่ายๆ" เขาพึมพำกับตัวเอง พลางโยนโทรศัพท์ไว้ข้างตัวแล้วเดินไปที่ระเบียงห้อง ลมพัดเย็นๆ ยามค่ำคืนไม่สามารถทำให้ใจที่ร้อนรุ่มของเขาสงบลงได้เลย จนกระทั่ง เสียงข้อความสั่นเตือนดังขึ้นอีกครั้ง... **Ryu (ไอ้ตัวดี):** *ดาดฟ้าตึกเก่า? นี่ประธานจะสารภาพรักหรือจะเรียกผมไปตบกันครับ?* ธันวาหลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบหุบยิ้มแล้วพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว **Thanwa:** *ถ้าจะมาตบ คงไปหาที่อื่น นี่เป็นเรื่องสำคัญ* **Ryu (ไอ้ตัวดี):** *โอเค... แต่มีข้อแม้หนึ่งข้อ* **Thanwa:** *อะไร?* **Ryu (ไอ้ตัวดี):** *ถ้าผมไป... ประธานต้องยอมให้ผมสตรีมเกมตอนกำลังนั่งอยู่ข้างๆ ประธานด้วยนะ ห้ามบ่น ห้ามดุ ห้ามทำหน้านิ่งใส่... ตกลงไหมครับคุณประธาน?* ธันวากำโทรศัพท์ไว้แน่น หัวใจพองโตจนล้นปรี่ เขาพิมพ์ตอบสั้นๆ ว่า 'อือ' ก่อนจะคว้าเสื้อคลุมแล้ววิ่งออกจากห้องไปทันทีโดยไม่สนมารยาทหรือกฎระเบียบใดๆ ของบ้าน เขาขึ้นไปยังดาดฟ้าตึกเก่าที่ลมพัดแรงจนผมยุ่งเหยิง ท่ามกลางความมืดมิด มีเพียงแสงไฟจากตึกเรียนฝั่งตรงข้ามที่ส่องสว่าง และที่มุมหนึ่งของดาดฟ้า... ร่างสูงโปร่งในชุดลำลองที่คุ้นตากำลังยืนพิงกำแพงรออยู่ ริวหันมามองเขา รอยยิ้มกวนๆ ที่ธันวาเฝ้าคิดถึงฉายชัดบนใบหน้าในยามค่ำคืน “มาช้าจังนะประธาน... นึกว่าจะเบี้ยวซะแล้ว” ริวทักทายพร้อมก้าวเข้ามาหา แต่จังหวะนั้นเอง ธันวาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างจากน้ำเสียงของริว... มันมีความลังเลแฝงอยู่ “ริว... ฉัน...” “เดี๋ยวก่อนธันวา” ริวแทรกขึ้นมาพลางทำสีหน้าจริงจังที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน “ที่ผมแกล้งทำเป็นเงียบไป... ไม่ใช่เพราะโกรธเรื่องที่ประธานว่าหรอกนะ” ธันวาขมวดคิ้ว “แล้วเพราะอะไร?” ริวเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นจางๆ ของน้ำหอมที่เขามักจะได้กลิ่นเวลาอยู่ใกล้คนตรงหน้า ริวหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาแล้วเปิดหน้าแชตหนึ่งให้ธันวาดูก่อนจะพูดเสียงแผ่ว “เพราะผมเพิ่งได้รับข้อความข่มขู่จากคนในสภานักเรียนของประธาน... เขาบอกว่าถ้าผมไม่เลิกยุ่งกับประธาน เรื่องที่ประธานแอบหนีไปเล่นเกมสตรีมมิ่งจนเสียการเรียน... จะถูกส่งถึงมือผู้อำนวยการพรุ่งนี้เช้าครับ” คำพูดของริวทำให้โลกของธันวาสั่นคลอนไปชั่วขณะ ข้อความในหน้าจอแสดงหลักฐานภาพถ่ายหน้าจอที่เขาไม่เคยคิดว่าจะมีใครบันทึกไว้... นี่มันกับดักชัดๆ! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความวุ่นวายของธันวากับริวในตอนนี้นะคะ พีชชี่เบอร์รี่รักทุกคนค่ะ!