ปิดสตรีมปิดใจ

หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ตรงหน้ายังคงสว่างวาบ แต่ทว่าช่องแชตหลักของไลฟ์สตรีมในคืนนี้กลับดิ่งวูบลงสู่ความเงียบงันอย่างน่าใจหาย ข้อความนับพันที่วิ่งไหลผ่านด้วยความเร็วแสงเมื่อไม่กี่นาาทีก่อน บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความว่างเปล่า... ริวกดปุ่มสีแดงเพื่อตัดสัญญาณการถ่ายทอดสดด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อย เขารู้ดีว่าแฟนคลับนับแสนคนกำลังงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ในวินาทีนั้น หัวใจของเขาชาดิกจนเกินกว่าจะฝืนปั้นหน้ากวนประสาทออกไปเรียกรอยยิ้มจากใครได้อีกต่อไปแล้ว *แต่ฉันกลัวการที่จะต้องเสีย 'นาย' ไปต่างหากล่ะ...* ประโยคสารภาพความรู้สึกที่เพิ่งหลุดลอดออกไปจากริมฝีปากของประธานนักเรียนคนเก่งเมื่อไม่กี่นาาทีก่อน ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของหนุ่มสตรีมเมอร์สายปั่นอย่างชัดเจน มันไม่ใช่แค่คำพูดเล่นๆ ตามประสาคนสนิท แต่มันคือหยดน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าของธันวา... คนที่มักจะยืนหยัดอย่างมั่นคงและสมบูรณ์แบบในทุกสถานการณ์ คนที่แบกความคาดหวังของคนทั้งโรงเรียนไว้บนบ่า จนกระทั่งวันนี้... วันที่กำแพงน้ำแข็งที่เจ้าตัวสร้างขึ้นมาตลอดพังทลายลงต่อหน้าเขา "โธ่เว้ย..." ริวสบถกับตัวเองเบาๆ ในความมืดของห้องนอนที่มีเพียงแสงไฟนีออนสีส้มอ่อนจากคอมพิวเตอร์สะท้อนใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความสับสน มือเรียวยกขึ้นขยี้ผมสีสว่างของตัวเองจนยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง เขากำลังรู้สึกเหมือนคนหลงทางในเขาวงกต ความกลัวที่เกาะกุมหัวใจไม่ใช่ความกลัวที่จะเสียชื่อเสียง ไม่ใช่ความกลัวที่จะโดนวิจารณ์จากสังคม แต่เป็นความกลัวที่จะสูญเสียรอยยิ้ม กลิ่นกายสะอาดๆ และสายตาที่คอยดุเขาเวลาทำตัวเรื่อยเปื่อยต่างหากล่ะ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตยอดฮิตดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ริวสะดุ้งเล็กน้อย รีบคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูด้วยความคาดหวังที่พุ่งพล่าน หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก *(Minny): แกกกกก ริวววว! เกิดอะไรขึ้นวะ ทำไมอยู่ดีๆ ตัดไลฟ์วะพวกแฟนคลับทักมาถามฉันจนโทรศัพท์จะระเบิดแล้วเนี่ย! แล้วนี่ธันวาเป็นไงบ้าง แกทำอะไรประธานรร.รึเปล่าห๊ะอิลุง!* นิ้วเรียวรีบพิมพ์ตอบเพื่อนสนิทสายชงอย่างรวดเร็ว *(Ryu): กูไม่ได้ทำอะไร... ประธานมันร้องไห้กูทำตัวไม่ถูก มินนี่ กูควรทำไงวะ* *(Minny): ห้ะ! ประธานเนี่ยนะร้องไห้? โอ้ยพ่อคุณเอ๊ย คนเก่งของแกคงเก็บกดมานานล่ะสิแกเคยเห็นเขาร้องไห้ที่ไหนล่ะถ้าไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย... ละนี่แกอยู่ไหน ไปปลอบเขาสิฟร้า! มัวแต่มาพิมพ์แชตอยู่ได้ เดี๋ยวเขาก็เตลิดหนีไปจริงๆ หรอก* ข้อความของมินนี่ราวกับน้ำร้อนที่สาดเข้าหน้าปลุกให้ริวตื่นจากภวังค์ จริงสิ... ตอนนี้ธันวาอยู่ที่ไหนกันนะ หลังจากที่ประธานคนเก่งพูดประโยคสะเทือนใจนั้นออกมา เจ้าตัวก็วิ่งหนีหายออกไปจากห้องสตูดิโอของเขาโดยไม่หันกลับมามองเลยสักนิด ในยามวิกาลที่เงียบงันแบบนี้ คนเจ้าระเบียบที่ใช้ชีวิตอยู่บนความเป๊ะตลอดเวลาอย่างธันวา จะไปหลบมุมร้องไห้อยู่ที่ไหนกันนะ ริวไม่รอช้า คว้าเสื้อแจ็คเก็ตตัวโปรดมาสวมลวกๆ แล้วก้าวออกจากห้องพักด้วยความเร่งรีบ บรรยากาศยามค่ำคืนของย่านที่พักอาศัยเงียบสงบ ลมหนาวพัดโชยมาปะทะผิวแก้วจนรู้สึกเย็นวาบ แต่ความหนาวภายนอกกลับเทียบไม่ได้เลยกับความหน and อบอ้าวในอกของเขา ขาเรียวก้าวเดินอย่างไร้จุดหมายในตอนแรก ก่อนที่สัญชาตญาณจะพาเขามาหยุดอยู่ที่สวนสาธารณะประจำย่าน... สถานที่ที่พวกเขาเคยมานั่งเถียงกันเรื่องเกมมือถือเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน ที่ซึ่งแสงไฟส mัวๆ จากเสาไฟริมทางส่องกระทบม้านั่งไม้ตัวยาว และที่ตรงนั้นเอง... ร่างโปร่งบางในชุดนักเรียนที่หลุดลุ่ยเล็กน้อยกำลังนั่งคุดคู้เอาแขนกอดเข่าตัวเอง ไหล่บางสั่นเทาเบาๆ อย่างน่าสงสาร ภาพของประธานนักเรียนผู้แสนเพอร์เฟกต์ในสายตาคนอื่น ยามนี้ช่างดูเปราะบางเสียจนริวรู้สึกเจ็บแปลบในอกราวกับมีใครเอาเข็มมา ics แทง "มานั่งทำอะไรตรงนี้ครับท่านประธาน... ยุงชุมนะ เดี๋ยวหน้าสวยๆ เป็นรอยหมด" น้ำเสียงกวนประสาทที่จงใจปรับให้ราบเรียบเพื่อลดความตึงเครียดดังขึ้นเบาๆ ร่างสูงเดินเข้าไปใกล้ชิด ม้านั่งไม้ตัวยาวไหววี้ดตามน้ำหนักที่กดทับลงไป ธันวาเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาคู่สวยที่มักจะฉายแววดุและมั่นใจ บัดนี้แดงก่ำและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา แก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อจากการร้องไห้หนัก เจ้าตัวรีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ อย่างลืมตัว พร้อมกับทำหน้าดุใส่เขาตามสัญชาตญาณ ทั้งที่เสียงยังสั่นเครือ "นาย... ตามฉันมาทำไม เลิกทำเป็นเล่นเป็นเด็กได้แล้วนะริว!" ธันวาพยายามทำเสียงแข็ง แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับแหบพร่าและสั่นจนฟังไม่เป็นภาษา "ใครเล่น เด็กที่ไหนเขารีบวิ่งตามคนขี้แยมากลางดึกแบบนี้บ้างล่ะ" ริวถอนหายใจยาว ย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าม้านั่ง ให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับคนตัวเล็ก มือหนายื่นออกไปหมายจะเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนชื้นเหงื่อให้ แต่ธันวากลับเบี่ยงหน้าหนีด้วยความดื้อรั้น "ไม่ต้องมาแตะฉันนะ... นายคงสมเพชฉันใช่ไหมล่ะ ที่เห็นคนเก่งของโรงเรียนมานั่งร้องไห้ฟูมฟายเหมือนเด็กๆ แบบนี้ นายคงคิดว่าฉันมันน่าสมเพชสินะ!" ธันวาพรั่งพรูความรู้สึกอัดอั้นออกมา เสียงสะอื้นหลุดลอดออกมาพร้อมกับหยดน้ำตาที่เอ่อล้นคลอเบ้าอีกระลอก ริวชะงักมือค้างกลางอากาศ หัวใจกระตุกวูบ เขารู้ทันทีว่าภายใต้ความสมบูรณ์แบบที่ธันวาแบกรับมาตลอด เจ้าตัวต้องกดดันและโดดเดี่ยวมากแค่ไหน ครอบครัวที่คาดหวังความเลิศเลอ สังคมที่คอยจับจ้องทุกฝีก้าว ไม่มีใครเคยถามเลยว่าธันวาเหนื่อยไหม... ไม่มีใครเคยโอบกอดตัวตนที่แท้จริงของเขาเลย "หยุดพูดบ้าๆ แบบนั้นสักทีธันวา" ริวเปลี่ยนจากนั่งยองๆ เป็นลุกขึ้นนั่งเคียงข้างบนม้านั่งตัวเดียวกัน ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้ามือเรียวที่กำลังกำแน่นจนข้อต่อขาวซีดมากุมไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาส่งผ่านไปยังปลายนิ้วที่เย็นเฉียบของอีกฝ่าย ธันวาเบิกตากว้าง หันมามองหน้าเขาด้วยความตกใจ แต่ไม่ได้สะบัดหนี "ฉันไม่เคยคิดว่านายสมเพชเลยสักนิด... ตรงกันข้าม ฉันต่างหากที่โคตรจะใจร้าย ที่ผ่านมาฉันเอาแต่กวนประสาท นายทำอะไรก็ขวางหูขวางตาฉันไปหมด เพราะฉันแค่อยากให้นายหันมามองฉันบ่อยๆ มั้งวะ... ไอ้ท่าทางเป๊ะๆ ของนายมันน่าหมั่นไส้ แต่รู้ไหมว่าเวลาเห็นนายยิ้มจริงๆ น่ะ... มันโคตรจะน่ามองเลยรู้ตัวมั้ย" ใบเนียนของประธานนักเรียนร้อนผ่าวขึ้นมาทันที สีแดงลามเลียไปถึงใบหู คำหยอกเย้าที่เจือความจริงจังแบบนี้ทำเอาธันวาไปไม่เป็น เจ้าตัวอ้าปากพะงาบๆ จะเอ่ยปากด่าแก้เขิน แต่คำพูดก็ติดอยู่ที่ลำคอ "นายกลัวที่จะเสียฉันไป... แต่รู้ไหมธันวา ว่าฉันเองก็กลัวเหมือนกัน" ริวขยับเข้าไปใกล้ขึ้น กลิ่นหอมจางๆ จากตัวของประธานนักเรียนลอยเข้าจมูก ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ไหวระริก "กลัวว่าวันหนึ่งนายจะทนคนกวนประสาทอย่างฉันไม่ไหว กลัวว่าความสัมพันธ์ของเรามันจะหยุดอยู่แค่คำว่า 'คู่กัด'..." "ริว..." ธันวาครางชื่ออีกฝ่ายเบาหวิว หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความอบอุ่นจากฝ่ามือที่กุมกันไว้แผ่ซ่านเข้ามาถึงขั้วหัวใจ ความหวาดกลัวและกำแพงทั้งหมดที่เคยสร้างไว้พังทลายลงไม่เป็นท่า ริวเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ทีละน้อย จังหวะการหายใจของทั้งคู่สอดประสานกันท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนนี้ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง ริมฝีปากหยักระบายรอยยิ้มอบอุ่นที่หาดูได้ยาก เป็นรอยยิ้มที่มีให้คนๆ นี้เพียงคนเดียวเท่านั้น "ถ้าอย่างนั้น... เปลี่ยนจากกลัว เป็นมาลองเป็นแฟนฉันดูไหมล่ะครับ... ท่านประธาน" คำถามกระซิบแผ่วเบาริมใบหู พร้อมกับปลายนิ้วอุ่นที่เกลี่ยไล้แก้มเนียนอย่างทะนุถนอม ธันวานิ่งค้างไป สมองประมวลผลไม่ทันกับจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัวของสตรีมเมอร์ตัวแสบ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับพยักหน้ารับคำขอในใจไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ธันวาเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความเขินจัด ก่อนจะช้อนตาขึ้นมองคนเจ้าเล่ห์ด้วยความหมั่นไส้ระคนเอ็นดู มือเล็กเตรียมจะเงื้อมขึ้นฟาดไหล่กว้างสักทีแก้เขิน "ใครเขาจะไปเป็นแฟนคนกวนประสาทอย่างนายกันเล่า... อ๊ะ!" ยังไม่ทันที่ธันวาจะได้เอ่ยประโยคปฏิเสธให้จบประโยค ริวก็ชิงขยับริมฝีปากเข้าไปประกบแนบชิดกับเรียวปากอิ่มของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วและนุ่มนวล เป็นจูบที่ไม่ได้รุกล้ำแต่เต็มไปด้วยความหวานซึ้งและถ้อยคำสารภาพที่ส่งผ่านสัมผัสอันอ่อนโยน ธันวาเบิกตากว้างด้วยความตกใจชั่วขณะ ก่อนที่เปลือกตาบางจะค่อยๆ ปิดลง ยอมปล่อยให้ความอบอุ่นนี้โอบกอดหัวใจที่เคยอ้างว้างจนมิด ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากผละออกจากกันเพียงเล็กน้อยเพื่อตักตวงอากาศหายใจ ริวยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโดยไม่ละสายตาจากใบหน้าแดงก่ำของคนในอ้อมแขน นิ้วเรียวพิมพ์ข้อความแชตส่งตรงหาใครบางคนที่กำลังรอรายงานสถานการณ์ด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างใจจดใจจ่อ *(Ryu): มินนี่... พรุ่งนี้ยกเลิกสตรีมนะเว้ย พอดีกูมีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้วว่ะ* ส่งเสร็จปุ๊บ ริวก็กดปุ่มยกเลิกข้อความทันทีด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่ทว่า... ปลายทางกลับแสดงสถานะขึ้นมาว่า **"Read"** และพิมพ์ตอบกลับมาด้วยความเร็วแสงชนิดที่ทำเอาหนุ่มสตรีมเมอร์สายปั่นถึงกับหน้าซีดเผือด! *(Minny): อ่านไม่ทันจ่ะอิลุง! แคปหน้าจอไว้เรียบร้อยเตรียมตัวต้อนรับสะใภ้บ้านนี้ได้เลยแกกกก กรี๊ดดดดดดดดด!* *** ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่เดินทางร่วมหัวจมท้ายและเอ็นดูความโบ๊ะบ๊ะของคู่กัดคู่นี้มาจนถึงตอนนี้นะคะ! ❤️