เราต่างกันเกินไปไหม

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของธันวาราวกับกลายร่างเป็นวัตถุระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำงานได้ทุกเมื่อ ข้อความสารภาพความในใจที่เขาพิมพ์ด้วยความรู้สึกวุ่นวายใจเมื่อคืน แต่กลับเผลอกดส่งออกไปในแชตส่วนตัวของริว—แถมยังกดยกเลิกไม่ทันเพราะอีกฝ่ายดันหันมาเห็นเข้าพพอดี—กำลังส่อง 0-แสบตาอยู่ในระยะประชิด ดวงตากลมโตของริวที่ปกติมักจะพราวระยับไปด้วยความเจ้าเล่ห์และรอยยิ้มกวนประสาท ยามนี้กลับเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากที่ชอบอ้างโน่นอ้างนี่มาเถียงเขาอยู่เรื่อยเม้มเข้าหากันสนิท ความเงียบงันชั่วขณะหนึ่งแผ่ขยายเข้ามาแทนที่เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตและเสียงจอแจรอบตัวในห้องสภานักเรียน "เอ่อ..." ธันวาเป็นฝ่ายทนความอึดอัดไม่ไหว เขาขยับริมฝีปากแห้งผาก รีบดึงโทรศัพท์มือถือกลับมาแนบอกราวกับเด็กทำความผิดซ่อนของเล่น พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นระริก "ฉัน... มือลั่นน่ะ นายก็รู้ว่าโทรศัพท์รุ่นนี้ทัชสกรีนมันไวเกินไป..." "มือลั่นเหรอครับ?" เสียงทุ้มต่ำที่มักจะติดสำเนียงกวนๆ ยามนี้กลับเรียบเฉยจนน่าใจหาย ริวไม่ได้หัวเราะร่าเหมือนทุกที ไม่ได้พูดจาหยอกเย้าว่า *'ประธานเขินผมเหรอครับเนี่ย'* หรือใช้คำพูดแพรวพราวตามสไตล์สตรีมเมอร์ตัวป่วน แต่ดวงตาคู่นั้นกลับจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเขา ชนิดที่ว่าธันวาไม่กล้าแม้แต่จะกะพริบตาหนี "ใช่... มือลั่น" ธันวาย้ำเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความสั่นไหวในอกด้วยการเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยตามวิสัยทัศน์ของประธานนักเรียนผู้สมบูรณ์แบบ "อย่าคิดมากน่าริว นายกับฉันเราก็แค่... คนที่ต้องมาร่วมงานกิจกรรมโรงเรียนด้วยกันเท่านั้นแหละ อีกอย่าง ภาพลักษณ์ของสภานักเรียนกับสตรีมเมอร์ชื่อดังอย่างนาย มันไม่ได้เข้ากันเลยสักนิดเดียว" คำพูดที่พยายามพูดออกไปเพื่อรักษา "กรอบ" และ "ชื่อเสียง" ที่ครอบครัวและโรงเรียนคาดหวังไว้ หลุดจากปากของธันวาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไร้ความรู้สึก ทว่าในใจกลับเจ็บจี๊ดขึ้นมาแปลกๆ เมื่อเห็นรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของอีกฝ่ายเลือนหายไปจนหมดสิ้น "อ๋อ... นั่นสินะครับ" ริวหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูฝืนทนและเคנהขื่นที่สุดเท่าที่ธันวาเคยได้ยินมา "ผมมันก็แค่เกมเมอร์สายปั่น หัวเกรียนไปวันๆ ส่วนคุณธันวาคือประธานนักเรียนผู้เพอร์เฟกต์ ดีงามทุกกระเบียดนิ้ว เรามันอยู่กันคนละโลกอยู่แล้ว... ผมเข้าใจดีครับ" สรรพนามที่เปลี่ยนไปจากเดิม ความห่างเหินที่จงใจสร้างขึ้นผ่านน้ำเสียงเย็นชา ทำให้หัวใจของธันวาราวกับถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น มันไม่ใช่ความโล่งใจที่เขาควรจะรู้สึก... แต่มันคือความเคว้งคว้างราวกับตกลงมาจากที่สูง "ถ้างั้น... เรื่องงานเอกสารสรุปยอดงบประมาณจัดงานกีฬา ผมจัดการให้เรียบร้อยหมดแล้วนะครับ ขอตัวก่อนนะ ประธานธันวา" ริวโค้งศีรษะให้เล็กน้อยตามมารยาท ก่อนจะหมุนตัวเดินหันหลังออกจากห้องสภานักเรียนไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองอีกเลย แผ่นหลังกว้างที่ปกติมักจะเดินทอดน่องอย่างสบายอารมณ์ ยามนี้กลับดูโดดเดี่ยวและแบกรับอะไรไว้มากมาย จนธันวาต้องก้าวเท้าตามไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว แต่ก็ต้องหยุดชะงักลงเมื่อเสียงแจ้งเตือนไลน์กลุ่ม 'แก๊งคนสวยขาพารอดตาย' เด้งขึ้นขัดจังหวะ *(มินนี่: ฮัลло! ประธานขาาา เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ทำไมยัยริวมันเดินหน้าหงิกหน้าหงอลงมาจากตึกสภาวะวะ? แกไปทำอะไรมันอีกล่ะหูยยย)* ธันวากดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ ไม่ตอบข้อความของมินนี่ เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในอก ภาพจำของริวในทุกๆ โมเมนต์ ตั้งแต่ตอนที่โดนเขาบ่นเรื่องโดนเรียน จนถึงตอนที่แอบเอาขนมมาวางไว้บนโต๊ะสภาวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมา *เราต่างกันเกินไปจริงๆ เหรอ...* คำถามนี้วนเวียนอยู่ในความคิดของเด็กหนุ่มผู้ไม่เคยทำอะไรนอกลู่นอกทาง ธันวาเติบโตมาในครอบครัวแพทย์และนักการเมือง ทุกย่างก้าวถูกขีดเส้นไว้หมดแล้ว การมีความสัมพันธ์กับสตรีมเมอร์หนุ่มผู้รักอิสระและตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งโรงเรียน ไม่ใช่สิ่งที่ "เหมาะสม" ในสายตาใครหลายๆ คนเลย โดยเฉพาะคุณแม่ที่มักจะย้ำเตือนเสมอเรื่องภาพลักษณ์และอนาคต แต่ทำไม... หัวใจเจ้ากรรมถึงไม่ยอมเชื่อฟังสมองเลยสักนิด? ตัดภาพมาที่ฝั่งของริว หนุ่มนักสตรีมเมอร์เดินจ้ำอ้าวออกมาถึงสวนหลังตึกกิจกรรม ลมเย็นพัดผ่านเรือนผมสีเข้มที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อย เขายกมือขึ้นเสยผมลวกๆ พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระบายความอึดอัดที่แน่นอก "โธ่เว้ย..." ริวสบถกับตัวเองเบาๆ เตะก้อนกรวดบนพื้นสนามหญ้ากระเด็นออกไปอย่างหงุดหงิด ความจริงแล้วเขารู้ดีว่าธันวาแบกรับความกดดันไว้มากแค่ไหน คำพูดตัดพ้อเมื่อครู่ไม่ได้มาจากความโกรธ แต่มันมาจากความเจียมตัวที่เขามีต่างหาก ริวเป็นแค่เด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ใช้ชีวิตไปวันๆ กับหน้าจอคอมพิวเตอร์และความฝันลมๆ แล้งๆ ผิดกับธันวาที่เป็นดั่งดวงดาวบนฟ้าไกล การที่เขาเผลอใจไปชอบคนระดับนั้น มันก็เป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่เหรอที่จะต้องเจ็บตัวเพราะความต่างนี้ *(มินนี่: นี่! ยัยริว อ่านแล้วไม่ตอบเหรอ แกโอเคป่ะเนี่ย เดี๋ยวฉันเลิกเรียนคาบนี้แล้วจะแวะไปหาที่ห้องชมรมนะเว้ย!)* ริวกดพิมพ์ตอบเพื่อนสนิทสั้นๆ ว่า *'กูไม่เป็นไร แค่... เหนื่อยนิดหน่อย'* ก่อนจะกดปิดหน้าจอแล้วยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋าเสื้อกั๊กนักเรียน เขาทิ้งตัวลงนั่งพิงม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ หลับตาลงเพื่อพักผ่อนสมองจากความวุ่นวายทั้งหมด ทว่า... ความเงียบสงบในสวนหลังตึกกลับถูกขัดจังหวะด้วยฝีเท้าเร่งรีบที่วิ่งเข้ามาใกล้ พร้อมกับเสียงหอบหายใจเบาๆ ที่คุ้นหูจนหัวใจของริวต้องกระตุกวูบ "นาย... มานั่งทำอะไรตรงนี้?" เสียงหวานที่เจือความเหนื่อยหอบเล็กน้อยเอ่ยขึ้น ริวลืมตาขึ้นทันที ภาพของธันวา ประธานนักเรียนผู้เจ้าระเบียบ ยามนี้กลับยืนหอบแฮก เนคไทหลุดลุ่ยเล็กน้อยจากการวิ่งตามหาเขา ทั้งที่ปกติแล้วเจ้าตัวไม่มีทางทำอะไรเสียบุคลิกแบบนี้เด็ดขาด ริวชะงัก มองคนตรงหน้าด้วยความประหลาดใจระคนไม่เข้าใจ "คุณ... ตามผมมาทำไมครับ? ประธานมีหน้าที่ต้องตรวจงานไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวภาพลักษณ์สุดเนี๊ยบก็เสียหายหมดหรอก" ธันวาเม้มปากแน่น ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองริวนิ่งๆ ก่อนที่เขาจะตัดสินใจทำในสิ่งที่แม้แต่ตัวเองก็คาดไม่ถึง—ร่างเพรียวทรุดตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าม้านั่งที่ริวนั่งอยู่ เอื้อมมือทั้งสองข้างไปคว้าข้อมือของริวไว้แน่น ราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยมืออีกฝ่ายจะหายวับไปกับตา "ช่างหัวภาพลักษณ์บ้าบออะไรนั่นสิ..." ธันวาพูดลอดไรฟัน น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ริวไม่เคยเห็นมาก่อน "ฉันเหนื่อย... เหนื่อยกับการต้องทำตามความคาดหวังของคนอื่น เหนื่อยกับการต้องวิ่งหนีความรู้สึกตัวเอง..." ริวเบิกตากว้าง หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "ธันวา..." "ใช่ ฉันกลัว... กลัวว่าเราจะต่างกันเกินไป กลัวคำครหา กลัวว่าโลกของเรามันจะไปด้วยกันไม่ได้..." ธันวายอมรับออกมาตามตรง หยาดน้ำใสคลอเบ้าตาคู่สวยที่สะท้อนภาพของเขาคนเดียว "แต่สิ่งที่ฉันกลัวที่สุด... ไม่ใช่การที่คนอื่นมองเรายังไงหรอกริว..." เด็กหนุ่มผู้สมบูรณ์แบบสูดหายใจเข้าลึก เพื่อรวบรวมความกล้าทั้งหมดในชีวิตมาพูดประโยคถัดไป "แต่ฉันกลัวการที่จะต้องเสีย 'นาย' ไปต่างหากล่ะ..." -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโบ๊ะบ๊ะและเติบโตไปพร้อมกับเด็กๆนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ!