จุดแตกหักกลางโรงเรียน

เสียงทุบประตูปึงปังจากด้านนอกในตอนท้ายของตอนก่อนยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของริว แต่ในวินาทีนี้... สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าเสียงก้าวเดินของโลกที่กำลังถล่มลงมา คือหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของธันวาที่กำลังสั่นระรัวไม่หยุดหย่อนราวกับมันมีชีวิต "นายอ่านไอ้บ้าบอพวกนั้นแล้วใช่ไหม" เสียงของธันวาไม่ได้ดัง ทว่ามันเต็มไปด้วยความสั่นพร่าที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้อย่างสุดกำลัง ประธานนักเรียนผู้ไม่เคยมีรอยยับแม้แต่นิ้วเดียวบนเสื้อยูนิฟอร์ม ตอนนี้กลับยืนไหล่ห่ออยู่กลางห้องสภานักเรียน แสงไฟจากหน้าจอสมาร์ทโฟนสะท้อนเข้ากับนัยน์ตาที่แดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด ริวเม้มปากแน่น ความกวนประสาทที่เคยมีติดตัวหายวับไปกับตา เขาก้าวเข้าไปใกล้คนที่กำลังยืนมือไม้สั่น พร้อมกับยื่นมือไปหมายจะคว้าข้อมืออีกฝ่ายไว้เพื่อปลอบประโลม แต่ธันวากลับสะบัดออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังเฉียบขาด "อย่าเข้ามานะ... ริว" ธันวาเงยหน้าขึ้นสบตา น้ำตาคลอเบ้าแต่ไม่มีทางยอมให้มันไหลร่วงลงมาเด็ดขาด "นายไม่เห็นหรือไงว่าพวกเขากำลังเขียนอะไรกันอยู่? 'เด็กปั้นเด็กเส้น' 'ประธานคนเก่งกับเกมเมอร์ตกอับ' หรือแม้แต่... รูปที่เรายืนคุยกันหลังตึกเมื่อวานนี้" เพจลับประจำโรงเรียนระเบิดข้อความรัวเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง ภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง ข่าวลือเรื่องความสัมพันธ์เกินเลยระหว่าง "ท่านประธานผู้บริสุทธิ์" กับ "สตรีมเมอร์จอมเกเร" กลายเป็นหัวข้อสนทนาร้อนฉ่าอันดับหนึ่ง ทุกคอมเมนต์ล้วนเต็มไปด้วยความสนุกปาก คำเหยียดหยาม และการคาดเดาที่สกปรกโสมمจนน่ารังเกียจ สำหรับคนทั่วไปมันอาจเป็นแค่กอสซิปไร้สาระ แต่สำหรับธันวา... คนที่ต้องแบกความคาดหวังของตระกูล โรงเรียน และอนาคตอันสวยหรูไว้บนบ่า นี่คือมหันตภัยที่พร้อมจะพังทลายทุกอย่างในชีวิตลงได้ในชั่วพริบตา "ช่างหัวพวกมันสิ ธันวา!" ริวหมดความอดทนที่จะทนเห็นอีกฝ่ายทำร้ายตัวเองด้วยการแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว เขาพุ่งเข้าไปควบรวมข้อมือทั้งสองข้างของธันวาไว้แน่น บังคับให้คนตัวสูงกว่าต้องเงยหน้าขึ้นมาสบตากันตรงๆ "นายจะแคร์ขี้ปากคนที่วันๆ เอาแต่นั่งพิมพ์คีย์บอร์ดเสือกเรื่องชาวบ้านไปทำไมวะ พวกมันไม่ได้มารู้จักชีวิตจริงของเราสักหน่อย!" "แต่มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ไงริว!" ธันวาตวาดกลับเสียงสั่น น้ำตาที่กลั้นไว้หยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนหลังมือของริว "พ่อฉันเห็นแล้ว... แม่ฉันก็เห็นแล้ว! ท่านเรียกฉันกลับบ้านเย็นนี้ และนายก็รู้ดีว่ามันหมายความว่าอะไร พวกท่านไม่เคยยอมรับอะไรที่มัน 'ด่างพร้อย' โดยเฉพาะเรื่องแบบนี้!" บรรยากาศในห้องสภานักเรียนเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงแอร์ตัวเก่าที่ส่งเสียงฮัมเบาๆ แข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมครามในอกของคนทั้งคู่ ริวชะงักไปอึดใจใหญ่ ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ เมื่อนึกถึงรอยแผลเป็นทางความรู้สึกที่ธันวาต้องเผชิญมาตลอดชีวิตภายใต้กรอบอันเคร่งครัดของครอบครัว ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนแทบจะระเบิด หน้าจอโทรศัพท์ของมินนี่ที่ถูกโยนทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานก็สั่นเตือนรัวเป็นเจ้าเข้าพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนแชตจากกลุ่มลับเพื่อนสนิท [Minnie_Gamm]: "เฮ้ยพวกแก! แย่แล้วโว้ยยยย!" [Minnie_Gamm]: "ไอ้พวกสภานักเรียนฝั่งตัวท็อปกำลังเดินยกโขยงกันไปที่ห้องสัปทานการแล้วนะเว้ย! นำทีมโดยไอ้พี่กรณ์รองประธานตัวแสบ บอกว่าจะไป 'ตรวจสอบความเหมาะสม' ของประธานกับพวกแกวะริว!" [Minnie_Gamm]: "รีบหนีออกทางหนีไฟด่วนเลย ตั้งสติแล้ววิ่งค่ะคุณพระเอก!" ริวสบถออกมาคำหนึ่งอย่างหัวเสีย เขากวาดสายตามองไปรอบห้องก่อนจะหันกลับมาคว้าข้อมือของธันวาอีกครั้งด้วยความเด็ดเดี่ยว "ไป! ไปจากที่นี่ด้วยกันก่อน ธันวา นายจะยืนรอให้พวกมันมาเหยียบซ้ำไม่ได้นะเว้ย" "ไม่... ฉันไปไม่ได้" ธันวาขืนตัวไว้ สายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสับสน "ถ้าฉันหนีตอนนี้... เท่ากับฉันยอมรับว่าข่าวลือพวกนั้นเป็นเรื่องจริง และพวกเขาก็จะมีข้ออ้างในการไล่หรือจัดการนายออกจากโรงเรียนได้ง่ายๆ" "นายคิดถึงแต่เรื่องคนอื่น แล้วเมื่อไหร่จะคิดถึงตัวเองบ้างวะ!" ริวตะโกนลั่น ความห่วงใยพวยพุ่งจนกลEายเป็นการระเบิดอารมณ์ "ฉันไม่สนหรอกว่าโรงเรียนนี้จะไล่ฉันออกกี่รอบ แต่ฉันทนเห็นนายทำหน้าแบบนี้ไม่ได้เว้ย ธันวา! ทนไม่ได้ที่เห็นคนเก่งๆ อย่างนายต้องมานั่งร้องไห้เพราะคำพูดขยะพวกนั้น!" คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของริวทำเอาห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ธันวาเบิกตากว้างเล็กน้อย มองหน้าคนตรงด้วยความอึ้งงัน ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกท่ามกลางพายุความเครียดที่โหมกระหน่ำ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างแรงตามด้วยเสียงบิดลูกบิดจากด้านนอก พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังลอดเข้ามาให้ได้ยินชัดเจน "เปิดประตูหน่อยครับท่านประธาน... ทางเราได้ยินมาว่าท่านกำลัง 'สืบสวน' คดีสำคัญกับคุณสตรีมเมอร์ตัวแสบอยู่ข้างในนั้นกันสองต่อสองใช่ไหมครับ?" เสียงของกรณ์รองประธานจอมเจ้าเล่ห์ดังขึ้นพร้อมกับเสียงฮือฮาของมุงที่ยืนออกันอยู่หน้าห้อง ธันวาสะดุ้งสุดตัว สีหน้าซีดเผือดลงจนแทบไม่มีสีเลือด เขาก้าวถอยหลังไปจนชนเข้ากับชั้นหนังสือ มือเรียวสั่นเทาจนแทบจะถือโทรศัพท์ไม่ไหว หายใจหอบถี่ด้วยความตื่นตระหนก ริวขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน เขาแววตาเปลี่ยนเป็นดุดันราวกับเสือร้ายที่พร้อมจะพุ่งเข้าใส่ใครก็ตามที่กล้าเข้ามาทำร้ายคนที่ตนปกป้อง มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือของธันวากระชากให้เข้ามาหลบอยู่ด้านหลังของตนเองทันที ก่อนจะสาวเท้าก้าวตรงไปยังประตูห้องด้วยใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะพังทุกอย่างให้พินาศ ทว่า... ก่อนที่มือของริวจะเอื้อมไปถึงลูกบิดประตู เสียงข้อความแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของธันวาก็ดังแทรกขึ้นมาตัดหน้า ท่ามกลางความเงียบงันที่น่ากลัว [Th_Official]: ส่งข้อความใหม่: "ริว... ถ้าฉันก้าวออกไปจากประตูบานนี้ในฐานะประธานนักเรียนที่ต้องเสียสละทุกอย่าง... นายจะยังจำไอ้เด็กเกเรคนนี้... ในฐานะคนที่นายรัก... ได้อยู่ไหม?" ธันวากดยกเลิกข้อความนั้นไม่ทันเสียแล้ว เพราะมันเด้งขึ้นโชว์หราบนหน้าจอของริวที่หันมามองพอดีเป๊ะ! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาเติมกำลังใจให้กันเสมอนะคะ มาเอาใจช่วยความสัมพันธ์ที่กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายของสองหนุ่มกันต่อในตอนหน้านะคะ!