ริวกลายเป็นที่พักใจ

"ถอยไปครับพ่อ... อย่ามายุ่งกับชีวิตผมได้ไหม!" ริวตะโกนลั่นห้องนั่งเล่น เสียงของเขาสั่นพร่าขณะก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบ ความกดดันจากสายตาคมกริบของผู้เป็นพ่อที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าทำเอาอากาศรอบตัวดูจะเบาบางจนแทบหายใจไม่ออก ไม่ใช่แค่เพราะเรื่องการเรียนที่ตกลง แต่เป็นเพราะความอึดอัดที่สั่งสมมาตลอดชีวิต ทว่าในวินาทีที่พ่อกำลังจะเอื้อมมือมาคว้าไหล่เขา ประตูห้องก็ถูกเปิดผางออกอย่างรุนแรง "ริว! ฉันเอาชีทสรุปวิชาเลขมาให้... เอ๊ะ?" ธันวาชะงักกึก ร่างสูงในชุดนักเรียนเนี้ยบกริบยืนค้างอยู่ตรงทางเข้า สายตาของประธานนักเรียนผู้เพียบพร้อมกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนที่คิ้วเรียวสวยจะขมวดเข้าหากันจนเป็นปม เมื่อเห็นดวงตาแดงก่ำของคนรักที่กำลังสั่นไหว "ธันวา? นายมาทำไม... ออกไป!" ริวตะคอกเสียงหลง พยายามจะผลักอีกฝ่ายให้ออกไปจากจุดที่อันตรายนี้ แต่ทว่าธันวากลับนิ่งสนิท มือที่ถือชีทสรุปค่อยๆ เลื่อนลงข้างลำตัว ก่อนจะก้าวฉับๆ เข้ามายืนขวางหน้าริวไว้เหมือนโล่กำบัง "สวัสดีครับคุณอา" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าแฝงความหนักแน่นอย่างคนที่มีวุฒิภาวะเกินตัว "ผมธันวา ประธานนักเรียนครับ... และผมคิดว่าสิ่งที่คุณอากำลังทำอยู่ตอนนี้ ไม่ใช่การสั่งสอนลูก แต่เป็นการทำลายสิ่งที่เหลืออยู่ของเขาครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง ริวเบิกตากว้าง เขาไม่เคยเห็นธันวาในมุมที่แข็งกร้าวขนาดนี้มาก่อน หลังจากพ่อของริวจากไปด้วยความไม่พอใจและทิ้งคำขู่ไว้ว่า ‘จะกลับมาจัดการให้เด็ดขาด’ ริวก็ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งดูอ่อนปวกเปียกเหมือนตุ๊กตาที่ถูกดึงเส้นใยออกไป ธันวาค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เว้นระยะห่างไว้นิดหนึ่งตามความเคยชิน แต่แล้วเขาก็ตัดสินใจขยับเข้าไปใกล้จนไหล่ชนกัน "ร้องออกมาเถอะ" "อะไรนะ? ใครจะร้อง... บ้าเหรอ ประธานนักเรียนพูดจาแปลกๆ นะ" ริวพยายามแค่นหัวเราะกลบเกลื่อน แต่เสียงที่หลุดออกมากลับสั่นเครือจนน่าสงสาร ธันวาถอนหายใจยาว ก่อนจะยื่นมือมาวางบนหัวของริวเบาๆ แล้วยีผมสีสว่างของอีกฝ่ายจนยุ่งเหยิง "กวนประสาทคนอื่นไปทั่ว แต่พอเป็นเรื่องตัวเองกลับเก็บกดจนจะระเบิดอยู่แล้ว... นายไม่ใช่หุ่นยนต์นะริว และฉันไม่ใช่คู่แข่งนายแล้วตอนนี้" ริวเม้มปากแน่น ความแข็งแกร่งที่สร้างขึ้นเพื่อป้องกันตัวเองมาตลอดชีวิตพังทลายลงในพริบตา เขาทิ้งศีรษะลงบนไหล่ของธันวา กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ดูสะอาดสะอ้านแบบคนเจ้าระเบียบของธันวาทำให้น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลออกมาเงียบๆ "มันเหนื่อย... ธันวา นายไม่เข้าใจหรอก" "ฉันเข้าใจ" ธันวาตอบเสียงแผ่ว พลางลูบหลังคนข้างๆ อย่างปลอบประโลม "ฉันแบกความคาดหวังของทุกคนไว้บนบ่าจนหลังแทบหักมาตลอดเหมือนกัน... การทำตัวเป็นคนสมบูรณ์แบบมันเหงาจะตายไป นายก็รู้" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความกดดันเป็นความอบอุ่นที่ห่อหุ้มหัวใจ ริวเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าด้านข้างของธันวาที่ดูอ่อนโยนกว่าทุกครั้งที่เคยเห็น ความรู้สึกแปลกประหลาดที่มากกว่าคำว่า ‘คู่ปรับ’ เริ่มชัดเจนขึ้นจนน่าตกใจ "ขอบใจนะ... ประธาน" "เรียกธันวาเฉยๆ ก็ได้" ธันวาเอียงคอเล็กน้อย แววตาซุกซนแฝงความเจ้าเล่ห์กลับมาอีกครั้ง "ถือซะว่าเป็นการตอบแทนค่าชีทวิชาเลขละกัน" ริวหลุดขำออกมาทั้งน้ำตา "ไหนบอกว่าเป็นคนเคร่งขรึมไงวะ" "แค่กับคนอื่น... กับนาย ฉันอาจจะต้อง ‘กวน’ กลับบ้าง จะได้ไม่รู้สึกว่าเสียเปรียบตอนโดนปั่นหัว" ท่ามกลางความเงียบสงัด เสียงแจ้งเตือนมือถือของริวดังขึ้นหน้าจอที่วางอยู่บนโต๊ะแสดงข้อความจากกลุ่มแชทที่มินนี่เพิ่งส่งมา... *‘ริว! แกต้องรู้เรื่องนี้... พ่อแกไม่ได้มาแค่คนเดียวนะ แต่เขากำลังติดต่อโรงเรียนเรื่องย้ายแกออกไปเรียนที่ต่างประเทศในเดือนหน้า! รีบทำอะไรสักอย่างสิโว้ย!’* ริวมือสั่นขณะหยิบมือถือขึ้นมาอ่าน ธันวาชะโงกหน้ามาดูด้วยความสงสัย ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะซีดเผือดลงทันที ริวเงยหน้ามองธันวา สบสายตากับคนตรงหน้าที่เพิ่งเป็นที่พักใจให้เขาได้ไม่ถึงสิบนาที และก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปาก ธันวาก็คว้ามือของเขาไว้แน่น "ฉันไม่ยอมให้นายไปไหนทั้งนั้น" ธันวากระซิบเสียงต่ำ แววตามุ่งมั่นของประธานนักเรียนที่มักจะทำตามกฎเสมอ ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยประกายของความดื้อรั้นที่พร้อมจะแหกกฎทุกอย่างเพื่อรั้งคนคนนี้ไว้ "ถ้านายต้องไป... งั้นฉันก็จะไปกับนายด้วย" "ธันวา... นายนี่มัน..." ก่อนที่ริวจะได้พูดจบ เสียงเคาะประตูห้องอย่างรุนแรงก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงของพ่อที่ตะโกนเรียกชื่อเขาผ่านประตูเข้ามาด้วยน้ำเสียงกราดเกรี้ยวที่สุดเท่าที่ริวเคยได้ยินมา! ขอบคุณที่ติดตามการเติบโตของริวและธันวาในตอนนี้นะคะ พีชชี่เบอร์รี่หวังว่าหัวใจของรี้ดทุกคนจะอบอุ่นไปพร้อมกับตัวละครนะคะ