บทลงโทษที่หนีไม่พ้น

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อดีดัง *ปัง* สนั่นห้องสภานักเรียน จนริวที่กำลังนั่งไขว่ห้างไถหน้าจอสมาร์ทโฟนเล่นเกม ROV อย่างสำราญใจถึงกับสะดุ้งโหยง นิ้วเรียวที่กำลังกดสกิลอัลติเมตเกิดอาการชะงักไปสามวิฯ ผลลัพธ์คือตัวละครในจอของเขาโดนป้อมยิงตายสนิทคาตา "อ้าว ท่านประธานผู้แสนเป๊ะ! เล่นของสูงเหรอคะเนี่ย ทำเอาเมจตัวโปรดของริวม่องเท่งคาเลนเลอร์เลยเห็นไหมเนี่ย" ริวเงยหน้าขึ้นมาทำหน้ามู่ทู่ใส่ร่างสูงที่ยืนกอดอกตีหน้ายักษ์อยู่ตรงหน้า ปากบางคว่ำลงอย่างไม่สบอารมณ์ แต่ดวงตากลมโตกลับพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้กวนประสาทอีกฝ่าย "เลิกเล่นเกมแล้วลุกขึ้นมานี่เลยครับ คุณริว" ธันวาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความหงุดหงิดผสมกับความเขินอายที่ยังตกค้างมาจากประโยคแชตเจ้ากรรมเมื่อคืน *‘เรื่องที่บอกว่าคิดถึง... จริงรึเปล่าครับ?’* ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะส่งสติกเกอร์ลิงปิดหน้ากลบเกลื่อนมาในวินาทีต่อมา แต่วิญญาณความกรรโชกโฮกฮากของประธานนักเรียนดีเด่นสามปีซ้อนก็ไม่สามารถลบภาพข้อความนั้นออกจากสมองได้เลยแม้แต่นิดเดียว ให้ตายสิ! คนอะไร... ปั่นหัวเก่งเป็นบ้า! "ไม่เอาอ่ะ เหนื่อย เมื่อคืนสตรีมเกมถึงตีสาม ขอบตาดำเป็นหมีแพนด้าหมดแล้วเนี่ย" ริวแกล้งทำเสียงงอแง พร้อมกับทิ้งน้ำหนักตัวพิงพนักเก้าอี้โซฟาฟูฟ่องอย่างคนไร้กระดูก สายตาแพรวพราวช้อนมองร่างสูงที่ยืนค้ำหัวอยู่ด้วยรอยยิ้มยกมุมปากนิดๆ แบบฉบับสตรีมเมอร์ตัวแสบ "ใครใช้ให้คุณไปนั่งเล่นเกมโต้รุ่งล่ะครับ หน้าที่การบำเพ็ญประโยชน์เพื่อส่วนรวมที่คุณค้างไว้เมื่อสัปดาห์ก่อน ยังไม่ได้สะสางเลยสักนิด" ธันวาตอกกลับด้วยน้ำเสียงเรียบตึง แต่แววตาคู่คมกลับไหววับอย่างรู้ทัน พลางหยิบกระดาษตารางเวรสีฟ้าพาสเทลขึ้นมาเคาะเบาๆ กับฝ่ามือ "โหย ท่านประธานขา... งานเอกสารพวกนี้ปล่อยให้พวกน้องๆ ม.4 ทำก็ได้มั้งคะ ริวเป็นถึงเกมเมอร์ระดับท็อป ริวต้องใช้สมองวางแผนกลยุทธ์นะ ไม่ใช่มานั่งคัดแยกใบขออนุญาตใช้ห้องชมรมดนตรีไทยแบบนี้" ริวบ่นอุบอิบ พลางทำหน้ายู่ยี่ใส่กองกระดาษตั้งสูงเท่าภูเขาเลากาที่ธันวาจงใจยกมาวางประจานตรงหน้า "ถ้างั้นก็ถือว่าเป็นการ 'ดัดนิสัย' คนชอบป่วนสภานักเรียนก็แล้วกันครับ" ธันวาโน้มตัวลงมาใกล้ ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากปลายจมูกของริวแค่คืบเดียว จนกลิ่นน้ำหอมสะอาดๆ เจือจางลอยเข้าแตะจมูก ริวถึงกับชะงัก ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยโดยอัตโนมัติเมื่อถูกจู่โจมระยะประชิดแบบไม่ได้ตั้งตัว "อะ... อะไรเล่า อยู่ๆ ก็โน้มตัวมาใกล้ บรรยากาศมันชวนสยิวเกินไปแล้วนะประธาน" ริวรีบผถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังติดพนักโซฟา พวงแก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็วโดยไม่รู้ตัว ปากก็ยังทำเป็นพูดจาเก¬เรกลบเกลื่อนความประหม่าที่ตีตื้นขึ้นมาในอก "กลัวเหรอครับ? นึกว่าฝีปากจัดจ้านอย่างคุณริวจะไม่มีคำว่ากลัวซะอีก" ธันวาผละตัวออกมายืนตรงด้วยท่าทีสง่างามดังเดิม รอยยิ้มมุมปากของเขามันช่างน่าหมั่นไส้เสียจนริวอยากจะหยิบรองเท้าผ้าใบมาปาใส่หน้าสักทีสองที "ใครกลัวกันคะ! แค่... แค่ตกใจต่างหากเล่า! หน้าตาประธานเหมือนผีเปรตโผล่มาตอนดึกๆ ต่างหาก ใครจะไปตั้งตัวทัน" ริวเชิดหน้าเถียงกลับทันควัน พยายามซ่อนจังหวะหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะไว้ภายใต้รอยยิ้มกวนๆ "ปากดีแบบนี้... สงสัยต้องเพิ่มปริมาณงานให้อีกเท่าตัวซะแล้วล่ะมั้งครับ" ธันวาหรี่ตามองพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ ห้องสภานักเรียนกว้างขวาง ตกแต่งด้วยโทนสีครีมและไม้โอ๊คดูอบอุ่น แต่บรรยากาศตอนนี้กลับตลบอบอวลไปด้วยสนามอารมณ์เคมีแปลกประหลาดที่ชวนให้ใจสั่น ธันวาสั่งให้ริวจัดการแยกประเภทเอกสารงบประมาณชมรมทั้งหมดให้เสร็จภายในเวลาสองชั่วโมง โดยที่ตัวเขานั่งประจำการอยู่ที่โต๊ะทำงานฝั่งตรงข้าม คอยเงยหน้าขึ้นมามองคุมเข้มเป็นระยะๆ เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ เสียงกระดาษพลิกดังสลับกับเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของคนขี้เกียจ ริวฟุบหน้าลงกับกองแฟ้มเอกสาร ปากก็บ่นงึมงำไม่หยุดหย่อนจนธันวาอดไม่ได้ที่จะอมยิ้มบางๆ ออกมาอย่างเอ็นดู ภาพของเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลคาราเมลที่ทำหน้ามุ่ยยามขัดใจ มันช่างมีเสน่ห์ประหลาดจนดึงดูดสายตาของเขาให้ละไปไหนไม่ได้เลย "มองอะไรคะ หน้าฉันมีกาวตราช้างติดอยู่รึไง ถึงได้จ้องเอาๆ" ริวเงยหน้าขึ้นมาสบตาพอดี เสียงหวานเอ่ยแซะทันทีที่เห็นอีกฝ่ายจ้องมองมาไม่วางตา "เปล่าครับ... แค่กำลังคิดว่า ต่อให้คุณดื้อแค่ไหน แต่สุดท้ายก็ต้องมานั่งก้มหน้าก้มตาทำงานให้อยู่ดี" ธันวาตอบเสียงนุ่ม แววตาที่มองมาอบอุ่นจนริวต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมันเข้า *ตึ้ง!* เสียงแจ้งเตือนไลน์จากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบ ริวรีบคว้าขึ้นมาดูด้วยความรวดเร็ว หวังจะหนีความอึดอัดนี้ไปให้พ้นๆ ปรากฏว่าเป็นข้อความจากยัยมินนี่เพื่อนรักตัวดีที่ส่งรูปแคปหน้าจอแชตกลุ่มห้องเรียนมาให้ พร้อมกับข้อความสั้นๆ *[Minnie]:* *“อีริว! มึงดูข่าวลือในบอร์ดโรงเรียนยังวะ เขาลือกันสนั่นว่ามึงกับท่านประธานแอบกิ๊กกันหลังห้องสภานักเรียนอ่ะแกรรร!”* ริวสำลักน้ำลายตัวเองทันที ไอโครกคากจนหน้าดำหน้าแดง ธันวาตกใจรีบคว้าแก้วน้ำบนโต๊ะยื่นให้อย่างลิบลน "เป็นอะไรครับ กินน้ำดีๆ สิ ท่าทางซุ่มซ่ามเป็นเด็กๆ ไปได้" ธันวาเอ่ยดุเบาๆ พลางเอื้อมมือมาช่วยลูบหลังให้อย่างเบามือ สัมผัสอุ่นๆ จากฝ่ามือหนาที่แนบลงบนแผ่นหลังทำเอาริวแข็งทื่อไปทั้งร่าง ความร้อนพุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงใบหู "คะ... ใครเด็กเล่า! แล้วก็... ไม่ต้องมาแตะเนื้อต้องตัวเลยนะ!" ริวปัดมือธันวาออกเบาๆ ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบระเบิด สมองตื้อตันคิดคำพูดสวนกลับไม่ถูก "หน้าแดงใหญ่แล้ว... เป็นอะไรครับ เขินผมเหรอ?" ธันวาแกล้งโน้มหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ๆ เสียงทุ้มต่ำพร่าพรายจนริวแทบละลายคาเก้าอี้ "ใครเขิน! ประธานหลงตัวเองเกินไปแล้วนะ!" ริวโวยวายเสียงดังลั่นห้อง พยายามดันอกกว้างของอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่ธันวากลับยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังชวนเตลิดเปิดเปิงและหัวใจของทั้งสองคนกำลังเต้นรัวจนแทบหลุดออกมานอกอกนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "ท่านประธานคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" เสียงหอบหายใจรัวๆ ของรองประธานสาวดังแทรกเข้ามาพร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท "นักเรียนจากแก๊งเด็กเกเรตึกวิทย์กำลังยกพวกไปท้าตีกับเด็กสายศิลป์ที่หลังโรงพยาบาลสนาม ตอนนี้สถานการณ์เริ่มเอาไม่อยู่แล้วค่ะ!" ธันวาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที รัศมีและความจริงจังของประธานนักเรียนผู้ทรงอำนาจแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขาสบตากับริวแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่ไม่มีที่ว่างให้ปฏิเสธ "คุณริว... ลุกขึ้นครับ งานของเรายังไม่จบ แต่ตอนนี้... คุณต้องไปช่วยผมเคลียร์ปัญหาเฉพาะหน้าด้วยกัน!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโดเนทหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "พีชชี่เบอร์รี่" คนนี้เสมอนะคะ