เมื่อแชตลับหลุดกระจาย

หน้าจอมือถือสว่างวาบขึ้นในความเงียบสงบของห้องสมุดโรงเรียน แต่อุณหภูมิรอบตัวฉัน—หมายถึงความระอุในกลุ่มแชตลับ ‘สภานักเรียน vs สตรีมเมอร์ตัวแสบ’—ตอนนี้พุ่งสูงจนเกือบจะละลายหน้าจอ OLED ราคาแพงลิบลิ่วนี้ได้อยู่แล้วค่ะ “ไอน้องริว! แกทำบ้าอะไรลงไปเนี่ยยย!” เสียงกระซิบแบบหวีดร้องของมินนี่ดังลอดไรฟันมาพร้อมกับแรงเขย่าหัวไหล่ฉันจนตัวโยน ยัยเพื่อนตัวดีทำตาโตเท่าไข่ห่าน มือไม้สั่นเทาขณะยื่นหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองมาจ่อใกล้ปลายจมูกฉัน ภาพที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอคือสติ๊กเกอร์แมวหน้ากวนประสาทที่ฉันเพิ่งกดส่งลงไปในกลุ่มแชตที่มีครูฝ่ายปกครอง ประธานนักเรียนรุ่นพี่ และที่สำคัญที่สุด... *ธันวา* นายประธานนักเรียนผู้สมบูรณ์แบบจนน่าหมั่นไส้อยู่ด้วย ไม่ใช่แค่สติ๊กเกอร์ค่ะ แต่เป็นข้อความพ่วงท้ายที่ฉันพิมพ์หยอกเล่นแก้เบื่อในระหว่างรอคาบประชุมสภา—*“ท่านประธานครับ คิดถึงผมล่ะสิ ถึงได้มองผมตาไม่กะพริบตั้งแต่คาบเช้า งื้ออ เขินนะเนี่ย”* ให้ตายเถอะ รอยหยักในสมองส่วนไหนของฉันสั่งให้พิมพ์ประโยคชวนขนลุกแบบนั้นลงไปคะเนี่ย! ฉันแค่อยากจะแกล้งหยอกให้หมอนั่นเสียอาการเล่นๆ แก้เซ็งเวลาที่เขาทำหน้าเคร่งเครียดแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่าเหมือนเดิม แต่ปลายนิ้วเจ้ากรรมดันกด ‘ส่งเข้ากลุ่มรวม’ แทนที่จะเป็นแชตส่วนตัวระหว่างฉันกับเขาซะได้ “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะส่งในกลุ่มใหญ่สักหน่อย ยัยมิน! มันมือลั่น!” ฉันรีบแก้ตัวเสียงเบาหวิว พยายามจะคว้ามือถือตัวเองมาแก้สถานการณ์ แต่สายตาดันเหลือบไปเห็นสถานะในแชตซะก่อน... *Read by ธันวา และสมาชิกอีก 14 คน* โอ้โห ช็อกยิ่งกว่าโดนฟ้าผ่ากลางโรงอาหารค่ะ! ตรงมุมห้องสมุด โต๊ะไม้ยาวขัดมันที่มักจะไร้ผู้คนเพราะเป็นเขตหวงห้ามของพวกเด็กหัวกะทิ ตอนนี้มีร่างสูงโปร่งของธันวานั่งหลังตรงแน่วอยู่ตรงข้าม ไหล่กว้างภายใต้เสื้อนักเรียนรีดเรียบกริบไม่มีรอยยับแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาทรง 6 เหลี่ยมเงยขึ้นจากกองเอกสารงบประมาณกิจกรรมโรงเรียนช้าๆ เขานิ่งเงียบไปอึดใจหนึ่ง—เป็นความเงียบที่ยาวนานและน่าอึดอัดที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ—ก่อนที่มุมปากหยักสวยนั่นจะยกขึ้นนิดๆ แบบที่เรียกว่า ‘รอยยิ้มพิฆาต’ ของจริง ธันวาไม่ได้พูดอะไรสักคำ เขาแค่เอื้อมมือหยิบสมาร์ทโฟนของตัวเองขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอ นิ้วเรียวยาวราวกับศิลปินบรรจงพิมพ์ข้อความตอบกลับลงในกลุ่มแชตที่กำลังระอุด้วยความเร็วที่ทำเอาฉันหายใจไม่ทั่วท้อง **[ธันวา]:** *“ถ้าว่างมากจนมีเวลามาคิดถึงประธานนักเรียนขนาดนี้... เย็นนี้เชิญที่ห้องสภานักเรียนด้วยครับ ริว”* เสียงแจ้งเตือนดัง *‘ติ๊ง!’* พร้อมกันทั่วทั้งห้องสมุดจนฉันสะดุ้งโหยง มินนี่ถึงกับเอามือปิดปากกลั้น Aww ออกมาเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ระคนลุ้นระทึก ยัยนั่นหันมามองหน้าฉันแล้วทำปากมุบมิบว่า *‘ตายแน่เพื่อนรัก ท่านประธานเอาจริงแน่!’* ฉันกลืนน้ำลายลงคอatอย่างยากลำบาก ความรู้สึกกวนประสาทที่เคยมีหายวับไปกับตา เหลือเพียงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวเป็นกลองเพลซะอย่างนั้น ทั้งที่ปกติฉันเป็นเซียนเกมเมอร์ที่ผ่านดึงบอสมานับไม่ถ้วน แต่ทำไมแค่เจอสายตานิ่งๆ กับข้อความสั้นๆ ของนายคนนี้ ถึงทำให้สติหลุดลอยได้ง่ายขนาดนี้กันนะ บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะถูกลดอุณหภูมิลงฉับพลันเมื่อธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาสับ120 ก้าวเดินตรงมายังโต๊ะที่เรานั่งอยู่ หนังสือรายงานในมือถูกวางลงเบาๆ บนโต๊ะ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นห้องสมุดดัง *‘ก๊อก... ก๊อก...’* เป็นจังหวะที่บีบหัวใจฉันให้แฟบลงเรื่อยๆ “ประชุมสภารอบเย็น ห้ามสายเด็ดขาดนะครับ... คุณสตรีมเมอร์ตัวแสบ” เสียงทุ้มนุ่มกระซิบแผ่วเบาอยู่ใกล้แค่หู กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ สะอาดๆ แบบผู้ชายเนียบๆ ลอยเข้าจมูกจนฉันเผลอกลั้นหายใจ ธันวาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเลื้อยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเคร่งขรึมนั้นทำเอาใจฉันกระตุกวูบอย่างแรง ก่อนที่เขาจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งให้ฉันนั่งหน้าแดงแจ๋อยู่กับกองหนังสือและเสียงหัวเราะคิกคักของมินนี่ที่กระแซะไหล่แซวไม่หยุด ให้ตายเถอะ! นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องใหญ่ธรรมดาแล้วล่ะค่ะ... แต่ฉันกำลังจะเดินเข้าถ้ำเสือโดยสมัครใจเลยต่างหาก! และในจังหวะที่ฉันกำลังจะคว้ามือถือมากดบล็อกแชตหนีความอาย ข้อความส่วนตัวจากบัญชีที่ใช้ชื่อจริงของธันวาก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจออย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย... **[Tanwa]:** *“อ้อ... เรื่องที่บอกว่าคิดถึงน่ะ... จริงรึเปล่าครับ?”* พวกรี้ดเดอร์คะ... มาร่วมลุ้นและเอาใจช่วยริวให้รอดพ้นจากเงื้อมมือท่านประธานในตอนหน้านะคะ!