ห้องสภานักเรียนคุกรุ่น

"ถ้านายยังไม่ยอมหุบปาก แล้วเซ็นเอกสารพวกนี้ให้จบภายในสิบนาที ฉันสาบานเลยว่าวันพรุ่งนี้ไอดีสตรีมเมอร์ของนายจะกลายเป็นอดีตไปตลอดกาล" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลดังขึ้นกลางห้องสภานักเรียนที่เย็นเยียบจนแทบแช่แข็งได้ ริวที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟากำมะหยี่ตัวหรูขยับยิ้มมุมปาก มือเรียวยาวที่ปกติใช้กดคีย์บอร์ดรัวเร็วในเกมวางพาดบนพนักพิงอย่างถือดี ดวงตาคมกริบจ้องมองร่างสูงโปร่งในชุดนักเรียนรีดเนี้ยบกริบตรงหน้าด้วยแววตาท้าทาย ธันวา... ประธานนักเรียนดีเด่นผู้แบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า ยืนจังก้าอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ มือข้างหนึ่งถือปากกาหมึกซึมแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดนูน "โห... ขู่เก่งจังเลยนะท่านประธาน" ริวหัวเราะหึในลำคอ เสียงหัวเราะแผ่วเบาที่ทำเอาคนฟังรู้สึกคันยุบยิบในใจ "สตรีมเมอร์แบบผมเนี่ย ต่อให้โดนแบนก็แค่สมัครใหม่ ไม่เห็นจะสะทกสะท้านเลยสักนิด แต่ถ้าท่านประธานหน้าหล่อคนนี้ต้องมานั่งปวดหัวกับรายงานกิจกรรมที่ล่าช้าเพราะมัวแต่มาจ้องหน้าผม... ไม่คิดเหรอคะว่ามันไม่คุ้ม?" "ริว!" ธันวากระแทกเอกสารลงกับโต๊ะจนเกิดเสียงดังสนั่น "นายมันไร้ความรับผิดชอบ ไม่แปลกใจเลยที่ใครๆ ก็บอกว่านายเป็นได้แค่พวกเกรียนไปวันๆ" ริวชะงักไปเล็กน้อย ประกายในดวงตาที่เคยดูสนุกสนานวูบไหวลงครู่หนึ่ง ก่อนจะถูกกลบด้วยหน้ากากความกวนประสาทเหมือนเดิม เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินเยื้องย่างเข้าไปหาธันวาอย่างช้าๆ จนระยะห่างระหว่างเขาสองคนเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น กลิ่นน้ำหอมจางๆ แนวสะอาดสดชื่นของธันวาปะทะเข้ากับจมูกของริว มันเป็นกลิ่นที่น่ารำคาญ... แต่ก็น่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน "ไร้ความรับผิดชอบงั้นเหรอ?" ริวโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนใบหน้าของทั้งคู่เกือบจะชิดกัน "ถ้าผมไร้ความรับผิดชอบจริงๆ ป่านนี้คงไม่มายืนฟังคำบ่นหูชาอยู่ในห้องสภาหรอกจริงไหมครับคุณธันวา... หรือว่าจริงๆ แล้วที่เรียกมาเนี่ย เพราะแค่อยากให้ผมอยู่ด้วยนานๆ กันแน่?" ธันวาชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าคมคายขึ้นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่ได้ เขาถอยหลังกรูดไปพิงกับชั้นวางหนังสือจนเอกสารข้างหลังร่วงกราว "อย่ามาเพ้อเจ้อ! ฉันแค่... ฉันแค่ทำตามหน้าที่!" "หน้าที่หรือข้ออ้าง?" ริวเลิกคิ้วกวนๆ ก่อนจะคว้าปากกาจากมืออีกฝ่ายมาควงเล่น "เอาเถอะ ผมจะเซ็นให้ก็ได้ แต่มีข้อแม้... พรุ่งนี้ตอนพักเที่ยง เลี้ยงกาแฟผมด้วยนะ แล้วผมจะพิจารณาความประพฤติให้" "ฝันไปเถอะ!" "โอเค งั้นไม่เซ็น" ริวทำท่าจะวางปากกาทิ้ง "เดี๋ยว!" ธันวาร้องลั่น มือเรียวคว้าเข้าที่ข้อมือของริวโดยสัญชาตญาณ สัมผัสอุ่นจากผิวเนื้อทำให้ทั้งคู่หยุดชะงักไปชั่วขณะ บรรยากาศในห้องที่เคยคุกรุ่นเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่แฝงไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยชื่อ ในจังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากมือถือในกระเป๋ากางเกงของริวก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ มันคือข้อความจากมินนี่ที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ *มินนี่ (เพื่อนสนิท): "ไอ้ริว! เช็คดิสคอร์ดด่วน! เมื่อกี้แกเผลอกดไลฟ์ทิ้งไว้ป่ะเนี่ย? ยอดวิวทะลุหมื่นแล้วจ้า! ทุกคนกำลังฟังแกจีบประธานอยู่เนี่ย!"* ริวเบิกตากว้าง ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เขาหันไปมองธันวาที่กำลังจ้องหน้าเขาด้วยความสงสัย "เป็นอะไรของนาย?" ธันวาขมวดคิ้ว "ทำไมหน้าซีดอย่างนั้น?" "ธันวา..." ริวเสียงสั่นเล็กน้อย "นายช่วย... ช่วยก้มลงมาดูหน้าจอโทรศัพท์นี่หน่อยได้ไหม แต่สัญญามาก่อนนะว่าห้ามโวยวาย" ธันวาก้มหน้าลงมองจอด้วยความงุนงง แต่ในจังหวะที่สายตาปะทะกับภาพในไลฟ์สดที่แสดงใบหน้าของเขาเองชัดเจนอยู่ในโทรศัพท์ของริว ประตูห้องสภาก็ถูกเปิดผลัวะออกโดยคณะกรรมการนักเรียนอีกสามคน "ประธานคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ มีคนแคปภาพไลฟ์สดของริวไปลงเพจโรงเรียน... แฮชแท็ก #ประธานกับสตรีมเมอร์ กำลังขึ้นเทรนด์อันดับหนึ่งแล้วค่ะ!" ธันวาหน้าถอดสีทันที เขาหันขวับกลับมามองริวที่ยืนตัวแข็งทื่อ ก่อนจะคว้าคอเสื้อริวเข้ามาใกล้ด้วยความเดือดดาล "ไอ้ตัวดี! นายวางแผนไว้ใช่ไหม!" พีชชี่เบอร์รี่หวังว่ารี้ดทุกคนจะเอาใจช่วยริวให้รอดพ้นจากเงื้อมมือท่านประธานในตอนหน้านะคะ!