คอนเทนต์ปั่นหัวประธาน

"เอาล่ะครับท่านผู้ชม กฎโรงเรียนข้อที่ 142... ห้ามพกพาอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่มีแสงสีฉูดฉาดเกินความจำเป็น... นี่มันโรงเรียนหรือค่ายกักกันคะเนี่ย? แล้วดูสีผมผมสิครับ สีน้ำเงินนีออนขนาดนี้ ประธานนักเรียนคงอยากจะมาตัดผมผมทิ้งวันละสามรอบเห็นจะได้!" ริวนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่งตัวโปรด ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ สายตาคมกริบจ้องมองกล้องไลฟ์สดที่ยอดวิวพุ่งทะลุห้าพันไปเมื่อนาทีที่แล้ว คอมเมนต์วิ่งผ่านตาจนแทบอ่านไม่ทัน มีทั้งพวกสมน้ำหน้า พวกเข้าข้าง และพวกที่บอกให้เขาระวังหลังเอาไว้ดีๆ "ริว... มึงหยุดพูดเรื่องกฎโรงเรียนก่อนเหอะ เพื่อนกู" เสียงมินนี่แทรกเข้ามาในไมค์เบาๆ ตามมาด้วยเสียงเคี้ยวขนมกรุบกรอบ "อีธันวาเดินผ่านหน้าตึกเมื่อกี๊ หน้ามันนิ่งเป็นหินทาลิปมันเลยนะมึง ถ้ามันเห็นไลฟ์นี้ มึงเตรียมโดนลากไปปรับทัศนคติที่ห้องสภานักเรียนได้เลย" "ก็ให้มันมาสิคะ" ริวขยับยิ้มมุมปาก ความกวนประสาทฉายชัดบนใบหน้า "ผมไม่ได้ทำอะไรผิด ผมแค่กำลังสะท้อนความจริงผ่านพื้นที่สื่อส่วนตัว... โลกยุคดิจิทัลแล้วนะคุณประธาน หวังว่าคุณจะเข้าใจนะว่า 'คำวิจารณ์' คือบันไดสู่ความเจริญ ไม่ใช่เรื่องที่ต้องเอาไปฟ้องครูฝ่ายปกครอง" ในขณะที่ริวกำลังสนุกกับการปั่นกระแส จู่ๆ หน้าจอไลฟ์สดก็สั่นไหวเล็กน้อยจากการแจ้งเตือนข้อความเด้งขึ้นมา [แชตจาก: ธันวา (ประธานนักเรียน)] : 'หยุดไลฟ์ แล้วมาพบผมที่ห้องสภานักเรียนเดี๋ยวนี้ ไม่ต้องให้ผมต้องไปเชิญถึงที่สตูดิโอของคุณ ริว' ริวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดขำออกมาจนไหล่สั่น "โอ๊ะ... ดูเหมือนความเจริญจะมาเคาะประตูบ้านผมแล้วล่ะครับท่านผู้ชม" ริวหันกลับมามองกล้อง ดวงตาเป็นประกายวับวาว "เดี๋ยวผมต้องไปทำธุระส่วนตัวกับ 'คุณประธานจอมเป๊ะ' สักหน่อย ฝากกดติดตามไว้ก่อนนะ เดี๋ยวกลับมาเล่าให้ฟังว่าบนห้องสภามันมีที่นั่งแบบไหน... จะนุ่มเท่าเก้าอี้ผมไหม" เขากดปิดไลฟ์ทันที ทิ้งความค้างคาใจให้คนดูนับพัน ก่อนจะลุกขึ้นบิดขี้เกียจ มินนี่มองตามเพื่อนรักด้วยสายตาระอาใจ "มึงไปตายแน่ๆ ริว เชื่อกู" "ตายหรอ? ไม่หรอกมินนี่..." ริวคว้ากระเป๋าเป้ขึ้นมาสะพาย พลางจัดทรงผมสีน้ำเงินให้เข้าที่ "ฉันแค่จะไปดูว่า คนที่ทำตัวเหมือนหุ่นยนต์ใส่เนกไทน่ะ... ถ้าโดนปั่นหัวหนักๆ เข้า สีหน้าเวลาที่เขาคุมอารมณ์ไม่อยู่ มันจะน่ารักขนาดไหนกันเชียว" *** บรรยากาศในห้องสภานักเรียนเงียบจนน่าอึดอัด กลิ่นน้ำยาปรับอากาศอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นกระดาษเอกสารราคาแพงทำให้ริวรู้สึกคันจมูกแปลกๆ เขาเดินตรงเข้าไปในห้องโดยไม่แม้แต่จะเคาะประตู ธันวานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ แสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านม่านมู่ลี่ลงมาตกกระทบใบหน้าคมสันที่ดูเคร่งเครียดเกินกว่าวัย "มาสายไป 3 นาที 12 วินาที" ธันวาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งมาที่ริว "ขอโทษทีครับ พอดีแวะซื้อน้ำส้มหน้าโรงเรียน เห็นว่าประธานคงเหนื่อยจากการนั่งนับเลขกฎโรงเรียนทั้งวัน" ริวว่าพลางวางขวดน้ำส้มบนโต๊ะอีกฝ่ายอย่างถือวิสาสะ แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเหมือนบ้านตัวเอง "นี่คือโรงเรียน ไม่ใช่คาเฟ่" ธันวาวางปากกาลง เสียงกระทบโต๊ะดังสนั่น "คุณคิดว่าการไลฟ์สดวิจารณ์กฎโรงเรียนด้วยคำพูดประชดประชันมันเท่นักหรือไง? มันทำให้ภาพลักษณ์นักเรียนเสีย" "ภาพลักษณ์?" ริวเท้าคางมองคนตรงหน้า "กฎที่ห้ามแม้กระทั่งการติดกิ๊บสีสดใส หรือห้ามคุยกันเกินสองคนในทางเดินเนี่ยนะคือภาพลักษณ์ที่ดี? ธันวา... นายเป็นประธานนักเรียนนะ ไม่ใช่หุ่นยนต์ตรวจความเรียบร้อย นายเคยมีความสุขกับการใช้ชีวิตในวัยนี้บ้างหรือเปล่า?" ธันวานิ่งไป คำพูดของริวแทงใจดำเขาเข้าอย่างจัง ความคาดหวังจากครอบครัวและภาระหน้าที่ทำให้เขากลายเป็นคนที่ยึดติดกับทุกอย่างจนไม่มีพื้นที่ให้หายใจ เขากำมือแน่นภายใต้โต๊ะ "มันคือระเบียบ... ถ้าทุกคนคิดแบบคุณ โรงเรียนคงไม่ต่างจากตลาดนัด" "ตลาดนัดน่ะสนุกจะตายไป" ริวโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนได้กลิ่นสบู่หอมอ่อนๆ จากตัวประธานนักเรียนคนเก่ง "ทำไมไม่ลองปล่อยวางบ้างล่ะ? เช่น... ลองดื่มน้ำส้มขวดนี้ แล้วเลิกทำหน้าเหมือนคนกินยาขมสักห้านาที?" "ริว! อย่ามาเล่นตลกกับผมนะ" ธันวาตวาดขึ้นมา เสียงสั่นเล็กน้อยด้วยความโมโหที่ปนกับความสับสน ริวมองท่าทางขี้โวยวายของคนตรงหน้าด้วยความเอ็นดู เขาเห็นความร้าวฉานในดวงตาคู่นั้น... ความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสมบูรณ์แบบ แวบหนึ่ง ริวรู้สึกอยากจะปกป้องคนคนนี้ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว "ถ้าผมยอมหยุดไลฟ์วิจารณ์... นายจะยอมทำตามคำขอของผมข้อหนึ่งไหม?" ธันวาชะงักไป เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของริว พยายามหาเศษเสี้ยวของความจริงจัง "คุณต้องการอะไร?" ริวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์บางอย่างลงไปแล้วส่งข้อความนั้นเข้าเครื่องของธันวา ประธานหนุ่มชะงักเมื่อเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดู... สีหน้าของธันวาเปลี่ยนจากโกรธกลายเป็นตะลึงงันทันทีที่เห็นข้อความนั้น 'ลองจูบผมดูไหม... แล้วผมจะเลิกทำคอนเทนต์ปั่นหัวคุณตลอดกาล' นิ้วของธันวาสั่นระริกขณะกดค้างไว้ที่ข้อความเพื่อจะกดยกเลิก แต่ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้างเขา เพราะจังหวะนั้นเอง ประตูก็ถูกเปิดผางออกโดยกรรมการนักเรียนที่เดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารชุดใหญ่ "ท่านประธานครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" ธันวาสะดุ้งสุดตัว มือที่ถือโทรศัพท์ลื่นหลุดจากนิ้ว ตกลงบนโต๊ะดังตุ้บ... โดยที่หน้าจอแชตยังคงเปิดค้างไว้ เห็นข้อความที่พิมพ์ทิ้งไว้ชัดเจนต่อหน้าต่อตาคนในห้องที่ยืนอึ้งกันไปหมด ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสภาอีกครั้ง ริวหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันไปสบตากับประธานนักเรียนที่หน้าแดงก่ำจนไปถึงใบหู "อุ๊ย... ดูเหมือนความลับของเราจะไม่ได้เป็นความลับอีกต่อไปแล้วนะคะ คุณประธาน" พีชชี่เบอร์รี่หวังว่าบทเปิดตัวครั้งนี้จะทำให้รี้ดทุกคนหัวใจเต้นแรงไปพร้อมๆ กับริวและธันวานะคะ!