สงครามกาแฟและกองเอกสาร

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับกลิ่นกระดาษเอกสารเก่าๆ ในห้องสภานักเรียนยามวิกาล มันช่างเป็นส่วนผสมที่ชวนให้หายใจไม่ออกเอาเสียเลยค่ะ "บอกแล้วไงคะว่าตรงนี้ต้องเซ็นชื่อกำกับ ไม่ใช่ปล่อยให้ช่องว่างมันว่างเปล่าแบบนี้ คุณริว... นี่คุณตั้งใจแกล้งฉันหรือว่าสมองมีปัญหาการประมวลผลขั้นพื้นฐานกันแน่คะ!" เสียงทุ้มที่มักจะนุ่มนวลและเปี่ยมด้วยความสุภาพของ 'ธันวา' ประธานนักเรียนสุดเนี้ยบ ตอนนี้กำลังเจือไปด้วยความหงุดหงิดระดับแม็กซ์ เอกสารงบประมาณกิจกรรมชมรมอีสปอร์ตถูกกระแทกลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีเสียงดัง *ปึก!* จนริวที่กำลังนั่งไขว่ห้างไถโทรศัพท์มือถือเล่นถึงกับต้องเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างกวนประสาท "โอย ท่านประธานขา ใจเย็นก่อนสิคะคุณพี่ คนสวยเขาไม่ค่อยชอบคนขี้โมโหนะคะ เดี๋ยวตีนกาขึ้นหน้าผากไม่รู้ด้วยนะ" ริว หรือที่ชาวเน็ตเรียกกันติดปากว่าสตรีมเมอร์หนุ่มปากแจ๋ว ยิ้มยิงฟันขาวส่งให้พร้อมกับทำมือเป็นรูปมินิฮาร์ทส่งไปให้อย่างไม่สะทกสะทท้าน ดวงตาเรียวรีคมกริบใต้กรอบผมสีควันบุหรี่มองอีกฝ่ายด้วยแววตาระ1มระขำขันระคนเอ็นดูนิดๆ แบบที่เจ้าตัวก็ไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมช่วงนี้ถึงขยันหาเรื่องให้อีกฝ่ายปรีแตกได้ทุกวี่ทุกวัน ธันวาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง สันจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้ ดวงตาคู่คมที่มักจะมองตรงไปข้างหน้าอย่างมุ่งมั่นตอนนี้กำลังถลึงใส่คนกวนเมืองตรงหน้าจนแทบจะกินเลือดกินเนื้อ มือเรียวสวยที่ถือปากกาหมึกซึมราคาแพงสั่นระริกด้วยความโกรธ "ถ้าคุณยังไม่เลิกเล่นแล้วมาช่วยกันเคลียร์กองเอกสารตรงนี้ให้เสร็จภายในเที่ยงคืนนี้... ฉันจะตัดงบชมรมของคุณเป็นศูนย์ เชื่อสิว่าฉันทำจริงแน่" ธันวาขู่เสียงลอดไรฟัน พลางทิ้งตัวลงนั่งกระแทกกระทั้นบนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ "โหดร้ายจังเลยค่ะคุณประธานขา ใจร้ายแบบนี้ระวังจะไม่มีใครรักเอานะคะ" ริวหัวเราะในลำคอเบาๆ แต่ก็ยอมวางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะแล้วขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายยาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของอีกฝ่ายจนธันวาต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้โดยอัตโนมัติเมื่อร่างสูงโปร่งโน้มตัวลงมาใกล้ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ สะอาดๆ จากตัวของริวโชยมาแตะจมูก ธันวาชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเงาสูงทาบทับลงมาบังแสงไฟจากโคมไฟบนโต๊ะ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสเสมอง Ipad บนโต๊ะทันทีเพื่อหลบสายตาพราวระยับคู่นั้น "ถ...ถอยไปไกลๆ เลยนะคุณริว มายืนประชิดแบบนี้มันผิดมารยาทในห้องสภา!" เสียงของธันวาเริ่มตะกุกตะกัก ความนิ่งสงบที่พยายามสร้างขึ้นพังทลายลงในพริบตาเมื่อเจอสายตากรุ้มกริ่มของคนเจ้าเล่ห์ "อ้าว ก็ไหนบอกว่าให้มาช่วยเคลียร์ไงคะ ฉันก็แค่อยากจะดูว่าตรงไหนที่มันต้องเซ็นบ้าง... หรือว่าคุณประธานเขินฉันคะเนี่ย หน้าแดงเชียว" ริวแกล้งกระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มชวนขนลุกใกล้ใบหูขาวสะอาดของอีกฝ่าย จนธันวาต้องรีบผลักอกอีกคนออกสุดแรงด้วยความตกใจ "ใครเขินคุณกัน! บ้าอำนาจแล้วยังหลงตัวเองอีก!" ธันวาโวยวายเสียงดัง หน้าขาวเนียนตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหูอย่างเห็นได้ชัด เจ้าตัวรีบหยิบแก้วกาแฟเย็นที่วางอยู่ขึ้นมาดูดอึกใหญ่เพื่อแก้เก้อ แต่เพราะความรีบร้อนทำให้หลอดดูดกาแฟพลาดเป้าไปโดนมุมปากจนน้ำตาลเปื้อนเลอะริมฝีปากนิดหน่อย ริวเห็นเข้าก็เผลอยิ้มกว้างออกมาอย่างเอ็นดู มือเรียวสวยยื่นออกไปโดยอัตโนมัติ ปลายนิ้วโป้งอุ่นจัดแตะเบาๆ ที่มุมปากของธันวาเพื่อเกลี่ยคราบกาแฟออกให้อย่างแผ่วเบา การกระทำนั้นหยุดชะงักทุกอย่างในห้องสภาทันที ธันวาเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน ลมหายใจขาดห้วงไปชั่วขณะเมื่อปลายนิ้วอุ่นเฉียดผ่านริมฝีปากของตนเอง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพลในอกจนดังทะลุออกมาข้างนอก ส่วนริวเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มของริมฝีปากอีกฝ่ายผ่านปลายนิ้ว ความเงียบงันโรยตัวปกคลุมรอบกาย มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ และเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นตรงจังหวะกันอย่างน่าประหลาด *ก๊อกๆๆ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายความเงียบงันราวกับเสียงระฆังช่วยชีวิต ธันวาสสะดุ้งสุดตัว รีบผลักริวออกห่างทันทีแล้วจัดเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองให้เรียบร้อยอย่างลนลาน ใบหน้าแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม "ข...เข้า ะ...เข้ามาค่ะ!" ธันวาตะโกนบอกเสียงสั่น พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด ประตูห้องสภาเปิดออกพร้อมกับร่างอวบออ่นของ 'มินนี่' เพื่อนสนิทสายชงของริวที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับถุงขนมและเครื่องดื่มเต็มสองมือ "อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ขัดจังหวะอะไรกันอยู่หรือเปล่าเอ่ย พอดีเห็นดึกแล้วเลยซื้อน้ำปั่นกับขนมมาฝากท่านประธานคนสวยกับคุณเพื่อนตัวแสบค่า... เอ๊ะ ทำไมหน้าแดงกันทั้งคู่เลยล่ะคะ หรือว่าแอร์เสีย?" มินนี่กวาดสายตามองหน้าเพื่อนสนิทสลับกับประธานนักเรียนด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่อ่านออกทะลุปรุโปร่ง "ไม่ได้แอร์เสีย! มินนี่ แกนี่นะ..." ธันวาแหวใส่เพื่อนสนิทหน้าตาตื่น รีบเดินหนีไปหยิบแฟ้มเอกสารอีกกองมาเปิดอ่านแก้เขิน ในขณะที่ริวแอบอมยิ้มบางๆ สายตายังคงจับจ้องแผ่นหลังบางของประธานนักเรียนจอมเป๊ะที่ไม่ว่าจะทำท่าทางไหนก็น่าแกล้งไปเสียหมด มือหยิบมือถือขึ้นมาเปิดหน้าจอแชตที่ค้างไว้กับมินนี่แล้วกดพิมพ์ข้อความส่งหาเพื่อนสนิทอย่างรวดเร็วเพื่อระบายความรู้สึกประหลาดที่กำลังตีรวนอยู่ในอก *Peach_99: เห้ยมินนี่... กูว่ากูชักจะแพ้ทางไอ้เด็กประธานนี่เข้าแล้วว่ะ ทำไงดีวะ* ริวพิมพ์ข้อความนั้นเสร็จโดยไม่ทันคิดอะไร รLรู้สึกเหมือนสมองมันสั่งการเร็วกว่านิ้ว จนกระทั่งนิ้วโป้งดันเผลอกดส่งข้อความนั้นเข้าห้องแชตกลุ่มสภานักเรียนที่มีธันวาและกรรมการคนอื่นๆ อยู่ครบถ้วนแทนที่จะเป็นห้องแชตส่วนตัวของมินนี่! ดวงตากลมโตของริวเบิกกว้างขึ้นเท่าไข่ห่านเมื่อหน้าจอแสดงผลว่าข้อความถูกส่งออกไปแล้ว และขึ้นสถานะ *Read* ทันทีโดยฝั่งของธันวาที่ถือโทรศัพท์มือถือค้างไว้พอดี ธันวาชะงักกึก ค่อยๆ หันขวับกลับมามองหน้าชายหนุ่มช้าๆ ดวงตากลมโตมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองสลับกับใบหน้าของริวที่ตอนนี้ซีดเผือดลงถนัดตา ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังใจให้ยัยพีชชี่คนนี้ในทุกๆ ตอนนะคะ!