สตรีมเมอร์ก็มีมุมซอฟต์

"นาย... อย่าบอกนะว่า..." ธันวาชะงักกึก ค่อยๆ หันขวับกลับมามองหน้าชายหนุ่มช้าๆ ดวงตากลมโตมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองสลับกับใบหน้าของริวที่ตอนนี้ซีดเผือดลงถนัดตา บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาและเสียงฝนปรอยๆ ด้านนอกอาคารเรียนเก่าที่ดังคลอเป็นแบ็กกราวด์ หน้าจอสมาร์ทโฟนในมือธันวาแสดงภาพไลฟ์สดของสตรีมเมอร์ชื่อดังช่อง 'RYU_LIVE' ชัดเจนแจ่มแจ้ง แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น... ประเด็นคือมุมกล้องของสตรีมเมอร์หนุ่มตอนนี้ มันดันตรงกับมุมมองของเสาไฟหน้าตึกกิจกรรมที่เขาและริวกำลังยืนอยู่เป๊ะๆ แบบมิลลิเมตรต่อมิลลิเมตร! "คือ... มันเป็นคอนเทนต์ครับ... เอ้ย! เป็นคอนเทนต์ค่ะ! เภสัช... ไม่ใช่! ฉันหมายถึง มันเป็นคอนเทนต์พิเศษเฉพาะกิจเว้ยธันวา!" ริวละล่ำละลักแก้ตัว เสียงทุ้มที่เคยทะเล้นกวนประสาทตอนนี้กลับสั่นพร่าอย่างน่าเอ็นดู มือเรียวยาวรีบคว้าโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมากดตัดไลฟ์สดฉับไว ชนิดที่ว่าต่อหน้าแฟนคลับนับพันที่กำลังพิมพ์คอมเมนต์กรี๊ดกร๊าดคงต้องค้างเติ่งกันเป็นแถบๆ "คอนเทนต์บ้าอะไรของนาย เดินตามฉันมาตลอดยังไม่พอ ยังจะมาแอบสตรีมแกล้งฉันลับหลังอีกเหรอ!" ธันวาแหวใส่ เสียงหวานตวาดแว้dด้วยความฮึดฮัด ใบיหน้าเนียนใสแดงก่ำด้วยความโกรธปนความเขินอายที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนร้อนผ่าวไปถึงใบหู มือบางผลอกอกกว้างของอีกฝ่ายไปทีหนึ่งแรงๆ ด้วยความหมั่นไส้ "ลบเดี๋ยวนี้เลยนะ! ถ่ายฉันตอนกำลังซื้อขนมปังให้หมาเนี่ยนะ นายว่างมากนักรึไงไอ้เซียนเกม!" "โอ๊ยๆ มือหนักเป็นบ้าเลยประธาน! เบาๆ หน่อย เสื้อผ้าแบรนด์นี้มันแพงนะเว้ย!" ริวร้องโวยวายพร้อมกับเอี้ยวตัวหลบพัลวัน แต่ริมฝีปากหยักกลับยกยิ้มเจ้าเล่ห์โดยที่เจ้าตัวอาจจะไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ ดวงตาคมกริบที่มักจะมองโลกด้วยความกวนๆ ตอนนี้กลับฉายแววอ่อนโยนประหลาดเวลาที่มองร่างบางตรงหน้า "ใครบอกว่าฉันว่าง... ฉันแค่ว่างเฉพาะเวลามีเรื่องของนายต่างหากล่ะ" "ย่ะ! ปากดีนักนะ" ธันวาเบะปากใส่ สะบัดหน้าหนีไปอีกทางเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่เผลอหลุดออกมานิดๆ กับมุกหยอดไม่รู้เวลาน้ำเน่าของอีกฝ่าย แต่หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวเป็นกลองเพลจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยินเสียงมันเข้า ใช่... เหตุผลที่พวกเขายืนอยู่ตรงมุมอับสายตาหลังตึกเก่าในยามเย็นแบบนี้ ไม่ใช่เพราะนัดเดตหรือบังเอิญเจอ แต่เป็นเพราะธันวาบังเอิญเห็นสตรีมเมอร์หนุ่มจอมกวนกำลังย่อตัวลงใช้มือหนาๆ ของตัวเองค่อยๆ เทอาหารแมวเม็ดลงบนฝาพลาสติกสะอาด ให้กับเจ้าส้มจ่อย แมวจรจัดลายสลิดหูแหว่งที่ชอบมานอนซุกตัวใต้กระถางต้นไม้แถวนี้ประจำ ภาพที่ผู้ชายมาลุคแบดบอย ไว้ผมรองทรงเซอร์ๆ ใส่เสื้อฮู้ดสีดำสนิท กำลังนั่งยองๆ ใช้ปลายนิ้วเขี่ยคางเจ้าแมวจรจัดด้วยความอ่อนโยน แถมยังคอยเป่าลมเบาๆ ใส่แผลถลอกที่หูของมัน... มันเป็นภาพที่ขัดกับคาแรกเตอร์ 'ริวสายปั่น' ในสตรีมลิบลับจนธันวาเผลอยืนอึ้ง และเผลอหยิบมือถือขึ้นมาดูไลฟ์สดเพื่อเช็กให้แน่ใจว่านี่ไม่ใช่ความฝัน ก่อนจะโป๊ะแตกเพราะเสียงแจ้งเตือนที่ดันลืมปิดเสียงระบบ! "มองหน้าแบบนี้... ตกหลุมรักความใจดีของฉันเข้าแล้วล่ะสิประธาน" ริวขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นฝนลอยเข้าแตะจมูกธันวาจนต้องถอยหลังกรูดไปชนกับผนังปูนเย็นเฉียบ "หลงตัวเอง! ใครจะไปตกหลุมพรางคนเจ้าเล่ห์อย่างนายกัน" ธันวาเชิดหน้าขึ้นเถียงเสียงแข็ง แม้ว่าแก้มใสจะขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงต้นคอแล้วก็ตาม "ถอยไปเลยนะ คนยิ่งรีบๆ อยู่ จะต้องเอาเอกสารสรุปงบประมาณกิจกรรมค่ายอาสาไปส่งให้อาจารย์ที่ห้องพักครูอีก" "โหย ขยันจังวะเด็กเรียน... เรียนเก่ง งานราษฎร์งานหลวงไม่เคยขาด แถมยังใจดีซื้อไส้กรอกแบ่งแมวจรอีกต่างหาก" ริวพึมพำเสียงนุ่ม แววตาสاยตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นลุ่มลึกอย่างที่ธันวาไม่เคยเห็นมาก่อน มือหนายื่นออกไปหมายจะปัดหยดน้ำฝนที่เกาะอยู่ตรงกลุ่มผมนุ่มของประธานนักเรียนคนเก่ง กริ๊งงงงง! เสียงกริ่งโทรศัพท์มือถือของธันวาดังขึ้นทำลายบรรยากาศชวนใจเต้นระทึกนั้นลงเสียก่อน ร่างบางสะดุ้งสุดตัว รีบคว้าโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อนักเรียนขึ้นมาดูหน้าจอ ปรากฏชื่อ 'คุณแม่อภิญญา' โชว์หร่าพร้อมไอคอนรูปหัวใจสีชมพู ใบหน้าหวานที่กำลังเคืองๆ เปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ความสดใสเมื่อครู่มลายหายไปราวกับถูกปัดเป่าด้วยความกดดันที่คุ้นเคย "ครับแม่... กำลังจะกลับครับ... ครับ... จะรีบเอาเอกสารไปตรวจรอบสุดท้ายแล้วส่งให้คุณอาสายันต์ดูก่อนครับ..." ธันวา กรอกเสียงตอบมารดาด้วยน้ำเสียงสุภาพราบเรียบ แต่แววตากลมโตกลับไหววับด้วยความเหนื่อยล้า ช่างเป็นภาพที่ตัดกับความสดใสวัยรุ่นโดยสิ้นเชิง ริวยืนมองอยู่เงียบๆ รอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้าหล่อเหลาเลือนหายไป เหลือเพียงความรู้สึกบีบแน่นในอก เขารู้ดีว่าธันวาต้องแบกรับความคาดหวังของครอบครัวตระกูลดังไว้มากแค่ไหน เป็นลูกชายคนเดียวที่ต้องเพอร์เฟกต์ในทุกๆ ด้าน ห้ามพลาด ห้ามเหนื่อย ห้ามเล่นเกมไร้สาระแบบที่เขาทำ สายตาที่ริวมองธันวาในตอนนี้ จึงไม่ใช่แค่ความรู้สึกหมั่นไส้หรืออยากแกล้งเหมือนวันแรกๆ แต่มันคือความรู้สึก 'อยากปกป้อง' และ 'อยากให้เด็กคนนี้ได้พักเสียบ้าง' "เอ่อ... แม่ครับ แค่นี้ก่อนนะครับ พอดีผมต้องรีบเคลียร์เอกสารต่อที่ห้องสภานักเรียน..." ธันวากดตัดสายโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว ถอนหายใจเฮือกใหญ่จนไหล่บางลู่ลง "โดนกดดันอีกแล้วล่ะสิ... คุณแม่สุดที่รักคนเก่งสั่งให้ทำสถิติเกรดเฉลี่ยสี่จุดศูนย์ศูนย์อีกรอบรึไง?" ริวเอ่ยถามเสียงเบา น้ำเสียงปราศจากความกวนประสาท มีแต่ความจริงใจและห่วงใยที่ส่งผ่านออกมาทางแววตา "เรื่องของฉันน่า... นายไม่ต้องมาทำเป็นรู้ดีหรอก" ธันวาพึมพำตอบเสียงอ่อย ความมั่นใจเมื่อครู่หายไปไหนหมดไม่รู้ เหลือเพียงเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่กำลังเหนื่อยล้ากับโลกใบนี้ "ถ้ามันเหนื่อยนัก... ก็แค่หยุดพักบ้างก็ได้วะธันวา" ริวเอื้อมมือไปคว้าข้อมือบางของธันวาไว้เบาๆ ไม่ได้บีบรัดแน่นหนา แต่สัมผัสอุ่นจัดนั้นกลับส่งผ่านความอบอุ่นเข้ามาถึงขั้วหัวใจของคนฟัง "โลกใบนี้มันไม่ได้พังทลายลงมาหรอก ถ้าประธานนักเรียนคนเก่งจะโดดงานสักสิบนาทีแล้วมานั่งกินขนมปังเป็นเพื่อนแมวจรกับฉันเนี่ย" ธันวาเงยหน้าขึ้นสบตากับดึงดูดคู่นั้น หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะไปหมด รอยยิ้มมุมปากของริวในตอนนี้มันช่างมีเสน่ห์เหลือเกินจนเผลอคิดไปว่า... ถ้าปล่อยให้ตัวเองใจอ่อนยอมแพ้ให้กับผู้ชายสายปั่นคนนี้สักครั้ง มันจะเป็นอะไรไหมนะ? นิ้วเรียวของริวยังคงกุมข้อมือเขาไว้หลวมๆ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงท่ามกลางละอองฝนโปรยปราย ธันวาอ้าปากเตรียมจะเอ่ยปากด่ากลบเกลื่อนความเขินตามฟอร์มเดิม แต่ทว่า... ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากแอปพลิเคชันสีเขียวในโทรศัพท์มือถือของริวดังขึ้นขัดจังหวะ หน้าจอสมาร์ตโฟนของริวที่ถือค้างไว้สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับข้อความยาวเหยียดที่ถูกส่งเข้าห้องแชตกลุ่มลับระหว่าง 'ริว' และ 'มินนี่' คู่คิดสายชงตัวแม่ ธันวาเผลอก้มมองหน้าจอโดยไม่ได้ตั้งใจ และดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อเห็นข้อความที่เพื่อนสนิทของริวพิมพ์เข้ามาคาไว้บนหน้าจอแบบจะๆ— *[MINNIE_GIRL]: "แก! แผนสารภาพรักที่เตี๊ยมไว้ ส่งให้ประธานดูยังวะอีริว? ถ้าคืนนี้ไม่สารภาพ ระวังโดนคุณแมวขโมยหัวใจไปก่อนนะเว้ย!"* ________________________ **(โปรดติดตามตอนต่อไป)** *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาป2ะทะเคมีกวนๆ ของน้องธันวากับพี่ริวนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ! - พีชชี่เบอร์รี่*