ท้าดวลเกมกระชับมิตร(?)

เสียงคีย์บอร์ดกลົນกไกลแกรกๆ ดังสนั่นห้องสตรีมมิงส่วนตัวของริว บ่งบอกถึงอารมณ์คุกรุ่นที่ยังไม่มอดดับจากเหตุการณ์ชุลมุนที่ห้องสภานักเรียนเมื่อวานซืน หน้าจอคอมพิวเตอร์สว่างวาบด้วยกราฟิกเกมต่อสู้สุดเดือด แต่สมาธิของพ่อหนุ่มสตรีมเมอร์ฝีปากจัดจ้านไม่ได้อยู่ที่ชัยชนะในจอเลยแม้แต่น้อย เขากำลังจ้องมองหน้าต่างแชตสีฟ้าที่ค้างข้อความท้าทายเอาไว้ ดวงตาเรียวรีหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้ระคนมันเขี้ยว นิ้วเรียวกดรัวแป้นพิมพ์ส่งข้อความไปหาเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายที่ป่านนี้คงกำลังนั่งตรวจเอกสารงบประมาณชมรมด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเป็นทางการ **(แชต: ริวกับธันวา)** **ริว:** ประธานธันวาผู้ทรงเกียรติ ว่าไงคะคุณชาย? หรือว่ากลัวแพ้จนหัวหดไปแล้ว? 😏 **ธันวา:** เลิกก่อกวนผมสักทีได้ไหมครับคุณริว? งานสภากำลังล้นมือผมอยู่ อย่ามาทำตัวไร้สาระแถวนี้เลย **ริว:** โอ๊ะๆ กลัวล่ะสิ บอกมาตรงๆ เถอะว่าฝีมือเกมกากกว่าหน้าตา ถ้าแพ้ขึ้นมาเดี๋ยวพี่ริวคนนี้จะสอนเล่นให้แบบตัวต่อตัวฟรีๆ เลยเอ้า! **ธันวา:** ใครกากกันครับ!? ฝฝีมือระดับผมเนี่ยติดแรงค์ท็อปเซิร์ฟเวอร์นะคุณ! อย่ามาดูถูกกันให้มากนักนะ **ริว:** ปากดีแบบนี้ คืนนี้สองทุ่ม ตัวตัวกันไหมล่ะ? ถ้าคุณชนะ ผมจะยอมทำตามคำสั่งคุณทุกอย่างหนึ่งอย่าง... แต่ถ้าคุณแพ้ คุณต้องใส่ที่คาดผมหูแมวแล้วเดินตรวจตึกเรียนตลอดยันต์เย็นวันศุกร์ กล้าป่ะล่ะคุณประธาน? 🐱✨ **ธันวา:** ...ก็ได้ครับ! ถ้าคุณแพ้ คุณต้องเลิกมากวนประสาทผมในเวลางานเด็ดขาด ห้ามมาป่วนผมอีก! ริวหลุดหัวเราะพรออกมาเสียงดังลั่นห้องจนมินนี่ที่นั่งไถมือถืออยู่บนโซฟาถึงกับสะดุ้งเงยหน้าขึ้นมามอง "แกหัวเราะอะไรวะริว หน้าบานเป็นจานดาวเทียมเชียว ไปกินรังแตนที่ไหนมาอีก" มินนี่เอ่ยแซوพลางเคี้ยวชิปส์กร้วมๆ "เปล่าสักหน่อย แค่กำลังจะสั่งสอนแมวพยศให้เชื่องคาเท้าต่างหาก" ริวยักิ้วกวนๆ รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏบนมุมปาก "คอยดูเถอะ คืนนี้ฉันจะยำใหญ่ใส่ซอสให้ประธานคนเป๊ะเขาจำไม่ลืมเลยว่าอย่ามาท้าทายเซียนเกมอย่างฉัน" บรรยากาศยามค่ำคืนคืบคลานเข้ามาอย่างรวดเร็ว หน้าจอไลฟ์สดของริวคืนนี้ยอดคนดูพุ่งสูงเป็นประวัติการณ์ เพราะข่าวลือเรื่อง 'การท้าดวลระหว่างสตรีมเมอร์ตัวแสบกับประธานนักเรียนสุดเนี้ยบ' แพร่สะพัดไปทั่วโซเชียลในชั่วพริบตา คอมเมนต์ในห้องสตรีมไหลเป็นน้ำราวกับเขื่อนแตก ริวสวมหูฟังเกมมิ่งตัวโปรด ดวงตาจดจ้องหน้าจอที่กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่ห้องเกมแบบกำหนดเอง (Custom Room) เสียงแจ้งเตือนการเข้าร่วมห้องดังขึ้น ปรากฏชื่อไอดีของคู่กรณีที่ตั้งไว้อย่างจริงจังสมเป็นเจ้าตัว *'Tanwa_ST'* "ไงครับท่านประธาน นึกว่าจะป๊อดหนีซะแล้ว" ริวเปิดไมค์ทักทายด้วยน้ำเสียงกวนประสาททันทีที่เข้าเกม "ผมไม่เคยหนีใครทั้งนั้นแหละครับคุณริว เริ่มเลยเถอะ ผมรีบเคลียร์ธุระ" เสียงนุ่มทุ้มที่ลอดผ่านไมโครโฟนกลับมามีความหงุดหงิดเจืออยู่จางๆ ยิ่งฟังยิ่งทำให้ริวรู้สึกสนุกจนหุบยิ้มไม่ได้ เกมการแข่งขันเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด ริวผู้มีความแพรวพราวและประสบการณ์สูงเป็นทุนเดิมเดินเกมรุกอย่างรวดเร็วด้วยสไตล์การเล่นที่ดุดันและคาดเดาไม่ได้ แต่สิ่งที่ทำให้ริวประหลาดใจจนเกือบหลุดฟอร์มคือ ธันวาไม่ได้อ่อนหัดอย่างที่เขาปรามาสไว้แม้แต่น้อย ปราการป้องกันของประธานหนุ่มทั้งแน่นหนา รัดกุม และมีการวางแผนตลบหลังที่แยบยลจนริวเกือบพลาดท่าเสียทีหลายต่อหลายครั้ง *กะอีแค่ประธานนักเรียนเคร่งระเบียบ ทำไมเล่นเกมเก่งเป็นบ้าแถมดื้อชะมัดเลยวะ...* ริวคิดในใจขณะขบกรามแน่น เหงื่อกาฬเริ่มผุดพรายที่ขมับ สมาธิถูกดึงดูดเข้าสู่โลกในจอแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ บรรยากาศในห้องสตรีมเงียบกริบ มีเพียงเสียงคลิเมาส์และแป้นพิมพ์รัวระรัวราวกับเสียงกลองศึก ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ความกดดันแผ่ซ่านไปทั่วห้อง สถานการณ์พลิกผันไปมาจนคนดูในไลฟ์ส่งสติกเกอร์กรี๊ดกราดกันไม่หยุด ริวใช้ลูกล่อลูกชนครั้งสุดท้าย หลอกล่อให้ตัวละครของธันวาติดกับดัก ก่อนจะกดคอมโบชุดใหญ่ซัดเข้าใส่เต็มแรง! ตูーム! หน้าจอขึ้นข้อความประกาศชัยชนะสีทองอร่าม *'VICTORY!'* ริวหอบหายใจเล็กน้อย รอยยิ้มแห่งผู้ชนะระบายบนใบหน้าคมคาย เขากดปิดไมค์เกมแล้วหัวเราะร่าด้วยความสะใจ "ฮ่าๆๆๆ เป็นไงล่ะคุณประธาน บอกแล้วว่าอย่ามาทัวร์ลงกับเซียนเกมอย่างพี่ริว เตรียมตัวใส่หูแมวเดินวนรอบโรงเรียนได้เลยนะจ๊ะ!" ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงถอนหายใจยาวเหยียดจะดังลอดออกมาจากไมค์ของธันวา "ผมยอมรับว่าผมแพ้... แต่เรื่องหูแมวเนี่ย ขอร้องล่ะครับคุณริว ผมต้องรักษาภาพลักษณ์นะ!" น้ำเสียงของธันวาเริ่มมีความอ้อนวอนเจือความหงุดหงิดนิดๆ ซึ่งเป็นโทนเสียงที่ริวไม่เคยได้ยินมาก่อน และมันทำให้หัวใจของคนฟังกระตุกวูบอย่างประหลาด "โน้ววว ลูกผู้ชายพูดแล้วไม่คืนคำนะคุณประธาน แพ้ก็คือแพ้ พรุ่งนี้เจอกกันที่หน้าเสาธงพร้อมที่คาดผมฟรุ้งฟริ้งด้วยล่ะ ไม่งั้นผมจะเอาคลิปนี้ไปประจานให้เด็กดูทั้งโรงเรียนแน่!" ริวแกล้งขู่ด้วยน้ำเสียงระรื่น "คุณริวนี่มัน... น่าตีให้ตายจริงๆ เลยนะครับ!" ธันวาโวยวายเสียงดังลั่นผ่านไมค์ด้วยความจนปัญญา ริวอมยิ้มกว้างจนแก้มปริ รู้สึกอิ่มเอมใจอย่างบอกไม่ถูกที่ได้แกล้งคนตัวตรงคนนี้จนมุมได้สำเร็จ เขากดตัดสตรีมมิ่งและถอดหูฟังออก หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาตั้งใจจะพิมพ์แกล้งต่ออีกสักประโยคสองประโยค ทว่าในจังหวะนั้นเอง... เสียงเคาะประตูกระจกห้องนอนด้านนอกก็ดังขึ้น "ก๊อกๆๆ" สามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ริวขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ดึกดื่นป่านนี้ใครจะมาหา? หรือจะเป็นมินนี่ที่ลืมของ? ร่างโปร่งเดินไปเปิดประตูห้องนอนออกช้าๆ ทว่าภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้คำพูดทั้งหมดติดอยู่ที่ลำคอ ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ร่างสูงสมส่วนของธันวา ประธานนักเรียนผู้สมบูรณ์แบบ ยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อมอยู่หน้าประตู ในมือถือโทรศัพท์มือถือที่หน้าจอยังเปิดแชตของเขากับริวค้างไว้ ที่สำคัญที่สุดคือ... บนศีรษะของเด็กหนุ่มผู้เคร่งขระระเบียบคนนั้น มีที่คาดผมหูแมวสีชมพูฟูฟ่องสวมอยู่จริงๆ! "พ... พอใจคุณหรือยังล่ะครับ คุณเซียนเกมเมอร์ตัวแสบ!" ธันวาเอ่ยเสียงสั่นด้วยความเขินอายจนใบหูแดงก่ำลามไปถึงต้นคอ ริวอ้าปากค้าง สมองขาวโพลน หัวใจเต้นรัวระรัวยิ่งกว่าตอนเล่นเกมเสียอีก ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะก่อนที่ธันวาจะก้าวเข้ามาประชิดตัวแล้วกระซิบเสียงแผ่วเบาชิดริมหู "ผมมาทวงสิทธิ์ของคนแพ้... ที่ขอให้คุณเลิกกวนใจผมสักที แล้วหันมาสนใจผมคนนี้แทนได้ไหมครับ?" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโดเนทหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ยัยน้องริวกับพี่ธันวานะคะ! รักน้าาาา <3