แพ้แล้วพาลมันเป็นยังไง

"บอกแล้วไงคะว่าเกมเนี้ยมันต้องเดินเกมรุก ไม่ใช่ก้มหน้าก้มตาฟาร์มจนป้อมแตกคาตีนแบบที่นายทำอยู่" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทของริวดังขึ้นแทรกเสียงคลิกเมาส์รัวยิบในห้องซ้อมอีสปอร์ตของโรงเรียน แสงไฟนีออนสีฟ้าอมม่วงสาดกระทบใบหน้าคมคายที่กำลังยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า เส้นผมสีบลอนด์เทายุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการขยี้ด้วยความมันมือ ทว่าคนถูกสบประมาทอย่างธันวา ประธานนักเรียนมาดเนี้ยบผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร กลับไม่ได้โต้เถียงกลับมาทันทีเหมือนทุกครั้ง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไม่ได้มองหน้าอีกฝ่าย แต่กำลังจดจ้องอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์สเปกแรงสูงที่แสดงผลกราฟิกเกมการแข่งขันระดับทัวร์นาเมนต์จำลอง บนหน้าจอ... ตัวละครแอสซาซินของริวกำลังทำคอมโบสเต็ปฟリックช็อตสามร้อยหกสิบองศาหลบสกิลอัลติเมทของฝ่ายตรงข้ามได้อย่างไร้ที่ติ ก่อนจะสวนกลับด้วยคอมโบชุดเดียวส่งศัตรูสี่ตัวลงไปนอนกองกับพื้นพร้อมกันในเวลาไม่ถึงสามวินาที *พรีเฟคหนุ่มถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก* มือเรียวที่ปกติจะถือปากกาตรวจเอกสารสภานักเรียนอย่างไร้ที่ติ ตอนนี้กลับกำเมาส์แน่นจนข้อต่องนิ้วขึ้นสีขาวซีด ความอีโก้สูงลิ่วที่เคยมีพังทลายลงในพริบตา เมื่อเขาเพิ่งตระหนักได้ว่า... ไอ้สตรีมเมอร์ปากเสียที่ชอบกวนประสาทเขาในทุกๆ วันไม่ได้มีดีแค่ปาก แต่ฝีมือของหมอนี่มันอยู่ในระดับ 'ปีศาจ' ของจริง "มองหน้าจอขนาดนั้น ตาจะไม่ทะลุเข้าไปในจอคอมแล้วเหรอคะคุณประธาน" ริวหันมาเลิกคิ้วใส่ พร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดลงข้างแก้มเนียนของอีกฝ่าย ธันวาผละถอยหลังตามสัญชาตญาณ หัวใจเจ้ากรรมเต้นรำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความตกตะลึงที่ปะปนกับความรู้สึกบางอย่างที่เขาอธิบายไม่ถูก "นาย..." ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงมาดขรึมกลับมาให้เร็วที่สุด "ใช้โปรแกรมช่วยเล่นหรือเปล่า ทำไมจังหวะเมื่อกี้ถึงเล็งแม่นขนาดนั้น" "โห แรงมาก!" ริวแกล้งทำเป็นเอามือกุมหน้าอก ทำหน้าตาเจ็บปวดเกินจริง "ดูถูกฝีมือระดับท็อปแรงก์เซิร์ฟเวอร์แตกของฉันได้ลงคอเหรอคะคุณธันวา แบบนี้มันต้องมีบทลงโทษนะ... มาสิ เดี๋ยวฉันสอนให้อีกตา รับรองว่าคราวนี้ไม่ไก่แน่นอน" ธันวาเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกเคืองขุ่นในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความท้าทายลึกๆ เขาเกลียดความพ่ายแพ้ ยิ่งเป็นการแพ้ให้คนที่หมั่นไส้มาตลอดอย่างริวด้วยแล้ว มันยิ่งทำให้เลือดในGายสูบฉีดแรงขึ้น "สอนมา... ฉันเอาจริงแน่" คำพูดนั้นทำให้ริวชะงักไปนิด ดวงตาสมาร์ทคู่นั้นประกายแสงวาบขึ้นมาวับหนึ่ง รอยยิ้มกวนๆ เปลี่ยนเป็นความจริงจังที่หาดูได้ยาก บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะเงียบลง เหลือเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศของเครื่องคอมพิวเตอร์และเสียงหัวใจที่เต้นรำในอกของคนทั้งคู่ ในขณะเดียวกัน ที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะของธันวา หน้าต่างแชทสีเขียวจากกลุ่มเพื่อนสนิทอย่างมินนี่ก็เด้งขึ้นมารัวๆ จนหน้าจอสั่น *Minnie.O: แกกกกก เป็นไงบ้าง สองคนนั้นอยู่ห้องซ้อมด้วยกันสองต่อสอง รอดไหม หรือตีกันตายไปข้างนึงแล้ว 55555555555555* *Minnie.O: แอบถ่ายรูปส่งมาให้ดูหน่อยยยย* ธันวาเหลือบไปเห็นข้อความนั้นแวบหนึ่ง ใบหูเนียนพลอยขึ้นสีแดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัว เขารีบคว่ำโทรศัพท์มือถือลงทันที หันกลับมาเผชิญหน้ากับจอเกมอีกครั้งด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ความเคารพ... เริ่มก่อตัวขึ้นทีละน้อยในใจของคนจอมเป๊ะอย่างเขา "เอาล่ะ ตาหน้า ตาต่อตาฟันต่อฟันนะคุณประธาน เตรียมตัวโดนฉันแบกจนหลังหักได้เลย" ริวหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนจะกดเริ่มเกมรอบใหม่ บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความลื่นไหลของการสื่อสาร ทั้งคู่เริ่มรับส่งมุกและคอยบอกตำแหน่งศัตรูให้กันอย่างเข้าขา เสียงคลิกเมาส์และเสียงแป้นพิมพ์ดังประสานกันราวกับบทเพลงบรรเลงยามค่ำคืนที่ไม่มีใครยอมใคร แต่ทว่า... ในวินาทีที่การแข่งขันดำเนินมาถึงจุดไคลแม็กซ์ หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักของห้องซ้อมเกิดจอดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ไฟสำรองในห้องส่งเสียงร้องเตือน *ปี๊บๆ* ริวขมวดคิ้วมุ่น สบถเบาๆ ในลำคอ "อะไรวะเนี่ย ไฟตกเหรอ?" ธันวารemวานตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อมองหาคัทเอาท์ไฟ แต่ทว่า... ก่อนที่ใครจะได้ขยับตัวทำอะไร ประตูห้องซ้อมที่ควรจะล็อกสนิทกลับค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของบุคคลปริศนาในชุดสูทสีเข้มที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ "เล่นสนุกกันพอหรือยังครับ... คุณธันวา คุณริว" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโดเนทหัวใจและความรักให้น้องพีชชี่คนนี้นะคะ!