งานโรงเรียนที่วุ่นวาย

"ถ้านายยังเอาแต่เล่นเกมในมือถือ แทนที่จะช่วยประกอบซุ้มบ้านผีสิงให้เสร็จ ฉันจะรายงานชื่อนายกับฝ่ายปกครองฐานไม่ปฏิบัติตามคำสั่งสภานักเรียนเดี๋ยวนี้แหละ ริว!" เสียงแหลมสูงที่พยายามดัดให้ดูดุของประธานนักเรียนผู้สมบูรณ์แบบดังขึ้นท่ามกลางเสียงเลื่อยไม้และกลิ่นสีทาบ้านที่อบอวลไปทั่วหอประชุม ริวชะงักนิ้วที่กำลังแตะหน้าจอโทรศัพท์ เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคนโวยวาย แต่กลับยักไหล่กวนประสาทแล้วเลื่อนมือถือเก็บใส่กระเป๋ากางเกงช้าๆ "ใจเย็นก่อนสิครับท่านประธานขา... ผมก็แค่นั่งพักสายตาจากการสตรีมมิ่งมาทั้งคืน แล้วอีกอย่าง ผมก็แค่ช่วยวิเคราะห์โครงสร้างให้นะครับ ซุ้มบ้านผีสิงน่ะ ถ้าโครงมันไม่เนี้ยบแบบที่ผมบอก ผีที่ไหนจะกล้าโผล่มาหลอกคนล่ะเนี่ย?" "ไม่ต้องมาแถ!" ธันวาโยนค้อนพลาสติกที่ถืออยู่ลงบนพื้นเสียงดัง *ปัง!* ก่อนจะเดินตึงตังเข้ามาหา คนตัวสูงกว่าเขานิดหน่อยดูเหนื่อยล้า แต่แววตาที่จ้องมองมานั้นกลับมีความมุ่งมั่นจนน่าหมั่นไส้ "งานโรงเรียนคือหน้าตาของพวกเรา แล้วนายได้รับมอบหมายให้คู่กับฉัน ก็ช่วยทำตัวให้สมกับตำแหน่งที่ได้รับเลือกมาหน่อย จะปั่นจะกวนก็เอาไว้ทำเวลาอื่น วันนี้ต้องเสร็จ!" ริวละสายตาจากโครงไม้ที่สร้างยังไม่เสร็จ เงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าที่เหงื่อซึมตามไรผม แก้มใสๆ ของคุณประธานดูแดงระเรื่อเพราะความร้อนและอารมณ์ฉุนเฉียว บรรยากาศรอบข้างที่เคยดูวุ่นวายดูเหมือนจะเงียบลงในสายตาของเขา ราวกับว่าโลกทั้งใบเหลือแค่คนสองคนในซุ้มบ้านผีสิงแคบๆ นี่ "เหนื่อยเหรอครับ?" ริวเปลี่ยนโหมดจากคนกวนประสาทมาเป็นเสียงนุ่มๆ ทันที เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้จนธันวาผงะถอยหลังชนกับเสาโครงสร้างไม้ "เห็นหน้าแดงๆ นี่ ผมนึกว่าเขินที่ต้องมาอยู่สองต่อสองกับผมซะอีกนะเนี่ย" "ไอ้... ไอ้บ้า! ใครจะไปเขินนายกัน!" ธันวารีบเบือนหน้าหนี แต่ริวกลับเห็นหูที่แดงก่ำนั่นชัดเจน "ครับๆ ไม่เขินก็ไม่เขิน" ริวหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหยิบถุงมือผ้าที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมาสวมให้ตัวเอง "หลบไปครับ เดี๋ยวผมจัดการตรงนี้เอง นายไปหาอะไรเย็นๆ มาดื่มเถอะ ถือว่าผมไถ่โทษที่อู้" ธันวามองท่าทางของริวที่ดูคล่องแคล่วและจริงจังขึ้นมาผิดหูผิดตา ความประหม่าที่เคยมีเริ่มเปลี่ยนเป็นความสงสัย เขาไม่เคยเห็นอีกมุมของสตรีมเมอร์จอมปั่นคนนี้มาก่อน มุมที่ดูเป็นผู้ใหญ่และพึ่งพาได้... มันทำให้อัตราการเต้นของหัวใจเขาแปลกไปกว่าทุกที *ตึ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนแชตจากมินนี่ดังขึ้นแทรกความเงียบ ธันวาหันไปมองหน้าจอที่วางอยู่บนกล่องอุปกรณ์ของริว มันเป็นแชตที่ส่งมาในกลุ่มปิดที่มีเพียงสมาชิกในกลุ่มโปรเจกต์งานโรงเรียน **มินนี่ (เพื่อนตัวดี):** *เป็นไงบ้างจ๊ะคุณประธานกับสตรีมเมอร์สายปั่น? หวังว่าคงไม่ได้ตีกันจนซุ้มพังนะ 555 อ้อ ลืมบอกไป... พี่สภานักเรียนฝากมาบอกว่า งานนี้ต้องมีกิจกรรมเซอร์ไพรส์คู่ 'ควงแขนเข้าบ้านผีสิง' ด้วยนะ ห้ามเปลี่ยนคู่ด้วย!* ริวเหลือบไปเห็นข้อความนั้นพอดี เขาหันกลับมาสบตากับธันวาที่กำลังอ่านข้อความอยู่เช่นกัน ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด มันกลับมีความหมายบางอย่างที่ซ่อนอยู่ "เซอร์ไพรส์เหรอ?" ริวทวนคำเบาๆ ก่อนจะส่งยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์มาให้ "งั้นงานนี้ เราสองคนคงต้องซ้อม 'เข้าบ้านผีสิง' กันตั้งแต่วันนี้เลยไหมครับท่านประธาน? เผื่อว่าถ้าผมเผลอจับมือนายในความมืด นายจะได้ไม่ตกใจจนล้มพับไปซะก่อน" "คนบ้า! ใครจะให้จับมือกัน!" ธันวารีบถอยกรูด แต่เท้าเจ้ากรรมกลับสะดุดไม้กระดานที่วางอยู่จนเสียหลักร่างโอนเอนจะล้มลง ริวที่ไวกว่าพุ่งเข้าไปคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทันท่วงที แรงปะทะทำให้ทั้งคู่ล้มลงไปนั่งบนกองโฟมกันกระแทกที่เตรียมไว้สำหรับทำฉาก ร่างของธันวาทับอยู่บนตัวของริว ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันในระยะที่ใกล้เสียจนสัมผัสได้ถึงความร้อนจากใบหน้าของอีกฝ่าย มือของริวยังคงประคองเอวของเขาไว้แน่น ส่วนธันวาก็เผลอคว้าคอเสื้อของอีกคนไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว ในวินาทีนั้น... ธันวาสังเกตเห็นแววตาของริวที่ไม่ได้กวนประสาทอย่างที่เคยเป็น มันกลับมีความอ่อนโยนและวูบไหวบางอย่างที่เขาสื่อไม่ออก "ระวังหน่อยสิครับ... ถ้าเจ็บขึ้นมา ผมจะทำยังไงล่ะ" เสียงกระซิบของริวช่างแผ่วเบาแต่มันกลับดังก้องในความรู้สึกของธันวา ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะลึกซึ้งไปกว่าเดิม เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเข้าซุ้มกิจกรรม ธันวารีบผลักอกริวออกแล้วลุกขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ ขณะที่ริวรีบลุกตามขึ้นมาพร้อมกับสีหน้าเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ร่างสูงโปร่งของ "รุ่นพี่สภานักเรียน" ที่เป็นหัวหน้าโปรเจกต์เดินเข้ามาพร้อมกับกระดาษในมือ เขามองทั้งคู่ด้วยสายตาสงสัยก่อนจะเอ่ยขึ้น "ริว ธันวา พวกนายทำอะไรกันน่ะ? อ้อ... แล้วก็มีเรื่องด่วนมาบอก พอดีฝ่ายจัดหาอุปกรณ์ทำเรื่องพลาดไปหน่อย ซุ้มของเราไม่มีงบเหลือซื้อแผ่นฉนวนกันเสียงแล้ว พวกนายต้องใช้ห้องเก็บของข้างๆ นี่แหละเป็นฐานปฏิบัติการหลักแทน" รุ่นพี่พูดจบก็เดินจากไป ทิ้งให้ทั้งคู่อยู่ในความงุนงง ริวเลิกคิ้วมองไปที่ห้องเก็บของที่ว่านั่น มันเป็นห้องขนาดเล็กที่แทบไม่มีแสงสว่าง แถมยังล็อกไม่ได้อีกต่างหาก "ต้องอยู่ห้องแคบๆ แบบนั้นกับนายเนี่ยนะ?" ธันวาพึมพำด้วยใบหน้าที่เริ่มกลับมาแดงซ่านอีกครั้ง ริวหันมายิ้มกว้าง แววตาซุกซนกลับมาอีกครั้ง "ห้องแคบๆ... อยู่กันสองคน... แล้วแถมประตูล็อกไม่ได้ด้วย แบบนี้ถ้ามีคนเปิดเข้ามาเห็นเรากำลัง 'สวีท' กัน จะทำยังไงดีล่ะครับท่านประธาน?" ธันวากำลังจะอ้าปากด่า แต่ในจังหวะนั้นเอง ไฟในหอประชุมก็ดับพรึบลงกะทันหัน ความมืดมิดเข้าครอบคลุมพื้นที่ทันที เสียงคนโวยวายดังมาจากด้านนอก แต่ในซุ้มบ้านผีสิง... ธันวารู้สึกได้ถึงมืออุ่นๆ ของใครบางคนที่เอื้อมมาคว้าข้อมือเขาไว้ในความมืด "อย่าปล่อยมือผมนะครับ... เพราะในความมืดแบบนี้ ผมไม่การันตีนะว่าผมจะทำอะไรบ้าง" ท่ามกลางความมืด ธันวาใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เขาไม่รู้เลยว่าการที่ต้องมาติดอยู่ในห้องเก็บของกับคนอันตรายคนนี้ จะทำให้ชีวิตนักเรียนของเขาเปลี่ยนไปตลอดกาลหรือไม่ พีชชี่เบอร์รี่หวังว่าคุณรี้ดจะมีความสุขกับการลุ้นไปพร้อมกับริวและธันวานะคะ!