จุดเปลี่ยนของความสัมพันธ์

กองกระดาษรายงานงบประมาณกิจกรรมค่ายคุณธรรมสูงเกือบเท่าตึกใบหยกค่ะ... นี่คือสิ่งที่ธันวา ประธานนักเรียนผู้เนี๊ยบตั้งแต่เส้นผมจรดปลายรองเท้าหนังขัดเงา กำลังเผชิญอยู่บนโต๊ะทำงานตัวยาวในห้องสภานักเรียน ยามวิกาลของโรงเรียนเอกชนชื่อดังช่างเงียบสงบจนน่าขนลุก เสียงนาฬิกาแขวนผนังดังติ๊دๆ เป็นจังหวะเดียวกับเสียงคีย์บอร์ดที่ถูกรัวด้วยความเร็วสูงจากฝั่งตรงข้าม "เลิกทำหน้าเหมือนโดนบังคับให้กินยาขมสักทีได้ไหมครับคุณประธาน นี่ช่วยอยู่เป็นเพื่อนจนยามจะไล่แล้วนะ ยังจะมาทำหน้ายักษ์ใส่ผมอีก" เสียงกวนประสาทที่ลอยมาพร้อมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของกาแฟกระป๋องจากร้านสะดวกซื้อ ทำให้ธันวาต้องเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาฉายแววค้อนควับใส่ร่างสูงโปร่งที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวยาว ริวในชุดไปรท์สบายๆ เสื้อฮู้ดสีดำตัวโคร่งกำลังนั่งไถสมาร์ตโฟนเล่นเกมอย่างสบายอารมณ์ ราวกับว่าที่นี่คือห้องนั่งเล่นส่วนตัวที่บ้านของเขาเอง ไม่ใช่ห้องสภานักเรียนที่เต็มไปด้วยระเบียบวินัย "ถ้าไม่ได้นายเสนอหน้าขันอาสาอยู่ช่วย ฉันคงเคลียร์เสร็จไปตั้งแต่สองชั่วโมงที่แล้ว ริว... นายช่วยวางมือถือแล้วมาตรวจตัวเลขตรงนี้หน่อยสิ มันไม่บาลานซ์กันอยู่นะคะ" ธันวาเอ่ยเสียงดุ แต่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าจนซ่อนไม่มิด ริวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากที่มักจะใช้ตกแฟนคลับในสตรีมถูกส่งมาให้ธันวาเต็มๆ "อ้าว โทษทีครับ พอดีบอสในเกมมันตบยากกว่าเอกสารของนายเยอะ... ว่าแต่ เรียกผมว่าอะไรนะ? 'นาย' เหรอ หรือจริงๆ แอบคิดถึงคำว่า 'แฟนเด็ก' ที่พิมพ์ไปเมื่อตอนเย็นกันแน่ครับเนี่ย" ใบหน้าหวานของประธานนักเรียนร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ราวกับมีใครเอาเตารีดมาแนบแก้ม ธันวาเม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นรำทำเพลงจนเสียงมันดังทะลุออกมานอกอก ประโยคสารภาพรักแบบมึนๆ ปนกวนๆ ที่ส่งไปทางแชตก่อนหน้านี้ผุดขึ้นมาซ้ำๆ ในหัว จนอยากจะเอาหัวโขกโต๊ะไม้สักให้รู้แล้วรู้รอด *[แต่ฉันอยากได้นายมาเป็น... แฟนเด็กของฉันจริงๆ ต่างหากล่ะ]* บ้าจริง! นี่เขาเผลอพิมพ์ประโยคบ้าๆ แบบนั้นไปให้เด็กปีศาจคนนี้ได้ยังไง แถมพยายามจะกดยกเลิกข้อความแต่ดันนิ้วลั่นไปกดปุ่มสติ๊กเกอร์หัวใจซ้ำเข้าไปอีก ความพินาศสันตะโรระดับสิบดาว! "ใคร... ใครคิดอะไรเลอะเทอะแบบนั้น ไม่มี๊!" ธันวาเสียงสูงโดยอัตโนมัติ รีบก้มหน้าคุ้ยเอกสารกลบเกลื่อนความพิรุธจนกระดาษเกือบจะฉีกคามือ "นายหูฝาดไปเองแล้วริว ตั้งใจทำงานไปเลยนะ ไม่งั้นฉันจะหักคะแนนจิตวิสัยจริงๆ ด้วย" ริวหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นช่างน่าฟังและอันตรายต่อหัวใจดวงน้อยของธันวาเหลือเกิน ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่มีประธานนักเรียนนั่งตัวลีบอยู่ ก่อนจะโน้มตัวลงมาใช้มือสองข้างค้ำพนักพิงเก้าอี้ของธันวาไว้ เป็นการกักขังกลายๆ ให้คนตัวเล็กกว่าหนีไปไหนไม่ได้ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นความเย็นจากเครื่องปรับอากาศลอยอบอวลอยู่รอบตัว ธันวาตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ดวงตาคู่สวยมองสบกับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยประกายระยิบระยับอย่างมีความหมาย "หูฝาดเหรอครับ... แต่เสียงหัวใจของคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ มันเต้นดังจนผมได้ยินมาจากโซฟาโน่นเลยนะ" ริวกระซิบเสียงพร่า แกล้งลดใบหน้าลงมาให้ใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ริว... ถอยไปนะ นี่มันที่โรงเรียน แล้วก็นี่ห้องสภานักเรียนด้วย มันไม่..." "ไม่เหมาะสมเหรอ?" ริวต่อประโยคให้ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "แล้วถ้าเปลี่ยนจากห้องสภานักเรียน เป็นห้องนอนของผม... จะเหมาะสมกว่าไหมล่ะครับ" ธันวาอยากจะกรี๊ดให้ลั่นตึก อาการหน้าร้อนผ่าวลามไปถึงใบหูและลำคอ มือเรียวเล็กยกขึ้นดันไหล่กว้างของอีกฝ่ายให้ออกไปห่างๆ แต่มีหรือที่แรงของประธานนักเรียนสายบุ๋นจะสู้สตรีมเมอร์หนุ่มสายบู๊ได้ ริวไม่ได้ขยับหนีแถมยังโน้มตัวเข้ามาใกล้กว่าเดิม จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของกันและกันในค่ำคืนที่เงียบงัน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงเหลือเพียงแค่คนสองคน เสียงลมหายใจที่สอดประสานกันทำให้ความกวนประสาทเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยคำพูดใดออกมาทำลายมนต์สะกดนี้ ในจังหวะที่ธันวากำลังจะหลับตาลงเพื่อยอมรับความพ่ายแพ้ต่อหัวใจตัวเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนกองเอกสารก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ *(Pling!)* ริวชะงักเล็กน้อย ผละตัวออกห่างด้วยความเสียดายเบาๆ ธันวาลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก (ปนเสียดายแปลกๆ?) รีบหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อดูว่าใครกันที่กล้าขัดจังหวะสำคัญในยามวิกาลแบบนี้ หน้าจอสว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความจากกลุ่มแชตลับระหว่างเขากับมินนี่และเพื่อนสนิทอีกคน *[Minnie_Gamer: แกรรร! แย่แล้ว ชิบหายละ! อีริวมันรู้ยังว่าพรุ่งนี้ประธานจะโดนเรียกพบกรรมการกิจการนักเรียนเรื่องงบประมาณที่โดนสับขาหลอกอะ! สรุปคือแกโดนหักหลังจากคนในสภาเองนะเว้ยระวังตัวด้วย!]* ธันวาอ่านข้อความนั้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ข้อมูลลับเรื่องงบประมาณที่เขากำลังนั่งปั่นหัวหมุนอยู่ตอนนี้ แท้จริงแล้วมันคือแผนการกลั่นแกล้งจากรองประธานนักเรียนฝั่งตรงข้ามที่ต้องการจะเขี่ยเขาให้พ้นทาง เพื่อจะฮุบตำแหน่งในปีหน้า ธันวาหันขวับไปมองริวทันทีด้วยความตกใจระคนเป็นห่วง เพราะถ้าเรื่องนี้แดงขึ้นมา คนที่ซวยที่สุดและอาจจะโดนหางเลขไปด้วยก็คือริวที่มานั่งเซ็นชื่อช่วยงานดึกดื่นในฐานะผู้เกี่ยวข้อง แต่ทว่า... สีหน้าของริวในตอนนี้ ไม่ได้มีความตกใจเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงยืนกอดอกนิ่ง ดวงตาคมกริบที่เคยมีแววขี้เล่นเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและจริงจังอย่างน่ากลัว รอยยิ้มมุมปากถูกแทนที่ด้วยเส้นตรงเรียบนิ่ง ริวกดหน้าจอโทรศัพท์ในมือของตัวเองเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับธันวาด้วยรอยยิ้มที่ทำให้สันหลังของประธานนักเรียนเย็นวาบ "ไม่ต้องห่วงหรอกครับคนเก่ง..." ริวเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังและน่าเกรงขามอย่างที่ธันวาไม่เคยเห็นมาก่อน "ไอ้คนที่จะโดนเขี่ยพ้นโรงเรียนนี้ในวันพรุ่งนี้... น่าจะไม่ใช่พวกเราหรอกนะ" *(และในวินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังปัง! สามครั้งจากด้านนอกห้องสภานักเรียนก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างเงาตะคุ่มของใครบางคนกำลังบิดลูกบิดประตูเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต...)* ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างและเดินทางความฟินมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะคะ!