ระยะห่างที่หายไป

"เฮ้ย! หลบดิธันวา ประตูจะหนีบดั้งคุณอยู่แล้ว!" เสียงอุทานพร้อมแรงกระชากที่ต้นแขน ทำให้ริวแทบจะถลาเข้าไปชนแผงอกของประธานนักเรียนหนุ่มเข้าอย่างจัง ถ้าไม่ใช่เพราะมือเรียวหนาของธันวาคว้าข้อมือเขาไว้แล้วดึงหลบมุมตู้เอกสารทันเสี้ยววินาที ประตูห้องสภานักเรียนก็คงจะกระแทกเข้ากับจมูกโด่งๆ ของคนปากดีไปแล้ว แอ๊ด... เสียงบานประตูไม้เนื้อแข็งเปิดอ้าออกกว้าง ร่างสูงโปร่งของ "พี่กรณ์" รองประธานนักเรียนฝ่ายกิจการนักเรียนก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย มือข้างหนึ่งถือแฟ้มเอกสารหนาเตอะ ส่วนอีกข้างคีบแก้วกาแฟเย็นที่ละลายจนหยดติ๋ง "อ้าว... นึกว่าไม่มีใครอยู่ ล็อคห้องทำไมเนี่ย" พี่กรณ์กวาดสายตามองสำรวจรอบห้องด้วยความสงสัย ก่อนจะชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นสภาพของสองคนที่ยืนเบียดเสียดกันอยู่ซอกมุมแคบๆ ระหว่างชั้นวางหนังสือกับโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ริวเม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนดังแข่งกับเสียงแอร์ในห้อง ไม่ใช่เพราะกลัวพี่กรณ์จับได้ว่าแอบมาโดนทำโทษหรือโดนจับได้คาหนังคาเขาเรื่องโดนทำความสะอาดห้องสภานักเรียนนอกเวลา... แต่เป็นเพราะ "ระยะห่าง" ระหว่างเขากับธันวาในตอนนี้ มันใกล้จนเกินคำว่าเพื่อนร่วมชั้น หรือแม้แต่คำว่าคู่ปรับไปไกลโขแล้ว แผ่นหลังของริวแนบชิดติดกับผนังห้องเย็นเฉียบ ขณะที่ร่างสูงของธันวากลับทาบทับกั้นขวางสายตาของคนภายนอกไว้ทั้งหมด แขนข้างหนึ่งของประธานนักเรียนค้ำยันกำแพงไว้เหนือศีรษะของเขา ลมหายใจอุ่นๆ ที่เจือกลิ่นมินต์จางๆ ปะทะเข้ากับข้างแก้มของริวอย่างจัง ทุกครั้งที่ธันวาขยับตัว เสื้อนักเรียนสีขาวสะอาดก็เสียดสีกันจนเกิดเสียงเนื้อผ้ากรอบแกรบเบาๆ ในความเงียบ "ผม... ผมล็อกเพราะเอกสารมันกระจัดกระจายครับพี่กรณ์ กลัวลมพัดปลิว" ธันวาเป็นฝ่ายเอ่ยตอบออกไปด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าใบหูข้างที่หันเข้าหาตัวริวจะแดงก่ำลามไปจนถึงต้นคอขาวผ่องอย่างปิดไม่มิดก็ตาม "อ๋อเหรอ นึกว่าทำอะไรลับลมคมในกันอยู่... เนี่ย อาจารย์ฝ่ายปกครองฝากเอาตารางเวรทำความสะอาดโรงยิมมาให้ จัดการเคลียร์ให้เสร็จภายในวันนี้นะ ริว นายอย่าเบี้ยวอีกรอบล่ะ ไม่งั้นฉันฟ้องอาจารย์แน่" พี่กรณ์โยนแฟ้มลงบนโต๊ะทำงาน แล้วหมุนตัวเดินกลับออกไปอย่างไร้พิธีรีตอง พร้อมกับเสียงปิดประตูดังปังไล่หลัง ฟู่ววว... เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังขึ้นพร้อมกันทั้งสองคน ทว่า ไม่มีใครยอมผละถอยออกไปจากตรงนั้นทันทีเหมือนเคย ริวเงยหน้าขึ้นสบตาเข้ากับนัยน์ตาคู่คมที่มักจะฉายแววดุและจริงจังอยู่เสมอ แต่ในยามนี้ แววตานั้นกลับไหวระริกและเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ซับซ้อนเกินกว่าจะเอ่ยออกมาเป็นคำพูด ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนเกินพอดีนี้ ทำให้ทั้งคู่ "ไม่กล้าแม้แต่จะสบตากันตรงๆ" เหมือนเช่นเคย "เอ่อ... นาย... ถอยไปได้แล้วมั้ง" ริวเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน น้ำเสียงที่เคยยียวนกวนประสาทกลับติดขัดและแหบพร่าอย่างน่าประหลาด มือเรียวพยายามจะดันอกเสื้อของอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่ธันวากลับนิ่งเฉยราวกับแผ่นหิน "ถอยไม่ได้..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมใบหู จนริวต้องหดคอหนีด้วยความจั๊กจี้และวาบหวามแปลกๆ "ทำไมจะไม่ได้วะ ขาสت... อื้อ!" ธันวาไม่ได้ตอบคำถามด้วยวาจา แต่กลับขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน สัมผัสอุ่นร้อนที่แผ่ซ่านมาจากตัวของประธานนักเรียนคนเก่งทำเอาสมองของเซียนเกมเมอร์ตัวแสบขาวโพลนไปหมด มือหนาที่เคยค้ำยันกำแพงเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายคว้าข้อมือทั้งสองข้างของริวรวบไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ส่วนมืออีกข้างเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากให้อย่างเบามือ ความนุ่มนวลที่ไร้การปรุงแต่งนี้ทำเอาริวมือไม้อ่อนแรง หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวระคนตื่นตระหนก ปกติแล้วเขาต้องด่า ต้องสวนกลับด้วยคำพูดแสบๆ คันๆ สิ ทำไมตอนนี้ถึงได้แต่ยืนนิ่งเป็นหุ่นยนต์ให้เขาแกล้งอยู่ฝ่ายเดียวเล่า! "นายมัน... ขี้โกงชะมัด ธันวา" ริวพึมพำเสียงเบาหวิว ดวงตากลมโตหลุบมองลงต่ำเพราะไม่กล้าสู้สายตาดุดันแต่ทอประกายหวานล้ำคู่นั้น "ใครกันแน่ที่ขี้โกง..." ธันวาเอ่ยทวนคำ เสียงกระซิบนั้นพร่าเล่าจนเกือบกลายเป็นเสียงถอนหายใจ "รู้ไหม... ตั้งแต่มีนายเข้ามาปั่นป่วนในชีวิตฉัน ทุกอย่างที่เคยตั้งกฎเกณฑ์ไว้ มันรวนไปหมดเลยนะริว" "รวนอะไรของนาย ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย แค่... แค่มากวนประสาทนิดๆ หน่อยๆ เองน่า" "นั่นแหละที่เรียกว่าปั่นป่วน..." นิ้วเรียวของธันวาเลื่อนลงมาแตะที่ปลายคางมน บังคับให้อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมารับสบตากันตรงๆ อีกครั้ง "นายทำให้ฉันไม่มีสมาธิอ่านหนังสือ ทำให้ฉันเผลอยิ้มคนเดียวตอนดึกๆ แค่เพราะเห็นแจ้งเตือนข้อความแชตเฮงซวยของนาย... นายรู้ตัวบ้างไหม ว่าตัวเองอันตรายแค่ไหนกับหัวใจคนอื่นน่ะ" เพล้ง! เหมือนมีแก้วบางๆ แตกกระจายอยู่ในอกด้านซ้าย คำพูดตรงไปตรงมาอย่างไร้ฟิลเตอร์ของคนเจ้าระเบียบ ทำให้ริวรู้สึกเหมือนหายใจไม่ทั่วท้อง ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตาไฟมาจ่อใกล้ๆ ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอกมันทั้งจั๊กจี้ อบอุ่น และหวาดหวั่นในเวลาเดียวกัน นี่มันบทสนทนาอะไรวะเนี่ย ทำไมมันชวนเขินยิ่งกว่าตอนเล่นเกมแล้วเจอแจ็คพอตแตกเสียอีก! "พูดบ้าอะไรของนายเนี่ย! ปล่อยเลยนะเว้ย หน้าฉันมีอะไรติดรึไงถึงต้องมาจ้องขนาดนี้!" ริวแกล้งโวยวายกลบเกลื่อนความเขินอายที่พุ่งทะยานจนทะลุปรอท พร้อมกับออกแรงดิ้นข้อมือเบาๆ "ไม่ได้ติดอะไร... แค่ไม่อยากละสายตาต่างหาก" ธันวายังคงใช้สายตาคู่คมมองสำรวจใบเนียนใสที่ขึ้นสีแดงจัดอย่างนึกเอ็นดู มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่นานๆ ครั้งจะหลุดออกมาให้เห็น ยิ่งทำให้คนมองแทบจะละลายกลายเป็นกองขี้เถ้าอยู่ตรงนั้น ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากสมาร์ทโฟนที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อกั๊กของธันวาดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูวับๆ แวมๆ ลงเสียก่อน ประธานนักเรียนหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจ ก่อนจะยอมผละมือออกจากข้อมือของริวแล้วถอยหลังกลับไปยืนในระยะที่ปลอดภัย ริวรีบสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าร่าง มือเรียวยกขึ้นลูบแก้วตัวเองที่ยังคงร้อนผ่าวอยู่ป้อยๆ พลางเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่เผลอระบายออกมาบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัว ธันวาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูข้อความเพียงแวบเดียว สีหน้าเรียบเฉยเมื่อครู่ก็พลันเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ดวงตาคู่คมตวัดกลับมามองหน้าของริวด้วยความลังเลชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยปากพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แปลกไปจากเดิม "ริว... มินนี่ส่งข้อความมาบอกว่า..." "หื้ม? ยัยมินนี่ส่งอะไรมา หรือว่าโดนแม่ตามกลับบ้านอีกแล้ว?" ริวหันกลับมาถามด้วยความสงสัยโดยยังไม่ทันสังเกตเห็นประกายความกังวลในแววตาของอีกฝ่าย "เปล่า..." ธันวากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือสว่างวาบเผยให้เห็นข้อความแจ้งเตือนจากกลุ่มแชตลับที่เพิ่งเด้งขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ "มินนี่บอกว่า... มีคนเห็นพี่ชายของฉันกำลังเดินตรงมาที่ตึกสภานักเรียน พร้อมกับรูปถ่ายของนายกับฉันตอนที่อยู่ด้วยกันเมื่อกี้ในมือ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและฟินไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ พีชชี่เบอร์รี่สัญญาว่าตอนหน้าจะแซ่บและฟินยิ่งกว่าเดิมแน่นอนค่ะ!