คำสารภาพในแชตกลุ่ม

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของธันวาเรืองแสงวาบ ท่าىมกลางความเงียบงันที่โรยตัวคั่นกลางระหว่างเขากับริวในห้องสภานักเรียน ดวงตาคมกริบของประธานนักเรียนหนุ่มกวาดมองข้อความที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอแชตกลุ่มห้อง — *‘ชมรมเกมมิ่งและผู้ช่วยพิเศษ’* ซึ่งมีสมาชิกอยู่เพียงสามคนรวมถึงมินนี่ด้วย ความรู้สึกเคลิบเคลิ้มเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยวิกฤตครั้งใหญ่ที่กำลังคืบคลานเข้ามาประชิดตัว ชนิดที่ต่อให้เป็นเซียนเกมเมอร์มือฉกาจอย่างริวก็ยังต้องหน้าถอดสี [Ryuu_z: ก็บอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับยัยนั่น... แต่ถ้าถามว่าคิดอะไรกับคนแถวนี้ป่ะวะ เอาจริงคือใจมันเหลวเป็นน้ำส้มคั้นตั้งแต่ตอนที่ธันวาทำหน้าบููดเป็นตูดเป็ดใส่เมื่อวานละ หล่อชิบหาย เห็นแล้วอยากแกล้งให้ร้องไห้คาอก...] ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่สติของริวจะกลับเข้าร่าง ร่างสูงโปร่งดีดตัวผงะถอยหลังราวกับโดนไฟช็อต นิ้วเรียวยาวละลานละลอกพยายามกดปุ่มยกเลิกข้อความอย่างลนลาน เสียงกดย้ำๆ บนหน้าจอดังรัวเร็วจนน่ากลัว "เห้ย! เดี๋ยวดิวะ! ไอ้เหี้ย... ยกเลิกดิ! ทำไมมันกดยกเลิกไม่ได้วะ!" ริวสบถเสียงหลง ใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติมักจะกวนประสาทคนอื่นได้ตลอดเวลา ตอนนี้กลับแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู เหงื่อกาฬผุดซึมขึ้นตามไรผมอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกขั้นสุด ธันวาไม่ได้ขยับเขยื้อnหนีไปไหน เขายังคงยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม แว่นตากรอบทองสะท้อนแสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์ ใบหน้าที่มักจะเรียบตึงและรักษาฟอร์มความเป๊ะมาตลอดชีวิตของประธานนักเรียน ตอนนี้กลับมีรอยแดงจางๆ พาดผ่านพวงแก้มอย่างปิดไม่มิด ริมฝีปากหยได้รูปเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง หัวใจข้างซ้ายเต้นโครมครามราวกับมีกลองชุดมาตั้งบรรเลงอยู่ในอก ให้ตายเถอะ... นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย! "นาย... นายพิมพ์อะไรลงไปเนี่ยริว" ธันวาพยายามเค้นเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ปลายเสียงกลับสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างน่าประหลาด "ก็... ก็มือมันลั่นไง! ใครจะไปรู้ว่าแชตกลุ่มมันจะสลับหน้าต่างวะ ปกติฉันคุยเล่นกับมินนี่สองคนไงเล่า!" ริวโวยวายเสียงดังลั่นห้องเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังแผดเผาตัวเองอยู่ข้างใน มือหนายกขึ้นขยี้ผมตัวเองจนยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง "ลบดิๆๆ นายทำเป็นมองไม่เห็นมันไปเลยนะธันวา! ถือว่าตานี้ฉันมือลั่น เสมอตัว ช่างมันเถอะน่า!" "ช่างมันไม่ได้หรอกนะ!" ธันวาตวัดสายตากลับมามองคนตัวสูงที่ตอนนี้ทำตัวไม่ถูก เดินวนไปวนมาเป็นหนูติดจั่นอยู่ข้างโต๊ะทำงาน "นายบอกว่า... ใจเหลวเป็นน้ำส้มคั้น? แถมยังบอกว่า... อยากแกล้งให้ฉันร้องไห้คาอกเนี่ยนะ! นายใช้สมองส่วนไหนคิดฮะ ริว!" "ก็สมองส่วนที่มันหมั่นไส้นายไงเล่า!" ริวหันขวับกลับมาเถียงเสียงดัง กลบเกลื่อนความเขินด้วยความเกรี้ยวกราดตามสไตล์คนฟอร์มจัด "คนอะไรก็ไม่รู้ เจ้าระเบียบชิบหาย หน้าบึ้งตลอดเวลาเหมือนอมสากกะเบือไว้ในปาก แต่เวลาเผลอทำหน้ามึนๆ แล้วมัน... มันก็น่ารักดี... เอ้ย! ไม่ใช่! หมายถึงน่ารำคาญต่างหากเล่า!" ธันวาชะงักไปนิดเมื่อได้ยินประโยคหลัง ดวงตาสีเข้มไหววูบ หัวใจที่เต้นรัวอยู่แล้วยิ่งทวีความเร็วขึ้นไปอีก บรรยากาศรอบตัวเริ่มตลบอบอวลไปด้วยความอึดอัดปนหวานล้ำที่ทั้งคู่ต่างพยายามผลักไส แต่มันกลับยิ่งดึงดูดเข้าหากันราวกับมีแรงโน้มถ่วงแม่เหล็ก ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุและไม่มีใครยอมใครอยู่นั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความในแชตกลุ่มก็ดังขึ้นขัดจังหวะขึ้นมาพอดี [Minnie_TheQueen: อุ๊ยตาย ว้ายกรี๊ดดดดดด! 10 คะแนนเต็มไม่หักเลยค่ะคุณพี่ริว! แหมมมม นึกว่าจะฟอร์มจัดไปถึงชาติหน้า ที่แท้ก็แอบซุ่มหยอดประธานเหรอคะเนี่ย แบบนี้ต้องจัดงานแต่ง 3 วัน 3 คืนแล้วมั้ง!] [Minnie_TheQueen: แล้วก็นะท่านประธานคะ... แฟนเด็กสายปั่นคนนี้เขาสารภาพซะหมดเปลือกขนาดนี้แล้ว จะไม่ใจอ่อนหน่อยเหรอคะ หรือต้องให้ฉันเอาพานพุ่มมาขอขมาที่ทำน้องริวใจละลายดีคะเนี่ย คิกคิก] "ยัยมินนี่! เธอเงียบปากไปเลยนะ!" ริวตะโกนใส่โทรศัพท์ในมือราวกับคิดว่ามินนี่จะยินเสียงเขาจริงๆ ใบหน้าคมคายตอนนี้แดงแจ๋จนแทบจะระเบิดอยู่แล้ว "แกโดนฉันหักค่าขนมแน่! คอยดูเถอะ!" ธันวาแอบหลุบตาลงซ่อนรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากไว้ไม่ให้ริวเห็น ถึงแม้ใบหน้าจะยังคงตีสีหน้าดุเพื่อรักษาฟอร์มความเป็นประธานนักเรียนอยู่ก็เถอะ แต่มือเรียวที่กำโทรศัพท์แน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาวนั้น กลับฟ้องชัดเจนว่าเจ้าตัวกำลังเขินอายจนแทบจะละลายหายไปกับพื้นห้องอยู่รอมร่อแล้วเหมือนกัน "ฉัน... ฉันกลับห้องก่อนดีกว่า อยู่ตรงนี้ประสาทจะกินเพราะนายแท้ๆ" ธันวาเอ่ยเสียงเบาหวิว รีบคว้ากระเป๋าเป้คู่ใจขึ้นมาสะพายไหล่ เตรียมจะก้าวขาเดินหนีออกจากสถานการณ์ชวนใจเต้นนี้เสียที แต่มีหรือที่ริวจะยอมปล่อยให้เหยื่อ... เอ๊ย คนที่ทำให้ใจเขาเหลวเป๋วเดินหนีไปง่ายๆ ไวเท่าความคิด ร่างสูงก้าวฉับเดียวเข้าไปขวางหน้าประตูห้องสภานักเรียนไว้ แขนแกร่งยกขึ้นยันบานประตูไม้เนื้อแข็งกั้นทางออกไว้ทั้งสองข้าง กักตัวธันวาให้อยู่ในวงแขนอย่างแนบชิด ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ สะอาดๆ จากตัวของธันวา ลอยเข้าจมูกริวปะปนกับกลิ่นกระดาษเอกสารและกลิ่นอายความอบอุ่นเฉพาะตัว ยิ่งทำให้สติที่กระเจิดกระเจิงอยู่แล้วแทบจะหลุดลอยไปกันใหญ่ "จะรีบไปไหนล่ะครับ... ท่านประธาน" ริี้ยโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน น้ำเสียงที่เคยใช้ปั่นหัวคนอื่นตอนนี้กลับแหบพร่าและทุ้มนุ่มอย่างแปลกประหลาด ดวงตาสีเข้มคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของธันวา ราวกับจะค้นหาคำตอบอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ข้างใน ธันวาผะหนถอยหลังอัตโนมัติจนแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูเย็นเฉียบ ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตารีดมาแนบแก้ม หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก มือบางยกขึ้นดันแผงอกอีกฝ่ายไว้เบาๆ แต่ริวกลับไม่มีทีท่าว่าจะขยับหนีแต่อย่างใด กลับยิ่งโน้มตัวลงมาใกล้ขึ้นไปอีก "ถอยไปนะริว นาย... นายจะทำอะไร" ธันวาพยายามทำเสียงดุ แต่หางเสียงกลับสั่นระริกอย่างไร้เรี่ยวแรง ริวยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และแพรวพราวแบบฉบับเซียนเกมเมอร์ตัวร้าย แต่ในขณะเดียวกัน แววตากลับจริงจังและลึกซึ้งจนคนมองแทบหยุดหายใจ "ก็ในแชตฉันยังไม่ได้พิมพ์ให้ครบเลยนี่นา..." ริวเว้นจังหวะไปนิด ปล่อยให้ความเงียบและความใกล้ชิดทำหน้าที่ของมัน ก่อนจะกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูเนียนที่ตอนนี้แดงก่ำไม่แพ้กัน "ที่จริงแล้ว... ฉันไม่ได้แค่อยากแกล้งให้นายร้องไห้คาอกหรอกนะ..." ริวขยับริมฝีปากเข้าไปกระซิบชิดริมหูของคนตรงข้าม จนธันวารู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ข้างแก้ม หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบด้วยความตกใจและคาดไม่ถึงกับประโยคถัดมาที่หลุดออกมาจากปากของคนกวนประสาท "แต่ฉันอยากได้นายมาเป็น... แฟนเด็กของฉันจริงๆ ต่างหากล่ะ" ************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาใจฟูและร่วมเขินไปกับความโบ๊ะบ๊ะของยัยน้องริวกับพี่ธันวานะคะ!