แอบมองผ่านเลนส์กล้อง

"เลิกซูมหน้าฉันสักทีเถอะน่า ริว!" เสียงทุ้มติดจะหงุดหงิดนิดหน่อยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องชมรมสื่อประสม ธันวาขยับแว่นกรอบทองบนสันจมูกด้วยความเก้ๆ กังๆ มือเรียวพยายามจะคว้าโทรศัพท์มือถือราคาแพงที่ถูกอีกฝ่ายแย่งไปถือไว้ตั้งแต่เมื่อนาทีที่แล้ว คนถูกเอ็ดไม่มียี่หระ แถมยังลอยหน้าลอยตาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ริวในชุดนักเรียนหลุดลุ่ยไม่ยอมติดกระดุมคอเสื้อตามระเบียบกำลังยืนพิงขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แสงไฟสีส้มอมเหลืองจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบสันจมูกโด่งเป็นสันและดวงตาสีสนิมที่พราวระยับด้วยความสนุกสนาน "โธ่ ท่านประธานคนเป๊ะ จะดุอะไรนักหนาเล่า... ผมก็แค่อยากสำรวจงานศิลปะใกล้ๆ หน่อยเอง" ริวแกล้งทำเสียงอ่อยแบบจอมปลอม ก่อนจะยกสมาร์ตโฟนขึ้นเล็งมุมกล้องอีกครั้ง "เนี่ย ดูสิ พอถ่ายโหมดพอร์เทรตแล้วละมุนชะมัด หน้าบึ้งๆ แบบนี้แหละขายดี รี้ดเดอร์ในสตรีมผมคงแห่กันมากราบกรานท่านประธานกันค่อนห้องแน่ๆ" "ลบรูปเดี๋ยวนี้เลยนะริว!" ธันวาพุ่งตัวเข้าไปหมายจะแย่งเครื่องมือสื่อสารเจ้าปัญหาคืน แต่ริวไวกว่า สเต็ปเกมเมอร์ตัวพ่อพลิתตัวหลบไปยืนอีกฝั่งของโต๊ะอย่างง่ายดาย กลายเป็นเกมวิ่งไล่จับย่อมๆ ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของคนกวนประสาท "แบร่! จับให้ได้ก่อนสิครับคุณประธาน... อ๊ะๆ ระวังสะดุดขาตัวเองนะ เดี๋ยวก็ล้มมาซบอร์ดี้การ์ดหน้าตาดีแถวนี้หรอก" ริวยังคงลอยหน้าลอยตาหยอกเย้า พร้อมกับกดเลื่อนดูภาพถ่ายในอัลบั้มรัวๆ ธันวาหยุดยืนหอบหายใจเบาๆ ไหล่บางไหวโยกตามจังหวะการหายใจเข้าออก ใบหน้าขาวเนียนเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความเหนื่อยและอารมณ์กรุ่นโกรธที่ตีรันวนอยู่ในอก แต่แปลก... แทนที่จะรู้สึกหงุดหงิดจนอยากจะไล่อีกฝ่ายออกนอกห้องเหมือนทุกที หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นผิดจังหวะจนน่ากลัว เสียงตึงตังข้างในอกดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศ ในจังหวะที่ธันวานิ่งงันไปชั่วขณะ ริวที่ก้มหน้ามองจอโทรศัพท์ก็พลอยเงียบเสียงลงเช่นกัน ดวงตาสีสนิมคู่นั้นละสายตาจากหน้าจอสมาร์ตโฟนขึ้นมามองคนตรงหน้า นิ่งนาน... จนบรรยากาศรอบตัวเหมือนจะลดอุณหภูมิลงไปหลายองศา ริวไม่ได้ส่งยิ้มกวนๆ หรือเอާމุกตลกสแลงแพรวพราวออกมาเหมือนเช่นเคย แววตาของสตรีมเมอร์หนุ่มยามที่มองผ่านเลนส์กล้องเมื่อครู่ เปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งบางอย่างที่ยากจะคาดเดา "มองอะไรเล่า..." ธันวาเอ่ยเสียงเบาลงโดยไม่รู้ตัว ความมั่นใจและมาตรการความเป็นระเบียบเรียบร้อยที่เคยพกมาเต็มร้อย ถูกบั่นทอนลงด้วยสายตาคู่นั้น "หน้าฉันมีอะไรติดอยู่หรือไง" "เปล่า..." ริวตอบสั้นๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำและมีความแหบพร่าเล็กน้อยอย่างคนนอนน้อย "แค่... เพิ่งรู้ว่าเวลาคุณไม่ได้ใส่หน้ากากความรับผิดชอบแบกโลกไว้บนบ่าเนี่ย มัน..." "มันอะไร?" ธันวาขมวดคิ้วมุ่น "ก็... น่ามองกว่าที่คิดเยอะเลย" สิ้นคำพูดนั้น ริวก็ยกย่องมุมปากขึ้นนิดหน่อย รอยยิ้มแบบที่ไม่ได้กวนประสาทแต่ให้ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดจนคนมองต้องเสสายตามองไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ให้ตายเถอะ ธันวากำลังแพ้... แพ้ให้กับรอยยิ้มไร้สาระของเด็กติดเกมคนนี้อีกแล้วหรือนี่! ในขณะที่บรรยากาศกำลังระอุไปด้วยกระแสความรู้สึกแปลกใหม่ที่ทั้งสองฝ่ายต่างพยายามหลบตา เสียงข้อความแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในมือของริวก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ "ติ๊ง!" ริวก้มลงมองหน้าจอแวบหนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าทะเล้นจะกลับมาเป็นปกติ ริวจัดการกดส่งรูปถ่ายเมื่อครู่เข้าแอปพลิเคชันแชตสีเขียวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับพิมพ์ข้อความบางอย่างแนบไปด้วย รวดเร็วจนธันวาไม่มีโอกาสได้ห้ามปราม "ส่งอะไรให้ใครน่ะ!" ธันวาโวยวาย พลางควAโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาดูบ้างเมื่อรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนในกระเป๋าเสื้อสูท หน้าจอโทรศัพท์ของธันวาปรากฏรูปถ่ายของตัวเองเมื่อครึ่งนาทีที่แล้ว—ภาพโคลสอัพใบหน้าตอนกำลังหงุดหงิดแก้มป่อง ดวงตากลมโตมองค้อนกล้องอย่างไม่สบอารมณ์ แสงไฟสีส้มขับให้ผิวขาวเนียนดูนุ่มนวลราวกับภาพถ่ายในนิตยสารแฟชั่นวัยรุ่น และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือข้อความบรรยายใต้ภาพที่ริวเพิ่งพิมพ์ส่งมาหมาดๆ *[ริว]: น่ารักขนาดนี้... เปลี่ยนจากมาเป็น 'คู่ปรับ' มาเป็น 'แฟน' เลยดีไหมครับท่านประธาน?* *[ริว]: (ระบบอัตโนมัติ: ข้อความนี้ถูกยกเลิกแล้ว)* ธันวาเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นข้อความบรรทัดแรก แม้ว่าอีกฝ่ายจะกด 'ยกเลิกข้อความ' อย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ แต่ความไวแสงของประธานนักเรียนเจ้าระเบียบก็ดันอ่านมันทันทุกตัวอักษร! ความเงียบเข้าปกคลุมห้องชมรมอีกครั้ง หนนี้มันอึดอัดและเต็มไปด้วยเสียงหัวใจที่เต้นรัวราวกับกลองเพล ธันวาเงยหน้าขึ้นสบตากริวที่ยืนนิ่งค้างไปเหมือนทำอะไรไม่ถูก รอยยิ้มทะเล้นหายวับไปจากใบหน้าของพ่อหนุ่มนักสตรีม เหลือเพียงแววตากรุ่นระอุที่ฉายความประหม่าชัดเจนไม่แพ้กัน "นาย..." ธันวาอ้าปากจะเอ่ยท้วงหรือต่อว่าสักคำ แต่คำพูดทั้งหมดกลับติดอยู่ที่ลำคอ ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอื้อนเอ่ยทำลายความเงียบงันอันน่าตื่นเต้นนี้ เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นสามครั้งติดๆ พร้อมกับร่างโปร่งของมินนี่ที่ผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอให้อذنุญาต สีหน้าของเพื่อนสนิทสายชงสายกาวดูตื่นตระหนกจนผิดปกติ "เฮ้ย ริว! ธันวา! พวกแกสองคนรีบเปิดดูไลฟ์สตรีมช่องห้องข้างๆ เดี๋ยวนี้นะโว้ย! มีคนแอบเอาคลิปที่พวกแกทะเลาะกันหลังตึกเรียนเมื่อวานไปปล่อยลงบอร์ดโรงเรียน แถมตอนนี้ยอดวิวทะลุหลักหมื่นไปแล้วแถมกำลังดราม่ากันสนั่นเลย!" ริวและธันวาหันขวับไปมองหน้ากันทันที ความรู้สึกเคลิบเคลิ้มเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยวิกฤตครั้งใหญ่ที่กำลังคืบคลานเข้ามาประชิดตัว! -------------------------------------------------- ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคมีฟินๆ กับ "พีชชี่เบอร์รี่" มาจนถึงตอนนี้นะคะ!