ไอศกรีมละลายกับความใจสั่น

"บอกแล้วไงคะว่าร้านนี้คิวยาวเป็นหางว่าว ธันวาเนี่ยไม่ยอมฟังพีช... เอ๊ย ไม่ยอมฟังฉันตั้งแต่แรกเองนะ!" เสียงบ่นงอุบอิบดังลอดผ่านริมฝีปากบางที่เบะคว่ำลงเล็กน้อยอย่างขัดใจ มือเรียวพยายามดึงชายเสื้อสเวตเตอร์สีครีมของคนตัวสูงกว่าที่ยืนบังลมอยู่ตรงหน้า เพื่อทวงความยุติธรรมให้กับขาที่เริ่มล้าจากการยืนต่อแถวซื้อไอศกรีมเจลาโต้ชื่อดังในงานเทศกาลประจำปี ธันวาถอนหายใจออกมาเบาๆ ดวงตาคมภายใต้กรอบแว่นใสปรายมองคนตัวเล็กกว่าที่กำลังทำแก่งอน มือหนายกขึ้นดันกรอบแว่นเล็กน้อยตามความเคยชินก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ซ่อนรอยเจ้าเล่ห์ไว้ไม่มิด "ก็ใครบอกให้เธอใส่รองเท้าผ้าใบแฟชั่นพื้นบางมาร่วมงานเดินมาราธอน (ทิพย์) นี้ล่ะครับ... อ๊ะ! อย่าเพิ่งค้อนใส่กันแบบนั้นสิคะคุณประธานนักเรียนรอง" ประโยคหลังถูกดัดแปลงเสียงล้อเลียนจนน่าหมั่นไส้ ริว—หรือที่ธันวาชอบแกล้งเรียกว่า 'ยัยตัวยุ่ง' ขยับยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า เมื่อเห็นคนตัวสูงกว่าชะงักไปนิดกับสรรพนามกวนประสาทที่เขาจงใจหยิบมาแซว "ริว! นี่นาย..." ธันวาขยับปากจะเอ่ยคาดโทษตามวิสัยทัศน์ของประธานนักเรียนผู้เคร่งครัด แต่ยังไม่ทันได้พ่นคำเทศนาชุดใหญ่ ไฟประดับนับพันดวงรอบตัวก็สว่างวาบขึ้นพร้อมเพรียงกันตามจังหวะเวลาพลบค่ำ เสียงดนตรีอะคูสติกจากเวทีกลางดังคลอเคล้ากับกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารนานาชนิดในงานเทศกาล บรรยากาศรอบกายเปลี่ยนจากความวุ่นวายกลายเป็นความโรแมนติกชั่ว8วินาที และนั่นก็เพียงพอที่จะทำให้คนขี้เก๊กอย่างธันวาชะงักค้างไป "อ่ะ ถึงคิวเราแล้วค่ะท่านประธานผู้เคร่งครัด" ริวสะกิดแขนอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะหันไปสั่งไอศกรีมรสโปรดกับพนักงานด้วยความรวดเร็ว ทิ้งให้ธันวาต้องยืนกะพริบตาปริบๆ ไล่ความวูบไหวแปลกๆ ที่จู่ๆ ก็ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่อก *ให้ตายสิ... ทำไมช่วงนี้ไอ้เด็กสตรีมเมอร์นี่ถึงมีดาเมจใส่ใจรุนแรงแปลกๆ นะ* ธันวาคิดในใจพร้อมกับยกมือขึ้นแตะแก้วหูที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ผ่านไปสิบนาที ทั้งคู่เดินเคียงกันออกมาจากฝูงชน ไอศกรีมวานิลลาผสมช็อกโกแลตชิปในโคนวาฟเฟิลกรุบกรอบกำลังส่งกลิ่นหอมหวาน แต่ด้วยสภาพอากาศที่อบอ้าวของงานเทศกาล ทำให้ความเย็นของไอศกรีมเริ่มละลายหยดลงมาเปื้อนนิ้วเรียวของริวทีละนิด "อ๊ะ... เลอะหมดแล้วเนี่ย" ริวพึมพำอย่างขัดใจ พยายามจะใช้มืออีกข้างควานหาทิชชูในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต แต่เพราะมือทั้งสองข้างไม่ว่างแถมยังเหนียวเหนอะหนะ ทำให้เจ้าตัวเริ่มทำหน้ามุ่ยเหมือนเด็กโดนขัดใจ ธันวาที่เดินมองอยู่เงียบๆ ยื่นมือเข้ามาคว้าข้อมือของริวไว้โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง "ยืนนิ่งๆ สิครับ จะรีบร้อนไปไหน" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่มักจะใช้สั่งการในที่ประชุมคณะกรรมการนักเรียนถูกปรับให้เบานุ่มจนเกือบกลายเป็นกระซิบ นิ้วเรียวยาวของธันวาหยิบกระดาษทิชชูออกจากซองในกระเป๋าเสื้อของตัวเองอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะบรรจงเช็ดคราบไอศกรีมที่กำลังละลายเปื้อนนิ้วมือให้อย่างเบามือและทะนุถนอมที่สุด สัมผัสอุ่นๆ จากปลายนิ้วที่ไล้ผ่านผิวเนื้อ ทำให้ริวชะงักกึก ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาที ดวงตากลมโตเผลอช้อนขึ้นสบกับดวงตาคมกริบของคนที่กำลังตั้งอกตั้งใจเช็ดมือให้เขา ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่ได้ยินเสียงรอบข้าง หัวใจเจ้ากรรมในอกข้างซ้ายเริ่มเต้นรัวแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมัน *ตึง... ตึง... ตึง...* "มองอะไรเล่า หน้าฉันมีไอศกรีมติดอยู่หรือไง" ธันวาเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ติดจะแหบพร่าเล็กน้อย ทั้งที่ใบหูข้างที่หันเข้าหาแสงไฟเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด "เปล่า... แค่คิดว่านายเวลานี้ก็ดู... ใช้ได้เหมือนกันนี่หว่า" ริวเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอย2แ스티้งที่เริ่มเห่อร้อนขึ้นบนพวงแก้ม พร้อมกับหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ ทั้งคู่เดินเคียงกันต่อท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับของงานวัดยุคใหม่ เสียงหัวعิสและการพูดคุยเรื่องเกมสตรีมมิ่งล่าสุดถูกหยิบยกขึ้นมาอำกันไปมาเหมือนเช่นเคย แต่บรรยากาศรอบตัวกลับอบอวลไปด้วยความเงียบงันที่ลึกซึ้งกว่าทุกวัน ไม่มีใครเอ่ยปากพูดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ แต่ความอุ่นวาบที่ปลายนิ้วยังคงส่งผ่านความรู้สึกบางอย่างที่ชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธ จนกระทั่งเดินมาถึงมุมอับของสวนสาธารณะท้ายงาน ซึ่งเป็นจุดที่ผู้คนเริ่มบางตาลง ธันวาหยุดเดินกะทันหันจนริวเกือบชนเข้ากับแผ่นหลังกว้าง "นี่... ริว" ธันวาเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงจริงจังจนคนฟังต้องหันกลับมามองอย่างสงสัย "อะไรเล่า เรียกซะเสียงเครียดเลย จะชวนกลับแล้วเหรอ ยังไม่ได้เล่นชู้ตบาสเลยนะ" ริวเอ่ยแซwกลบเกลื่อนความประหม่า "เปล่า... แค่จะบอกว่า..." ธันวาหันมาเผชิญหน้าตรงๆ ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาของสตรีมเมอร์หนุ่ม ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของริวหยุดหมุน "ถ้าคราวหน้า... เรามาเดินเที่ยวกันแบบนี้อีก... ในฐานะอื่นที่ไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมก๊วนเกม..." *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของธันสดุดดังขึ้นแทรกกลางจังหวะหัวใจที่กำลังเต้นระทึก ธันวาขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาดูหน้าจอแวบหนึ่ง แต่พริบตานั้นเอง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเป็นความตกใจระคนเคร่งเครียดทันทีเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งบนหน้าจอ "มีอะไรเหรอ ใครทักมาดึกดื่น..." ริวเอ่ยถามด้วยความสงสัยระคนกังวล ธันวาเงยหน้าขึ้นมองริวด้วยแววตาที่สั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำลายบรรยากาศสีชมพูลงราบคาบในพริบตาเดียว "แม่ฉัน... ยืนรออยู่ที่หน้าบ้านเธอตอนนี้แล้ว..." พีชชี่เบอร์รี่หวังว่ารีดเดอร์ทุกคนจะยังไม่วางมือถือลงนะคะ เพราะเรื่องราวหลังจากนี้จะเริ่มเข้มข้นจนคุณต้องลุ้นจนตัวโก่งเลยค่ะ!