ความรู้สึกที่หวงโดยไม่รู้ตัว

"ถอยออกไปนิดนึงมั้ยครับคุณประธาน? กลิ่นน้ำหอมคุณมันรบกวนสมาธิผมเกินไปแล้ว" ริวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท หากแต่แววตาคมกริบคู่นั้นกลับจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มร่างโปร่งที่กำลังก้มหน้าก้มตาตรวจเอกสารอยู่ข้างกาย บรรยากาศภายในห้องสภานักเรียนที่เคยเงียบสงบ ดูเหมือนจะอึดอัดขึ้นมาถนัดตาหลังจากเหตุการณ์ประหม่าในตอนนั้น ธันวาเงยหน้าขึ้นมองคนข้างตัวที่เพิ่งจะขยับเก้าอี้ถอยออกไปจนเกือบจะชิดขอบผนัง คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นอย่างไม่สบอารมณ์ "ประสาทเหรอริว? ก็นี่มันงานเอกสาร ถ้าไม่ดูใกล้ๆ จะให้ไปนั่งตรวจบนหลังคาตึกเรียนหรือไง" "ก็ไม่ได้บอกให้ไปนั่งบนหลังคา แต่แค่บอกว่า... อย่าใกล้เกินไป" ริวพึมพำประโยคหลังเบาจนแทบไม่ได้ยิน ก่อนจะคว้ามือถือขึ้นมาไถหน้าจอแก้เก้อ ทั้งที่ในใจมันร้อนรุ่มเหมือนมีลาวาวิ่งพล่าน ตั้งแต่เหตุการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานคราวนั้น เขาก็รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นคนโง่ที่คุมสติไม่อยู่ทุกครั้งที่ธันวาอยู่ใกล้ในระยะไม่เกินหนึ่งช่วงแขน *ติ๊ง!* ข้อความจากมินนี่เด้งขึ้นมาขัดจังหวะความวุ่นวายในใจ **มินนี่ตัวแสบ:** *ไงจ๊ะพ่อคนฟอร์มจัด เห็นว่าเมื่อวานมีคนเกือบจะจุ๊บประธานกลางห้องสภานะจ๊ะ? ใจคอจะรุกหนักเกินหน้าเกินตาเพื่อนฝูงไปมั้ย?* ริวขบกรามแน่น พิมพ์ตอบกลับไปด้วยความเร็วแสง **ริว:** *มโนไปเรื่อย มึงอะ ไปกินยาให้ครบก่อน* **มินนี่ตัวแสบ:** *จ้าาา มโนจ้าาา แล้วนี่พี่คินทร์ ประธานชมรมบาสฯ ที่ฮอตปรอทแตกจะเข้ามาหาธันวาตอนพักเที่ยงนะจ๊ะ เห็นว่ามีเรื่องงานกีฬาสี... ระวังไว้เถอะ ถ้าเสียท่าให้เขาก็อย่ามาร้องไห้ใส่ไหล่กูนะเพื่อนรัก* ริวชะงัก สายตาเหลือบไปมองร่างบางที่กำลังตั้งใจทำงานอย่างไม่รู้อิโหน่อิเหน่ ความรู้สึกหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้พุ่งทะยานขึ้นมาจนเขารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก 'พี่คินทร์' งั้นเหรอ? ไอ้หมอนั่นมันจ้องจะจีบธันวามาตั้งแต่มัธยมต้นแล้วนี่หว่า "นี่ ริว..." ธันวาเรียกเสียงใสพลางยื่นถาดขนมปังมาให้ "กินซะสิ เห็นนั่งหน้าเครียดมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว หิวจนหน้ามืดหรือไง?" ริวมองขนมปังในมือนั้นแล้วก็ถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบมากัดคำโตด้วยท่าทีหงุดหงิด "ไม่ได้หิว แต่รำคาญ" "รำคาญอะไร? รำคาญผม? หรือรำคาญงาน?" "รำคาญคนที่จะเข้ามาวุ่นวายกับคุณตอนพักเที่ยงต่างหาก" ริวสวนกลับทันควันโดยไม่ทันได้ยั้งคิด ธันวาชะงัก มือที่ถือปากกาค้างกลางอากาศ ดวงตากลมโตจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ "ใครจะมาวุ่นวาย? แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย?" "ก็..." ริวพ่นลมหายใจออกทางจมูก กวนประสาทกลบเกลื่อนความในใจ "ก็ในฐานะ 'คนสนิท' (ที่ยังไม่รู้สถานะ) ของประธาน ผมก็ต้องสกรีนแขกให้หน่อยสิครับ เดี๋ยวนี้ใครต่อใครก็จ้องจะกินของอร่อยกันทั้งนั้น" "พูดจาหมาๆ" ธันวาด่ากลับหน้าแดงก่ำ ไม่รู้ว่าโกรธหรือเขินกันแน่ "ไปไกลๆ เลยไป อย่ามาทำตัวเป็นสุนัขเฝ้าบ้านแถวนี้" ช่วงเวลาพักเที่ยงมาถึงเร็วกว่าที่คิด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก้าวเข้ามาในห้องสภานักเรียนพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ ริวที่นั่งไขว่ห้างเล่นเกมอยู่ในมุมห้องเหลือบมองด้วยสายตาเย็นชา คินทร์เดินตรงมาหาธันวาพร้อมช่อดอกไม้เล็กๆ ในมือ "ธันวาครับ เรื่องงานกีฬาสีที่คุยกันไว้เมื่อวาน..." ริวไม่รอให้พูดจบ เขาลุกพรวดพราด เดินไปแทรกกลางระหว่างทั้งสองคนทันที ความสูงของริวที่มากกว่าเล็กน้อยทำให้เขาสามารถยืนบังธันวาได้มิด สายตาที่ใช้มองคินทร์นั้นเรียบเฉยแต่ทว่ากดดันจนอีกฝ่ายต้องชะงัก "โทษทีนะพี่คินทร์ พอดีช่วงนี้ประธานงานยุ่งมาก ไม่ค่อยสะดวกคุยเรื่องงาน 'ส่วนตัว' เท่าไหร่ ถ้าจะติดต่ออะไร รบกวนส่งเป็นเมลทางการเข้ามานะครับ" ริวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพที่แฝงไปด้วยความเผด็จการ "อ้าว ริว... นายเป็นแค่กรรมการสภานักเรียนไม่ใช่เหรอ มีสิทธิ์อะไรมาตัดบทพี่?" คินทร์ขมวดคิ้วเริ่มไม่พอใจ "มีสิทธิ์ในฐานะคนดูแลความปลอดภัยของประธานครับ" ริวหันไปหาธันวาที่กำลังยืนอ้าปากค้างด้วยความงุนงง "ใช่ไหมครับคุณประธาน?" ธันวารู้สึกเหมือนหัวใจกำลังเต้นผิดจังหวะ ริวในตอนนี้ดูต่างจากริวสายปั่นคนเดิมอย่างสิ้นเชิง สายตาที่ดูหวงแหนและน้ำเสียงที่แสดงความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผยนั้น มันทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกต้อนให้จนมุมในกรงขังที่อบอุ่นอย่างประหลาด "เอ่อ... คือ..." ธันวาอึกอัก ทำอะไรไม่ถูก "เอาเป็นว่าถ้าไม่มีธุระอะไรจริงๆ ผมขอตัวนะครับ" ริวไม่เปิดช่องว่างให้คินทร์ได้พูดต่อ เขาคว้าข้อมือธันวาแล้วลากออกจากห้องไปท่ามกลางสายตาอึ้งๆ ของทุกคนในห้อง แรงดึงของริวพาธันวามาจนถึงสวนหลังอาคารเรียนที่เงียบสงัด ริวปล่อยมือทันทีที่ถึงที่หมาย ก่อนจะหมุนตัวกลับมามองธันวาที่ยืนหอบหายใจถี่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน "คุณเป็นบ้าอะไรของคุณเนี่ย!" ธันวาโวยวายพร้อมกับสะบัดมือตัวเองไปมา "ทำไมต้องทำตัวก้าวร้าวใส่รุ่นพี่ขนาดนั้น รู้มั้ยว่ามันเสียมารยาทแค่ไหน!" "แล้วทำไมต้องทำหน้าเหมือนดีใจที่เขาเอาดอกไม้มาให้ด้วยล่ะ?" ริวสวนกลับทันควัน ความหงุดหงิดที่สะสมมาตลอดทั้งวันทะลักออกมาจนควบคุมไม่ได้ "เขาเข้ามาจีบคุณเห็นๆ ไม่เห็นหรือไง!" "แล้วถ้าเขาจีบแล้วมันยังไง? มันเรื่องของผมไม่ใช่เหรอ?" "ไม่ใช่!" ริวตะคอกใส่ ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของธันวาชนเข้ากับกำแพงตึก ริวใช้แขนทั้งสองข้างกักขังร่างบางไว้ตรงกลาง ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บริเวณใบหู "มันไม่ใช่เรื่องของเขา และไม่ใช่เรื่องของคนอื่น... แต่มันเป็นเรื่องของผมคนเดียว เพราะผมน่ะ... หวงคุณจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว ไม่เข้าใจหรือไง!" ธันวานิ่งค้างไปเหมือนถูกไฟช็อต ดวงตากลมโตสั่นไหวเมื่อประสานสายตากับคนตรงหน้า คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังทำเอาสมองของประธานนักเรียนที่แสนเฉลียวฉลาดว่างเปล่าไปชั่วขณะ ในจังหวะที่ธันวากำลังจะอ้าปากโต้ตอบ เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของริวที่วางอยู่บนม้านั่งใกล้ๆ ก็ดังขึ้นต่อเนื่องไม่หยุด ริวเหลือบมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมา และนั่นทำให้แววตาของเขาเปลี่ยนไปทันที หน้าจอแสดงภาพแชทกลุ่มจาก 'สภานักเรียนลับ' ที่กำลังแชร์รูปภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ที่เขาพาธันวาออกมา พร้อมข้อความล่าสุดจากบุคคลที่เขาไม่อยากเจอที่สุดในเวลานี้... [บุคคลที่ 4: ธันวา... ลืมไปแล้วเหรอว่าคืนนี้มีนัด 'สำคัญ' กับผมที่บ้านคุณน่ะ?] พีชชี่เบอร์รี่หวังว่ารีดเดอร์ทุกคนจะยังไม่วางมือถือลงนะคะ เพราะเรื่องราวหลังจากนี้จะเริ่มเข้มข้นจนคุณต้องลุ้นจนตัวโก่งเลยค่ะ!