ศัตรูหัวใจที่คาดไม่ถึง

ให้ตายเถอะ... หมอนี่มันต้อนเขาจนมุมอีกแล้วนะ! ริวแอบสูดหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกประหลาดที่กำลังตีรวนอยู่ในอก พลางจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สั่นรัวด้วยข้อความแชตจากเพื่อนสนิทตัวแสบอย่างมินนี่ที่ส่งรัวมาไม่ยั้งราวกับกลัวว่าเน็ตจะหมด หน้าจอแสดงข้อความตัวหนาบีบคั้นหัวใจจนเขาอยากจะโยนเครื่องทิ้งลงถังขยะตรงหน้าซะให้รู้แล้วรู้รอด *[มินนี่]: แกรรร! ช็อคโลกยิ่งกว่าดาวเทียมชนกัน! ธันวากำลังโดนรุมทึ้งที่โรงอาหารตึก C!* *[มินนี่]: มีผู้ชายตัวสูงโปร่ง งานดีระดับพระเอกซีรีส์เกาหลีจากโรงเรียนสาธิตข้างๆ เดินถือช่อดอกกุหลาบสีขาวมาคุกเข่าต่อหน้าท่านประธานนักเรียนคนเก่งของพวกเราแล้วแม่!* *[มินนี่]: ด่วน! รีบวิ่งไปดูสิฟะ หรือแกจะปล่อยให้มงลงหัวคนอื่นไปต่อหน้าต่อตาฮะอีริว!* นิ้วเรียวที่กำลังจะกดพิมพ์ตอบกลับหยุดชะงักกลางอากาศ หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบไหวอย่างไม่มีเหตุผล โรงเรียนเซนต์จอห์นในยามเที่ยงวันปกติควรจะสงบเรียบร้อยภายใต้กฎระเบียบเหล็กของธันวา แต่ภาพที่ริวเห็นผ่านกระจกใสกั้นระหว่างห้องสมุดกับลานน้ำพุกลับทำเอาเขารู้สึกเหมือนมีก้อนหมาป่าวิ่งพล่านอยู่ในท้อง เมื่อสายตาคมกวาดมองผ่านม่านกระจกออกไป ภาพตรงหน้าคือความวุ่นวายย่อมๆ ที่เหล่าสภานักเรียนกำลังยืนกุมขมับ และจุดศูนย์กลางของความสนใจทั้งหมด... คือร่างโปร่งในชุดนักเรียนรีดเรียบกริบของธันวา ตรงหน้าประธานนักเรียนผู้แสนจะเจ้าระเบียบ มีเด็กหนุ่มร่างสูงผิวขาวสะอาดสะอ้านสะพายเป้แบรนด์ดัง ใบหน้าหล่อเหลาเข้ารูปประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าเสน่ห์ มือข้างหนึ่งถือกล่องของขวัญผูกโบสีฟ้าพาสเทลขนาดใหญ่ พร้อมกับรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่ใครเห็นก็ต้องใจละลาย... ไม่เว้นแม้แต่เสียงกรี๊ดกร๊าดเบาๆ ของบรรดานักเรียนหญิงที่ยืนมุงดูอยู่รอบบริเวณ "พี่ธันวาครับ... คือผมติดตามผลงานการแข่งหุ่นยนต์โอลิมปิกของพี่มานานแล้ว แล้วก็... เอ่อ สนใจพี่มานานแล้วเหมือนกันครับ ถ้าไม่รังเกียจ เย็นนี้ไปทานมูสช็อกโกแลตที่คาเฟ่หน้าโรงเรียนด้วยกันหน่อยนะครับ?" เสียงทุ้มนุ่มนวลแต่ดังกังวานพอที่จะลอดผ่านกระจกใสเข้ามาถึงข้างใน ทำให้ริวที่ยืนกอดอกพิงชั้นหนังสืออยู่เผลอกัดริมฝีปากตัวเองโดยไม่รู้ตัว ให้ตายสิ... ไอ้เด็กต่างโรงเรียนนี่มันกล้าดียังไงถึงมาหยอดมุกเลี่ยนๆ ใส่คนของ... เอ๊ย! ใส่ประธานนักเรียนสุดเฮี้ยบคนนั้นกันเล่า! ริวขยับตัวด้วยความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ถูก ความรู้สึกร้อนรุ่มแปลกๆ แล่นริ้วขึ้นมาที่ใบจนรู้สึกร้อนผ่าว เขาไม่ชอบเลย... ไม่ชอบรอยยิ้มแบบนั้น ไม่ชอบสายตาแพรวพราวของไอ้เด็กต่างโรงเรียนนั่น และที่สำคัญที่สุด... เขาไม่ชอบใจเลยสักนิดที่เห็นธันวากำลังยืนลังเลทำตัวไม่ถูกแบบนั้น ปกติแล้วธันวาต้องหยิบสมุดบันทึกสถิติกฎระเบียบขึ้นมาจดชื่อแล้วไล่ตะเพิดไอ้เด็กนี่ให้พ้นเขตโรงเรียนภายในสามวินาทีสิฟะ! ทำไมวันนี้ถึงได้ยืนนิ่งเป็นหุ่นยนต์โดนไวรัสเล่นงานอยู่แบบนั้นเล่า! ภายในห้องสมุดที่เงียบสงบ ริวทิ้งโทรศัพท์มือถือลงในกระเป๋ากางเกงเสียงดัง *'ป้าบ'* จนบรรณารักษ์สาวหันมามองค้อนควับ แต่เขาก็ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ขายยาว180เซนติเมตรก้าวฉับๆ ออกจากประตูห้องสมุดมุ่งตรงไปยังลานน้ำพุกึ่งกลางตึกทันทีด้วยฝีเท้าที่รวดเร็วและหนักหน่วง บรรยากาศรอบตัวของธันวาในตอนนี้กำลังตึงเครียด ธันวากำลังพยายามรักษาภาพลักษณ์ของประธานนักเรียนผู้ไร้ที่ติ ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีเรื่อจางๆ ด้วยความประหม่าที่ต้องตกเป็นเป้าสายตาของคนนับร้อย มือเรียวที่มักจะถือแฟ้มเอกสารอยู่เสมอกำเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "ผมเกรงว่า..." ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพตามแบบฉบับ แต่ยังไม่ทันจะได้ปฏิเสธตามตำรา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงก็ลอยเข้ามาแตะจมูก พร้อมกับแรงกระชากเบาๆ ที่ต้นแขนทำเอาธันวาต้องสะดุ้งสุดตัว พรึบ! "ขอโทษทีนะครับน้อง พอดีว่า 'ประธานนักเรียน' คนนี้เขามีคิวต้องตรวจความเรียบร้อยของห้องสตรีมมิ่งกับพี่ช่วงพักเที่ยงพอดี... คงจะปลีกตัวไปกินมูสช็อกโกแลตอะไรนั่นกับน้องไม่ได้หรอกครับ" เสียงทุ้มติดกวนประสาทที่คุ้นเคยดังขึ้นแทรกกลางวงล้อมอย่างอุกอาจ ริวแทรกตัวเข้ามาประชิดยืนเคียงข้างธันวาได้อย่างแนบเนียน ใบหน้าหล่อเหลายกยิ้มมุมปากแบบที่ใช้สตรีมมิ่งเรียกยอดโดเนท ทว่าแววตาหลังกรอบแว่นสายตากลับไม่ได้ยิ้มตามเลยสักนิด มันฉายแววความหงุดหงิดชัดเจนจนคนมองต้องเสียวสันหลังวาบ ธันวาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับไปมองคนข้างกายที่จู่ๆ ก็โผล่เข้ามาทำตัวเป็นฮีโร่จำเป็น "ริว? นาย..." "เงียบก่อนน่า ท่านประธาน..." ริวกระซิบเสียงเบาแต่เฉียบขาดพอให้ได้ยินกันแค่สองคน ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับเด็กหนุ่มต่างโรงเรียนที่ถือกล่องของขวัญอยู่ด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น "ว่าไงครับน้องชาย โรงเรียนตัวเองไม่มีสภานักเรียนให้จีบเหรอ ถึงต้องมาเดินเร่ขายขนมจีบไกลถึงนี่... หรือว่าที่โรงเรียนเขาสอนมาว่าของคนอื่นเขามักจะน่าอร่อยกว่าของตัวเอง?" บรรยากาศรอบด้านเงียบกริบลงทันที เสียงซุบซิบนินทาของเหล่านักเรียนมุงดังระงมขึ้นมาอีกระลอกเมื่อเห็นสตรีมเมอร์สายปั่นจอมกวนประสาทอย่างริวเข้ามาเอี่ยวในศึกชิงนาง... เอ๊ย! ศึกชิงประธานนักเรียนครั้งนี้ด้วย เด็กหนุ่มต่างโรงเรียนชักสีหน้าเล็กน้อยเมื่อเจอไม้นี้เข้า "รุ่นพี่ริว... ผมไม่ได้มาหาเรื่องนะครับ ผมแค่มารuจีบพี่ธันวา แล้วเกี่ยวอะไรกับพี่ด้วยล่ะครับ?" "เกี่ยวสิครับ..." ริวแค่นหัวเราะในลำคอ ขยับตัวเข้าไปยืนขวางบังร่างของธันวาไว้ครึ่งตัวโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบจ้องมองอีกฝ่ายนิ่ง "ก็ในเมื่อหมอนี่มันเป็น..." "ริว!" ธันวาเอ็ดขึ้นเสียงดัง รีบเอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อแจ็คเก็ตของริวแล้วดึงแรงๆ เพื่อห้ามปราม ใบหน้าสวยหวานตอนนี้แดงก่ำลามไปจนถึงใบหูด้วยความอับอายปนความสับสน "อย่ามาพูดจาพล่อยๆ แถวนี้ระวังโดนหักคะแนนความประพฤติย้อนหลังนะ!" "โอ๊ะ กลัวจังเลยครับท่านประธาน..." ริวหันกลับมามองคนตัวเล็กกว่าที่กำลังเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาค้อนขวิด แววตาที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นแต่น่าเอ็นดูในเวลาเดียวกัน ทำให้มุมปากของริวเผลอยกยิ้มขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ให้ตายเถอะ... ทำไมเวลาหมอนี่ทำหน้าโกรธแบบนี้ ถึงได้น่ารักจนเขาอยากจะแกล้งให้หนักกว่าเดิมวะเนี่ย! ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังชุลมุนและทุกคนกำลังจับจ้องมาที่เขาทั้งคู่ มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของธันวาก็สั่นเตือนขึ้นมาเบาๆ หน้าจอแสดงผลข้อความแจ้งเตือนจากกลุ่มแชทรักลับๆ ของสภานักเรียนที่มินนี่แอบแฝงตัวเข้าไปป่วน ซึ่งส่งตรงเข้ามาขัดจังหวะความตึงเครียดนี้พอดี *[มินนี่]: แอบเห็นนะจ๊ะว่าริวหึงจนตัวสั่น! ประกาศิตจากวงในบอกเลยว่างานนี้ท่านประธานเสร็จโจรชัวร์ หุๆ* ธันวาอ่านข้อความนั้นแล้วแทบอยากจะเอาหัวโขกเสาธงให้รู้แล้วรอด หน้าแดงซ่านยิ่งกว่าเดิมจนต้องรีบเบือนหน้าหนีหลบสายตาแพรวพราวของคนที่ยืนยิ้มกริ่มอยู่ข้างกาย แต่ก่อนที่ริวจะได้เอާމุกกวนๆ อะไรออกมาตอกหน้าเด็กต่างโรงเรียนต่อ ธันวาก็ตัดสินใจทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด... มือเรียวบางคว้าข้อมือของริวไว้แน่น แล้วออกแรงดึงกระชากให้สตรีมเมอร์หนุ่มเดินตามตนเองฝ่าวงล้อมผู้คนออกไปจากตรงนั้นทันทีท่ามกลางเสียงฮือฮาครั้งใหญ่ของบรรดานักเรียนที่ยืนมุงดู "เฮ้ย! เดี๋ยวสิธันวา จะลากฉันไปไหนเนี่ย!" ริวร้องโวยวายด้วยความตกใจ แต่ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายจูงมือเดินดุ่มๆ ไปตามทางเดินยาวที่มุ่งตรงไปยังห้องพักประธานนักเรียนที่ไร้ผู้คน แอ๊ด... เสียงประตูห้องสภานักเรียนปิดลงพร้อมกับกลอนล็อกที่ถูกสับอย่างแน่นหนาโดยฝีมือของธันวา ร่างบางพิงแผ่นหลังติดกับบานประตูห้อง หอบหายใจเบาๆ ด้วยความเหนื่อยและตื่นเต้น ขณะที่ริวยืนกอดอกมองหน้าเขาด้วยรอยยิ้มเจ้าเลื้อยที่ปิดไม่มิด แววตาสีเข้มคู่นั้นพราวระยับราวกับแมวป่าที่เพิ่งต้อนเหยื่อเข้ามุมได้สำเร็จ "ไหนล่ะ... บอกว่าจะมาตรวจความเรียบร้อยห้องสตรีมมิ่งไง ทำไมถึงลากฉันมาขังไว้ในห้องส่วนตัวของนายแทนล่ะครับ ท่านประธานคนเก่ง?" ริวก้าวเข้าไปประชิดตัวทีละน้อย จนแผ่นหลังของธันวาแทบจะจมหายไปกับบานประตู ธันวาเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก แม้จะพยายามทำฟอร์มดุใส่เหมือนทุกครั้ง แต่ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นกับใบหน้าที่ขึ้นสีแดงก่ำก็ฟ้องชัดเจนว่าเจ้าตัวกำลังพ่ายแพ้ราบคาบ "นาย... นายมันคนฉวยโอกาส พูดจาอะไรไม่เข้าท่าออกไปแบบนั้นรู้ตัวบ้างไหมหะ!" ธันวาพยายามเค้นเสียงดุ แต่น้ำเสียงกลับสั่นเครือและเบาหวิวเสียจนฟังดูเหมือนกำลังอ้อนมากกว่าจะต่อว่า ริวโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยแววตาที่ลึกซึ้งและอ่อนโยนอย่างที่หาดูได้ยาก ดวงตาคมกริบมองสำรวจริมฝีปากบางที่เม้มแน่นด้วยความประหม่า ก่อนจะกระซิบเสียงนุ่มชิดริมใบหูที่แดงแจ๋ "ก็ใครใช้ให้แฟนฉัน... เอ๊ย! ใครใช้ให้ประธานนักเรียนปล่อยให้คนอื่นมาขายขนมจีบเรี่ยราดเล่า..." ริวชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเผลอหลุดปากคำต้องห้ามออกไปเต็มๆ หู ดวงตาเบิกกว้างขึ้นนิดหน่อยด้วยความตกใจในความปากไวของตัวเอง ธันวาชะביงักค้างไปทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง ประโยคเมื่อครู่... เมื่อครู่หมอนั่นเพิ่งจะหลุดปากคำว่าอะไรออกมานะ?! หัวใจของคนทั้งคู่กระตุกวูบพร้อมกันในเสี้ยววินาทีนั้น ความเงียบงันเข้าปกคลุมบรรยากาศภายในห้องสภานักเรียน ท่ามกลางเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างแนบแน่น และความรู้สึกบางอย่างที่พุ่งทะยานเกินกว่าจะควบคุมไว้ได้อีกต่อไป... ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้ "พีชชี่เบอร์รี่" เสมอมานะคะ!