รอยยิ้มที่ไม่เคยเห็น

"โทรหาฉันเหรอ... หรือว่ามีอะไรอยากจะสารภาพมากกว่าแค่เรื่องฟิสิกส์ล่ะ หืม?" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความขี้เล่นจนเกือบจะเป็นการกระเซ้าเย้าแหย่ ลอยละلي่วผ่านลำโพงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรู ก่อนที่มันจะพุ่งตรงเข้ามาปะทะกับโสตประสาทของริว จนเด็กหนุ่มเจ้าของฉายาสตรีมเมอร์ฝีปากกล้าถึงกับชะงักกึก ลลมหายใจสะดุดติดขัดไปชั่วขณะ ให้ตายเถอะ... นี่มันธันวาจริง ๆ หรือเปล่าคะเนี่ย! ไอ้ประธานนักเรียนหน้าตาย ผู้มีใบประกาศhabitsความเนี๊ยบแปะอยู่บนหน้าผากตลอดเวลา ยืนหลังตรงราวกับกลืนไม้บรรทัดมาทั้งอันคนนั้นหน่ะนะ กำลังพูดจาตุกติกใส่เขาอยู่เหรอเนี่ย! ริวเม้มริมฝีปากแน่น เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ความร้อนผ่าวพุ่งขึ้นมากองรวมกันอยู่ตรงพวงแก้มขาวเนียนอย่างรวดเร็ว ชนิดที่ต่อให้เปิดแอร์ในห้องนอนเบอร์ต่ำสุดก็เอาไม่อยู่ สมองที่เคยประมวลผลเกมสตรีมระดับเทพได้อย่างรวดเร็ว กลับชัตดาวน์กะทันหันราวกับเจอไวรัสกินระบบ "คะ... ใครอยากจะสารภาพอะไรฟะ! นายบ้าไปแล้วหรือไงธันวา!" ริวแว้ดใส่กลับทันที เสียงสูงปรี๊ดเพื่อกลบเกลื่อนความรวนเรในอกที่กำลังเต้นโครมครามราวกับตีกลองเพล "อย่ามามั่วซ้ำสองนะเว้ย ฉันแค่กดโทรผิดต่างหาก เลิกหลงตัวเองแล้วเอาสมองไปท่องสูตรแรงโน้มถ่วงของนิวตันนู่นไป๊!" "กดโทรผิดเหรอ..." ปลายสายทวนคำด้วยน้ำเสียงที่ทอดต่ำลงอีกนิด คล้ายกำลังกลั้วหัวเราะอยู่ในลำคออย่างอารมณ์ดี "แต่เสียงหัวใจนายที่เต้นดังลอดผ่านมาเนี่ย... มันบอกว่าไม่ได้ตั้งใจกดผิดนะคะ, ริว" ให้ตายสi! หมอนี่มันร้ายกาจขึ้นทุกวัน ๆ แล้วนะ! ริวแทบจะปnโทรศัพท์ทิ้งลงพื้นให้รู้แล้วรู้รอด มือเรียวบางกำโทรศัพท์แน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ความเขארอายผสมปนเปกับความหงุดหงิดพุ่งพล่านจนต้องยกมืออีกข้างขึ้นมาพัดวีใบหน้าที่ร้อนผ่าวของตัวเอง ปากก็พึมพำด่าทอประธานนักเรียนจอมกวนประสาทคนนั้นสารพัดในใจ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับทรยศด้วยการเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ในขณะเดียวกัน ที่ห้องนอนสไตล์โมเดิร์นคุมโทนสีเทาเข้มของบ้านแฟมิลี่ตระกูลดัง ธันวากำลังยืนมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเองด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้ม... ที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่เคยคิดว่ามันจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของ 'ประธานนักเรียนผู้ไร้พ่าย' คนนี้ มุมปากหยักสวยยกขึ้นสูงกว่าปกติ ดวงตาคมกริบที่มักจะฉายแววเคร่งเครียดและแบกรับความคาดหวังจากทางบ้านเอาไว้เสมอ บัดนี้กลับพราวระยับไปด้วยประกายความขบขันและความเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด ภาพสะท้อนในกระจกเงาบานใหญ่เผยให้เห็นเด็กหนุ่มผู้เพียบพร้อม กำลังยืนอมยิ้มอยู่คนเดียวเหมือนคนบ้า เพียงเพราะเสียงโวยวายง้องแง้งที่ดังมาจากปลายสาย "เงียบไปเลยนะ! ถ้าจะโทรมาป่วนแค่นี้ฉันจะวางแล้วนะเว้ย!" เสียงโวยวายแว้ด ๆ ดังทะลุออกมาอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบไปนานเกินไป "เดี๋ยวก่อนสิครับ..." ธันวาเอ่ยเสียงนุ่ม ละมุนละไมจนคนฟังทางฝั่งโน้นถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง "ยังไม่ได้ติวฟิสิกส์กันเลยนะคะ จะรีบวางไปไหนล่ะ หรือว่า... เขินจนทนฟังเสียงตัวเองไม่ได้แล้ว?" "ใครเขิน! ฝันไปเถอะไอ้ประธานหุ่นยนต์!" ริวสวนกลับทันควัน น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยบ่งบอกว่าความอดทนใกล้จะหมดเต็มทีแล้ว "นายมัน... มันน่าหมั่นไส้ที่สุดเลยเว้ย!" ธันวาหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ เสียงหัวทุ้มต่ำที่นุ่มนวลและจริงใจแบบที่ไม่เคยมีใครในโรงเรียนได้ยินมาก่อน ดังลอดผ่านสายเข้ามา รอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าหล่อเหลาขยายกว้างขึ้นโดยธรรมชาติ ความตึงเครียดจากการอ่านหนังสือสอบและแรงกดดันจากครอบครัวที่สะสมมาทั้งวันราวกับถูกปัดเป่าหายไปจนหมดสิ้น เพียงแค่ได้ยินเสียงบ่นงุ้งงิ้งของเด็กดื้อปลายสาย "โอเค ๆ ไม่แกล้งแล้วก็ได้ครับ" ธันวาเออมยิ้มพลางหยิบสมุดสรุปวิชาฟิสิกส์เล่มหนาขึ้นมาเปิด "ไหน... ไหน ๆ ก็โทรมาแล้ว มาเริ่มข้อแรกกันเลยดีกว่า เดี๋ยวคุณจะสอบตกคาอกผมเสียก่อน" "ฮึ่ย! ใครจะตกกันฟะ ฉันเก่งจะตาย!" ริวฟึดฟัดในลำคอ แต่ก็ยอมลากเก้าอี้มานั่งหน้าโต๊ะหนังสือของตัวเองบ้าง หยิบปากกาขึ้นมาเตรียมพร้อมอย่างจำยอม "ว่ามา... ข้อไหนว่ามาเลย ประธานจอมเผด็จการ!" ตลอดเวลาเกือบสองชั่วโมงเต็ม ห้องนอนของทั้งสองคนถูกเชื่อมต่อกันด้วยเสียงอธิบายบทเรียนที่จริงจัง สลับกับเสียงถียงกันเรื่องสูตรคำนวณที่ไม่มีใครยอมใคร บรรยากาศที่ควรจะน่าเบื่อหน่ายเพราะวิชาฟิสิกส์ยาก ๆ กลับเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและเสียงหัวเราะเบา ๆ ที่หลุดออกมาเป็นระยะ ธันวาพบว่าการได้อธิบายให้ริวฟัง ไม่ได้น่ารำคาญอย่างที่คิด ตรงกันข้าม... มันกลับทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด และในขณะเดียวกัน ทางฝั่งของริว ความรู้สึกอคติและหมั่นไส้ที่เคยมีต่อประธานนักเรียนจอมเป๊ะคนนี้ ก็เริ่มถูกกัดเซาะทีละน้อย... ทีละน้อย จนแทบไม่เหลือเค้าเดิม "อ่ะ เสร็จสักที!" ริวทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยอ่อน หลังจากตะลุยโจทย์ข้อสุดท้ายเสร็จสิ้น "เหนื่อยเป็นบ้าเลย นายเนี่ยติวนานชิบหายธันวา" "บ่นเก่งจริง ๆ นะเรา" ธันวาเอ่ยแซิวยิ้ม ๆ พลางปิดสมุดเล่มหนาลง "แต่ก็ทำได้ดีนี่ครับ เก่งกว่าที่คิดไว้นะเนี่ย เซียนเกมเมอร์ซะเปล่า แต่ฟิสิกส์ก็พอไปวัดไปวาได้นี่นา" "ชมหรือด่าเนี่ยห๊ะ!" ริวทำหน้ามุ้ยใส่จอโทรศัพท์ (แม้ว่าอีกฝ่ายจะมองไม่เห็นก็ตาม) "ไปนอนละ ง่วงโว้ย ฝันดี... เอ้ย ฝันร้ายสิฟะ!" พูดจบ ริวก็เตรียมจะกดวางสายทันทีด้วยความรวดเร็ว แต่ทว่า... "เดี๋ยวก่อนครับ, ริว" เสียงเรียกทุ้มต่ำที่ดังลอดเข้ามา ทำให้รนิ้วมือที่กำลังจะจิ้มปุ่มวางสายต้องชะงักค้างกลางอากาศ "อะไรอีกเล่า จะนอนแล้ว!" "พรุ่งนี้..." ธันวาเว้นจังหวะไปชั่วครู่ เสียงลมหายใจแผ่วเบาดังลอดเข้ามาในความเงียบ "พรุ่งนี้ตอนเช้า... ไปกินโจ๊กหน้าโรงเรียนด้วยกันไหมครับ? ผมเลี้ยงเอง เพื่อเป็นการไถ่โทษที่แกล้งคุณเมื่อกี้" ริวเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบไปอีกรอบกับคำชวนที่หลุดออกมาจากปากของคนระเบียบจัดอย่างธันวา นี่... นี่มันชวนเดทหรือเปล่าเนี่ย?! ใบหน้าที่เพิ่งจะหายร้อนกลับมาขึ้นสีแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูอีกรอบ ริวเม้มปากแน่น หัวสมองตีกันยุ่งเหยิงจนคิดคำปฏิเสธไม่ออก ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เตรียมจะอ้าปากปฏิเสธเสียงแข็งเพื่อรักษาฟอร์ม ติ๊ง! จังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความแชทในแอปพลิเคชันสีเขียวก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ ริวเหลือบสายตาไปมองหน้าจอโน้ตบุ๊กที่เปิดหน้าจอแชทค้างไว้ และพบว่ามันคือข้อความที่ถูกส่งเข้ามาจากเพื่อนสนิทตัวดีอย่าง 'มินนี่' [มินนี่ซอยตีน]: *แก! ๆๆๆ รีบเปิดดูทวิตเตอร์ด่วนเลย! มีคนถ่ายรูปแกกับประธานธันวาตอนเดินออกจากห้องสมุดเมื่อวานลงเพจโรงเรียนแล้วโว้ย! แถมแคปชั่นโคตรจะจิ้นเลยแกรรร!* ริวขมวดคิ้วมุ่นด้วยความตกใจ รีบกดสลับหน้าจอไปที่แอปพลิเคชันนกสีฟ้าทันที และภาพที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ... ก็ทำให้ลมหายใจของเขาแทบจะหยุดนิ่งสนิท ภาพถ่ายมุมสูงที่แอบถ่ายจากระเบียงตึกเรียน... เป็นภาพขณะที่ธันวากำลังโน้มตัวลงมาจัดเนคไทให้เขาด้วยท่าทางที่ดูสนิทสนมเกินกว่าคำว่า 'ประธานนักเรียนกับนักเรียนทั่วไป' แถมด้วยแคปชั่นเด็ดสะระตี่ที่มียอดรีโพสต์พุ่งทะยานไปหลักพันภายในเวลาไม่กี่นาที *#ธันวาริว ของจริงหรือแค่สแตนด์อินวะเนี่ย ประธานโหมดอ่อนโยนกับน้องริวคนกวน ทำเอาใจบางไม่ไหวแล้วแม่!* ดวงตากลมโตของริวเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก สมองขาวโพลนไปหมด ชั่ววินาทีนั้น ความลนลานเข้าครอบงำจนนิ้วมือซุกซนเผลอพิมพ์ข้อความตอบกลับไปในแชทส่วนตัวของธันวาที่ยังไม่ได้วางสาย... โดยลืมตัวไปสนิทว่ากำลังโทรคุยกันอยู่! [ริวเองโว้ย]: *ไอ้บ้าธันวา! รูปนี้มันอะไรเนี่ย! นายตั้งใจให้คนถ่ายใช่ไหมห๊ะ ถึงได้มาทำท่าทางชวนเข้าใจผิดแบบนี้! ฉันเสียหายหมดนะเว้ย!* กดส่งไปแล้ว... และที่แย่กว่านั้นคือ... มันไม่สามารถกดยกเลิกข้อความทัน! ริวเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน เมื่อเสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นจากปลายสายทันที พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงเจือแววเจ้าเล่ห์และขบขันอย่างชัดเจน "หึ... อ่านแล้วนะครับ" "..." "เรื่องรูป... ผมไม่ได้ตั้งใจให้ใครถ่ายหรอกครับ แต่ถ้ามันทำให้คนอื่นเข้าใจผิดว่าเรากำลังเดทกันอยู่จริง ๆ..." ธันวาเว้นวรรคไปนิด เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอชวนให้ใจสั่นสะท้าน "ผมก็คิดว่า... มันก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่หรอกนะ... นะคะ?" ตู้ม! หน้าของริวแดงแจ๋จนแทบจะระเบิดออกมาเป็นโกโก้ครั้นช์ สมองรวนเรจนคิดคำด่าไม่ออกแม้แต่คำเดียว ร่างบางทรุดฮวบลงไปกองกับเก้าอี้ พร้อมกับหัวใจที่เต้นรัวแรงจนแทบจะกระกระเด็นออกมานอกอก ให้ตายเถอะ... หมอนี่มันต้อนเขาจนมุมอีกแล้วนะ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินจิกหมอนและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ป่วน ๆ ของสองหนุ่มนี้นะคะ ขอตัวไปหาพัดมาโบกหน้าแป๊บค่ะ เขินไม่ไหวแล้ว! ❤️