นัดติวหนังสือในวันฝนตก

"ถ้ามึงยังเอานิ้วจิ้มหน้าจอแล้วทำหน้าเหมือนคนท้องผูกแบบนั้นอีกทีเดียว กูจะสาดน้ำชาเขียวเย็นแก้วนี้ใส่หัวมึงจริงๆ ด้วยนะ ริว" เสียงถอนหายใจยาวเหยียดพร้อมกับแรงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีดังขึ้น ทว่ามันไม่ได้ทำให้คนถูกดุสะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย ริว—สตรีมเมอร์หนุ่มตัวแสบประจำก๊วน—ยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวนุ่ม ปลายนิ้วเรียวยาวไถหน้าจอสมาร์ทโฟนรัวๆ สลับกับทำปากมุบมิบเหมือนกำลังบ่นอะไรบางอย่างกับแชตในโลกิปดนตร์ "โหย มินนี่ ใจร้ายกับกูจังวะ ก็ดูอีตานี่ดิ..." ริวหันหน้าจอไปหาเพื่อนสาวที่นั่งกุมขมับอยู่ฝั่งตรงข้าม "ส่งมาได้ไงข้อความแบบนี้ ถามจริง นี่ประธานนักเรียนหรือผู้ตรวจการแผ่นดินวะ ถามคำตอบคำยิ่งกว่าหุ่นยนต์รุ่นพรีออเดอร์" บนหน้าจอแชตสีเขียว ปรากฏข้อความล่าสุดจากบุคคลที่ถูกกล่าวถึง *[ธันวา]: ถึงบ้านแล้ว ส่งรายงานบทที่สี่มาตรวจด้วย อย่ามัวแต่เล่นเกม* *[ริวตัวตึง]: รับทราบครับท่านประธานผู้เคร่งขรึม~ เดี๋ยวส่งให้ตอนไปติวพรุ่งนี้ละกันนะ น้าาา* *[ธันวา]: พรุ่งนี้ฝนตกหนัก เตรียมร่มมาด้วย อย่าทำตัวเป็นภาระ* "เห็นป่ะ! ปากคอเราะร้ายชิบหาย" ริวเบะปากใส่หน้าจออย่างหมั่นไส้ แต่ถ้าสังเกตให้ดี ใบหูขาวจัดที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อนั้นกลับบอกเล่าอีกเรื่องหนึ่งอย่างชัดเจน มินนี่ปรายตามองเพื่อนรักด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ยัยตัวแม่สายชงประจำกลุ่มหรี่ตาลงราวกับจับผิดพิรุธได้ "แหม อีริว ประโยคไหนที่เขาว่าดึงหน้าใส่เธอนะ เท่าที่ดูก็มีแต่วลี 'อย่าทำตัวเป็นภาระ' ป่ะวะ... เอ๊ะ หรือว่าเธоชอบให้เขาดุแบบนี้ เขินล่ะสิ หน้าแดงแจ๋เลยอี" "หน้ากูร้อนเพราะอากาศโว้ย! เมืองไทยมันร้อนตับแล่บ มึงก็รู้" ริวรีบยกมือขึ้นกางพัดโบกใส่หน้าตัวเองปับๆ กลบเกลื่อนอาการพิรุธ ก่อนจะรีบเก็บมือถือยัดใส่กระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตโอเวอร์사이즈ตัวโปรด ...และนั่นคือจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายในบ่ายวันรุ่งขึ้น สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสายตั้งแต่ช่วงเที่ยง กลิ่นอายดินชื้นแฉะผสมผสานกับละอองน้ำเย็นฉ่ำลอยอบอวลไปทั่วบริเวณหน้าบ้านของธันวา ริวก้าวลงจากรถแท็กซี่ด้วยสภาพที่ค่อนข้างทุลักทุเล มือหนึ่งถือร่มพับคันเล็กที่ต้านทานลมแรงแทบจะไม่ไหว อีกมือต้องคอยกอดชีทสรุปวิชาฟิสิกส์ที่ห่อด้วยถุงพลาสติกใสอย่างทะนุถนอม กลัวว่าความรู้ราคาแพงจะกลายเป็นกระเปาะเปียกชุ่มเสียก่อน กริ๊งงง... เสียงกริ่งหน้าประตูบ้านดังขึ้นไม่นาน ประตูไม้สีขาวบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกโดยเจ้าของบ้าน ธันวายังคงดูเนี้ยบกริบแม้จะเป็นวันหยุด เสื้อยืดสีพื้นพอดีตัวกับกางเกงสแลคขายาวทำให้เจ้าตัวดูสะอาดสะอ้านจนริวเผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่โดยไม่รู้ตัว "มาช้าไปสามนาทีนะ" ธันวาเอ่ยทักทันที พร้อมกับยื่นผ้าขนหนูผืนเล็กสีขาวสะอาดให้ "เช็ดหัวซะ เดี๋ยวก็เป็นไข้" "โห คนเรา นั่งแท็กซี่ฝ่ารถติดมานะเว้ย ไม่ได้วาร์ปมา" ริวบ่นอุบอิบแต่ก็รับผ้าขนหนูมาโปะลงบนศีรษะยุ่งๆ ของตัวเอง ขยี้แรงๆ จนเส้นผมสีเข้มยิ่งฟูฟ่องไม่เป็นทรง "แล้วนี่แม่ไปไหนวะ เงียบเชียบเชียว" "ท่านไปต่างจังหวัด กลับมะรืน... เข้ามาได้แล้ว จะยืนให้ลมพัดปอดบวมตายตรงนั้นรึไง" ธันวาเอี้ยวตัวหลีกทางให้ พร้อมกับเอื้อมมือไปคว้าข้อศอกของริวเบาๆ เพื่อดึงให้ก้าวเข้ามาในตัวบ้าน พ้นจากละอองฝนที่สาดกระเซ็น สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของอีกฝ่ายที่แตะลงบนผิวเนื้อผ่านเนื้อผ้า ทำให้จังหวะการหายใจของริวสะดุดไปชั่วขณะ *ให้ตายเถอะ... มือเย็นเฉียบเหมือนกันแท้ๆ แต่ทำไมตรงที่โดนจับถึงได้ร้อนวูบวาบขึ้นมาได้วะ* ภายในห้องนั่งเล่นชั้นสองของบ้าน บรรยากาศเงียบสงบมีเพียงเสียงเม็ดฝนที่กระทบกระจกหน้าต่างด้านนอกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กองหนังสือเรียนและชีทสรุปกองโตวางอยู่บนโต๊ะญี่ปุ่นกลางพรมอุ่นนุ่ม แต่ดูเหมือนว่าสมาธิของทั้งคู่จะไม่ได้อยู่บนตัวหนังสือเลยสักนิด "ตรงนี้... ที่ฉันอธิบายไปเมื่อกี้ ฟังอยู่หรือเปล่าริว" ธันวาขยับเข้ามาใกล้จนไหล่แทบจะชิดกัน กลิ่นหอมอ่อนๆ สไตล์สบู่เด็กและกลิ่นอายความสะอาดลอยเข้าจมูกของริวเต็มๆ ทำให้สติที่กระเจิดกระเจิงอยู่แล้วยิ่งเตลิดไปกันใหญ่ ริวเหลือบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของประธานนักเรียนคนเก่ง สันจมูกโด่งเป็นสันคม แพขนตาดกหนาที่ทอดเงาลงบนพวงแก้ม และริมฝีปากบางเฉียบที่ขยับอธิบายสูตรคำนวณอย่างตั้งอกตั้งใจ มันใกล้... ใกล้เกินไปแล้ว "อี... เอ่อ ธันวา" ริวหลบสายตา กระแอมไอเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า "กูว่าตรงนี้กูเข้าใจละน่า ไม่เห็นต้องเอาหน้ามาใกล้ขนาดนี้เลย กลัวกูไม่เห็นรึไง" ธันวาชะงัก ชายหนุ่มหันขวับมามองหน้าคนพูด ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของริว นิ่งสนิทไร้คำพูดอยู่หลายวินาที จนอุณหภูมิรอบตัวเหมือนจะสูงขึ้นโดยไม่มีสาเหตุ "ก็เห็นเธอมองแต่มือฉัน... นึกว่ามีอะไรติดอยู่บนหน้าซะอีก" ธันวายกมุมปากขึ้นนิดๆ เป็นรอยยิ้มบางเบาที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น รอยยิ้มที่ไม่ได้มีไว้ใช้ตบตาครูหรือนักเรียนในโรงเรียน แต่เป็นรอยยิ้มที่มีให้ 'คนคนนี้' แค่คนเดียว หัวใจของริวกระตุกวูบ แรงสั่นสะเทือนในอกข้างซ้ายรุนแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมันเต้น ใบหน้าที่ปกติมักจะกวนประสาทและเถียงเก่งเสมอ บัดนี้กลับร้อนผ่าวขึ้นสีแดงลามไปจนถึงใบหู สมองขาวโพลนคิดคำพูดจาถางถางไม่ออกสักคำ "ใคร... ใครมองมือมึง เลอะเทอะน่า" ริวรีบเบือนหน้าหนี ทำทีเป็นก้มลงมองกระดาษทดในมือที่ว่างเปล่า แต่ปลายปากกาในมือกลับสั่นระริกจนเขียนอะไรไม่เป็นตัวอักษร ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงทุ้มต่ำที่อบอุ่นและชวนให้ใจสั่นระรัว ชายหนุ่มไม่ได้พูดแซวต่อ แต่กลับขยับตัวเข้ามาประชิดอีกนิด มือเรียวเอื้อมมาจับปลายดินสอในมือของริว ช่วยประคองลากเส้นกราฟลงบนกระดาษอย่างใจ,เย็น สัมผัสที่ทับซ้อนกันบนแท่งดินสอ ทำให้โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน เหลือเพียงเสียงฝนตกด้านนอกและลมหายใจอุ่นๆ ที่รดอยู่ข้างกกหู ริวหลับตาลงช้าๆ พยายามตั้งสติกับความรู้สึกแปลกใหม่ที่กำลังตีรวนอยู่ในอก *นี่มันอันตราย... อันตรายต่อหัวใจเกินไปแล้วไอ้ธันวา* ในจังหวะที่ริวสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งหลัก แล้วหันกลับไปหมายจะเอ่ยปากแซวกลบเกลื่อนความเขินอาย จังหวะนั้นเองที่ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกันพพอดีในเสี้ยววินาทีที่ไร้ซึ่งการหลบหลีก ธันวาชะงักค้าง แววตาคมกริบฉายประกายความไหววูบอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก ทว่า ก่อนที่บรรยากาศชวนเคลิบเคลิ้มจะลึกซึ้งไปมากกว่านั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความในสมาร์ทโฟนที่วางคว่ำอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ *พิ้ง!* หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับข้อความป๊อปอัพจากแอปพลิเคชันแชตที่แสดงชื่อกลุ่มเพื่อนสนิท และข้อความพาดหัวเด่นหร่าที่ทำให้ริวต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ *[มินนี่ตัวแม่]: อีริว! กูบังเอิญเจอรูปมึงกับธันวาตอนเด็กที่เพจโรงเรียนเก่าละว้า หน้าอย่างเด๋อเลย ส่งให้ดูนะมึง!* และพร้อมกันนั้น... รูปภาพไฟล์ใหญ่ก็ถูกส่งตรงเข้ามาในแชตส่วนตัวระหว่างริวกับธันวาที่เปิดค้างไว้พอดีเป๊ะ! ริวหน้าซีดเผือด รีบพุ่งมือไปคว้าโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะด้วยความลิบลับ หมายจะกดลบรูปหรือยกเลิกข้อความก่อนที่อีกฝ่ายจะเห็น แต่นิ้วเจ้ากรรมดันกดพลาดไปโดนปุ่ม 'โทรออกผ่านแชต' แทนซะนี่! เสียงสัญญาณรอสายดังขึ้นก้องห้อง ท่ามกลางสายตาของธันวาที่หันมามองหน้าจอโทรศัพท์ในมือของริวสลับกับใบหน้าของเจ้าตัวที่ตอนนี้ซีดเผือดราวกับคนไข้อดนอนมาสามวัน ธันวาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์แบบที่ริวไม่เคยเห็นมาก่อน "โทรหาฉันเหรอ... หรือว่ามีอะไรอยากจะสารภาพมากกว่าแค่เรื่องฟิสิกส์ล่ะ หืม?" ขอบคุณคุณรี้ดทุกคนที่แวะมาฟินจิกหมอนและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ซึมลึกของเด็กๆ ด้วยกันนะคะ!