แชตนั้น...ใครอ่านก่อนแพ้

หน้าจอโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิดในห้องนอนของธันวา ประธานนักเรียนผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและตรงต่อเวลา แต่ในยามวิกาลเช่นนี้ กลับมีใครบางคนกำลังก่อกวนความสงบในหัวใจของเขาอย่างจงใจ *(1 นิวเมสเซจ จาก: ริวตัวแสบ)* **ริวตัวแสบ:** "นี่ ท่านประธานผู้ทรงเกียรติ ยังไม่นอนเหรอครับ หรือว่ากำลังนั่งท่องกฎระเบียบโรงเรียนรอบที่สามร้อยแปดอยู่?" ธันวาขมวดคิ้วมุ่น นิ้วเรียวยาวชะงักค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์ เขาพยายามบอกตัวเองว่าไม่ควรเปิดอ่าน ไม่ควรต่อความยาวสาวความยืดกับสตรีมเมอร์จอมกวนคนนี้ แต่สุดท้ายความอยากรู้ก็เอาชนะทุกเหตุผล ปลายนิ้วจึงกดเข้าไปอ่านข้อความนั้นทันที... และนั่นคือความผิดพลาดครั้งใหญ่ **ธันวา:** "เรื่องของฉัน ไม่ทราบว่าคุณริวไม่มีการ บ้านไม่มีงานต้องทำหรือไง ถึงได้ว่างมาส่งข้อความไร้สาระแบบนี้ดึกๆ ดื่นๆ" พิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความหงุดหงิดปนหมั่นไส้ แต่ผ่านไปไม่ถึงสามวินาที สถานะในแชตก็เปลี่ยนเป็น *'Seen'* ทันที! ให้ตายเถอะ... หมอนั่นอ่านเร็วเป็นปีศาจหรือยังไงกัน! **ริวตัวแสบ:** "โอ้โหหห ตอบไวเว่อร์ แสดงว่ารอแชตเราอยู่ชัวร์เลยสิเนี่ย 😜 ยอมรับมาเถอะน่าว่าคิดถึงเรา" **ธันวา:** "ใครคิดถึงคุณกัน! อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลย ฉันแค่บังเอิญถือโทรศัพท์อยู่พอดีต่างหาก" **ริวตัวแสบ:** "อ๋อ... บังเอิญถืออยู่พอดี บังเอิญกดเข้ามาดู และบังเอิญตอบภายในสามวินาที บังเอิญเก่งจังเลยนะคะคุณประธาน" ธันวาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ทั้งที่ห้องเปิดแอร์เย็นฉ่ำแท้ๆ เขากวาดสายตามองหน้าจอที่มีลูกเล่นตัวหนังสือพิมพ์โต้ The typing indicator สลับไปมาด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดระแวง นี่มันไม่ใช่การคุยกันเรื่องงานในสภานักเรียนแบบเดิมอีกต่อไปแล้ว ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่บทสนทนาระหว่างพวกเขาไหลลื่นมาถึงเรื่องส่วนตัวขนาดนี้ จากเรื่องเกม กลายเป็นเรื่องของกิน จากเรื่องของกิน ก็ลามไปถึงเรื่องครอบครัวและความรู้สึกในใจที่ถูกซ่อนไว้ใต้ท่าทีหยอกล้อ **ริวตัวแสบ:** "นี่ธันวา..." จู่ๆ น้ำเสียงในแชตก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ จนคนอ่านอย่างธันวาใจกระตุกวูบ **ธันวา:** "อะ...อะไรอีกเล่า จะมาไม้ไหนล่ะทีนี้" **ริวตัวแสบ:** "พรุ่งนี้... เลิกเรียนแล้วไปกินไอติมร้านเดิมกันป่ะ มินนี่มันเบ้วันนี้ บอกว่าต้องไปเดตกับแฟน เธอว่างป่ะล่ะ หรือว่าต้องรีบกลับไปให้คุณพ่อตรวจการบ้านอีก?" ประโยคหลังมีความกวนประสาทเจืออยู่เต็มเปี่ยม แต่ธันวากลับสัมผัสได้ถึงความลังเลบางอย่างที่ซ่อนอยู่หลังตัวอักษรเหล่านั้น มันเป็นความเปราะบางที่ริวไม่ค่อยยอมแสดงให้ใครเห็นบ่อยนัก ยกเว้นเวลาที่พวกเขาอยู่ด้วยกันสองต่อสอง หรือเวลาที่ความมืดมิดทำให้กำแพงในใจของสตรีมเมอร์หนุ่มลดความหนาลง ธันวานิ่งงันไปครู่ใหญ่ หัวใจเต้นระรัวราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ในอก ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิง ระหว่างเสียงเตือนสติของหน้าที่การงาน กับเสียงกระซิบเบาๆ จากหัวใจที่เรียกร้องให้ตอบตกลง เขารู้ดีว่าการก้าวล้ำเส้นความสัมพันธ์ครั้งนี้ จะทำให้ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะกดพิมพ์ข้อความตอบกลับไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ **ธันวา:** "ก็ได้... ฉันว่างพอดี" ทว่า พิมพ์เสร็จยังไม่ทันได้กดส่ง ริวก็ส่งข้อความชุดใหญ่เข้ามาตัดหน้าเสียก่อน ทำเอาธันวาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ **ริวตัวแสบ:** "อันที่จริง... ที่ชวนไม่ได้เพราะเหงาหรอกนะ แต่เพราะช่วงนี้มีเรื่องนึงที่คิดถึงนายแล้วมันไม่มีสมาธิสตรีมเลยว่ะ... ช่างเหอะ พิมพ์ไปก็คงโดนด่าอีก ไว้ค่อยบอกต่อหน้าแล้วกัน" แล้วข้อความนั้นก็ถูกลบหายไปจากหน้าจอทันที! พร้อมกับสถานะที่เปลี่ยนเป็นออฟไลน์อย่างไร้เยื่อใย ธันวานั่งแข็งค้างอยู่หน้าจอโทรศัพท์ สมองขาวโพลน หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอกกับข้อความกำกวมที่ถูกลบไปต่อหน้าต่อตา หมอนั่น... กำลังจะพูดอะไรกันแน่! พีชชี่เบอร์รี่หวังว่าคุณรี้ดจะมีความสุขกับการลุ้นไปพร้อมกับริวและธันวานะคะ!