ศึกตัดสินศักดิ์ศรี

“หึ... คนทรยศย่อมมีจุดจบเช่นนี้สินะ ช่างน่าสมเพชยิ่งนัก” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังก้องกังวานท่ามกลางลานประลองกระบี่สำนักกระบี่นภากล่าวขึ้น แรงกดดันจากลมปราณระดับหลอมรวมวิญญาณแผ่ซ่านออกไปจนเหล่าศิษย์รอบด้านต้องถอยร่นด้วยความหวาดกลัว หลี่มู่เฉินยืนหยัดอย่างสง่างาม อาภรณ์สีครามสะบัดพลิ้วตามแรงลม สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องมองไปยังร่างที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้า—‘ไป๋อวิ๋นเฟิง’ อดีตสหายสนิทผู้เคยร่วมสาบาน แต่กลับหักหลังเขาในคืนที่สำนักถูกเพลิงผลาญเมื่อสามปีก่อน ไป๋อวิ๋นเฟิงกระอักโลหิตสีดำออกมาคำโต ดวงตาเบิกโพรงด้วยความตื่นตระหนก ร่างกายสั่นสะท้านเมื่อตระหนักว่าช่องว่างระหว่างตนกับหลี่มู่เฉินในยามนี้นั้นกว้างใหญ่ราวนรกกับสวรรค์ “มู่เฉิน... เจ้า... เจ้าใช้เคล็ดวิชาอันใดกัน เหตุใดพลังของเจ้าจึง...” ไป๋อวิ๋นเฟิงเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายอาบไปด้วยเหงื่อกาฬและรอยกระบี่นับสิบที่เฉือนเนื้อหนังจนแทบไม่เหลือชิ้นดี “เคล็ดวิชาอันใดงั้นหรือ?” หลี่มู่เฉินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบเสียจนอุณหภูมิรอบบริเวณลดฮวบลงอย่างฉับพลัน “มันคือวิถีกระบี่ที่หล่อหลอมด้วยความแค้นและเลือดเนื้อที่พวกเจ้าพรากไปอย่างไรเล่า ไป๋อวิ๋นเฟิง เจ้าจำคืนนั้นไม่ได้แล้วหรือ? คืนที่เจ้ายื่นกริชอาบยาพิษให้ผู้อาวุโสเพื่อแลกกับตำแหน่งศิษย์เอก” ความเงียบเข้าปกคลุมลานประลองชั่วขณะ ลมหายใจของผู้คนนับร้อยหยุดชะงัก ท่ามกลางหมู่มวลศิษย์และผู้อาวุโสที่ยืนดูอยู่ไกลๆ ร่างระหงของเซียนเฟยหลันในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ยืนสงบนิ่งอยู่บนระเบียงหิน นางมิได้เอวาจาใดๆ แต่แววตาคู่คมที่ทอดมองมายังหลี่มู่เฉินกลับเต็มไปด้วยความห่วงใยและภาคภูมิใจอย่างลึกซึ้ง นางรู้ดีว่าบุรุษผู้นี้แบกรับภาระอันหนักอึ้งเพียงใด และในวินาทีนี้... เขาได้พิสูจน์ให้ยุทธภพได้เห็นแล้วว่า กระบี่ของเขาคมกล้าเพียงไหน “ข้า... ข้าไม่มีทางเลือก!” ไป๋อวิ๋นเฟิงแผדเสียงคำรามด้วยความเคียดแค้น ดวงตาแดงก่ำด้วยพิษบาดแผลและโทสะ “ในยุทธภพนี้ ผู้ใดไม่ก้มหัวให้ผู้มีอำนาจย่อมต้องตาย! เจ้ามันก็แค่พวกหัวดื้อที่ยึดมั่นในคุณธรรมจอมปลอม!” “คุณธรรมจอมปลอมหรือ?” หลี่มู่เฉินสาวเท้าเข้าไปใกล้ทีละก้าว ทุกย่างก้าวสร้างแรงสะเทือนสะท้านไปถึงจิตวิญญาณของคู่ต่อสู้ “สำหรับข้า วิถีกระบี่มิใช่เพื่อการเหยียบย่ำผู้Yคน แต่มันคือการปกป้องสิ่งที่สมควรปกป้อง และการชำระล้างคนชั่วช้าเช่นเจ้า!” ฉับพลัน ประกายแสงสีครามวาบขึ้นจากฝักกระบี่ข้างกาย กระบี่วิญญาณนภาถูกชักออกมาเพียงครึ่งนิ้ว แต่แรงกดดันมหาศาลกลับกดทับจนร่างของไป๋อวิ๋นเฟิงทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ศิลาใต้ร่างแตกร้าวเป็นใยแมงมุมทันที ไป๋อวิ๋นเฟิงหน้าซีดเผือด รู้ตัวดีว่าความตายอยู่ห่างเพียงแค่ลมหายใจกั้น เขากัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคืองขั้นสุด ก่อนจะแววตาเปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียม ผายมือออกเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว พร้อมกับแผดเสียงตะโกนก้อง “คิดว่าเจ้าชนะแล้วหรือหลี่มู่เฉิน! เจ้าคิดว่าข้ามาที่นี่เพียงลำพังคนเดียวอย่างนั้นรึ!” สิ้นเสียงคำราม ท้องนภาเบื้องบนซึ่งเคยแจ่มใสกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มอย่างกะทันหัน เมฆหมอกทมิฬม้วนตัวเข้าหากันราวกับพายุคลั่ง เสียงคำรามกึกก้องดั่งอสนีบาตฟาดฟันลงมากลางลานประลอง แรงกดดันระดับขอบเขตกำเนิดเทพแผ่พุ่งลงมาจากเบื้องบนจนเหล่าผู้ฝึกตนระดับต่ำถึงกับกระอักเลือดสลบไสล เซียนเฟยหลันขมวดคิ้วมุ่นทันที นางสะบัดชายแขนเสื้อเบาๆ กระบี่หิมะนิลกาฬในมือปรากฏขึ้นพร้อมไอน้ำแข็งสีขาวโพลน นางทะยานร่างขึ้นกลางอากาศเพื่อเตรียมรับมือกับสถานการณ์ไม่คาดฝัน “ระวังตัวด้วย มู่เฉิน!” เสียงหวานกังวานเอ่ยเตือนด้วยความร้อนรน ทว่า... ก่อนที่ผู้มาเยือนจากนภาเบื้องบนจะปรากฏกาย ทันใดนั้น เงาร่างปริศนาร่างหนึ่งก็ร่อนลงมาขวางกั้นระหว่างหลี่มู่เฉินและไป๋อวิ๋นเฟิงอย่างเงียบเชียบ ไร้ซึ่งสุ้มเสียง ไร้ซึ่งไอพลัง ทว่ากลับทำให้ลมหายใจของหลี่มู่เฉินสะดุดกึกในทันที เงาร่างนั้นสวมหมวกสานปีกกว้างและเสื้อคลุมขาดวิ่น มือข้างหนึ่งถือขวดสุราเก่าคร่ำคร่า กลิ่นอายสุราคละคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นอายเลือดจางๆ “พอได้แล้ว... การชำระแค้นในวันนี้ สมควรแก่เวลาสิ้นสุดลงแค่นี้เถอะ ศิษย์น้องรอง” น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า แต่เมื่อหลี่มู่เฉินได้ยินคำว่า ‘ศิษย์น้องรอง’ ดวงตาของเขากลับเบิกกว้าง ร่างกายแข็งทื่อราวนับถูกสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ กระบี่ในมือเกือบหลุดร่วงลงพื้น “ทะ... ท่านพี่ใหญ่... ท่าน... ท่านยังไม่ตายหรอกหรือ!” ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟัน และตื่นเต้นไปกับวิถีกระบี่อันองอาจดุดันนี้ด้วยกันเสมอนะครับ