ตบหน้าศิษย์พี่จอมหยิ่ง

"หากเจ้ายังคิดว่าตนเองเป็นสุนัขรับใช้ที่ไร้ค่า... วันนี้ ข้าจะแสดงให้เห็นว่ากระบี่ในมือของสุนัขตัวนี้ สามารถปลิดหัวสุนัขรับใช้ของตระกูลใหญ่เช่นเจ้าได้อย่างไร" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพญามังกรในห้วงนิทราดังสะท้อนก้องไปทั่วลานประลองสำนักกระบี่เมฆา สายตาของศิษย์นับร้อยคู่ต่างเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง ลานประลองหินแกร่งสีขาวบัดนี้ถูกปกคลุมไปด้วยความกดดันอันหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก ร่างของหลี่มู่เฉินยืนหยัดอย่างองอาจ ชุดศิษย์สายนอกสีเทามอมแมมยามต้องสายลมกลับดูราวกับชุดเกราะทองคำของเทพสงคราม เบื้องหน้าของเขาคือ "จ้าวเทียน" ศิษย์พี่สายในผู้ทรงอิทธิพล ผู้ถือครองกระบี่วิญญาณระดับปฐพี "อัสนีคำราม" ใบหน้าของจ้าวเทียนบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนดั่งหนอนชาเขียว ความอัปยศที่ถูกเด็กเหลือขอขั้นหลอมรวมปราณระดับห้าต่อหน้าธารกำนัล ทำให้ความเย่อหยิ่งของมันแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี "หลี่มู่เฉิน! เจ้าเดรัจฉานชั้นต่ำ กล้าดียังไงมาสามหาวต่อหน้าข้า!" จ้าวเทียนคำรามลั่น เปลวเพลิงแห่งโทสะแผดเผาจนปราณสีฟ้าครามรอบกายพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า รัศมีกดดันระดับแก่นแท้ปราณขั้นต้นแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง บีบคั้นให้เหล่าศิษย์สายนอกที่ยืนอยู่ริมลานถึงกับทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ทว่า... หลี่มู่เฉินกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ดวงตาคู่นคมกริบดั่งคมกระบี่ทอประกายเยียบเย็น เขากวาดสายตาผ่านฝูงชนไปหยุดอยู่ที่ร่างระหงในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ นางยืนอยู่บนระเบียงหอคอยสูง เซียนเฟยหลัน ศิษย์พี่หญิงผู้สูงศักดิ์และเย็นชาดุจน้ำแข็ง แม้ใบหน้านั้นจะไร้ซึ่งอารมณ์ แต่นัยน์ตาคู่สวยกลับสั่นไหวเล็กน้อยยามประสานสายตากับเขา *เจ้ายังคงเชื่อมั่นในตัวข้าสินะ... เฟยหลัน* มู่เฉินรำพันในใจ มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจอันไร้ขอบเขต "ดี ปากกล้าดีนัก เช่นนั้นก็จسامรับทัณฑ์กระบี่จากข้าเสีย!" จ้าวเทียนไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป มันตบเท้าลงกับพื้นจนหินแกร่งแตกละเอียด ร่างของมันพุ่งทะยานออกไปราวกับสายฟ้าฟาด กระบี่อัสนีคำรามในมือถูกชูขึ้นสูง ประกายสายสีม่วงแล่บแปลบปลาบส่งเสียงคำรามกึกก้องราวกับพญาอัสนีโกรธเกรี้ยว วิชา "อัสนีเก้าสวรรค์ - ทลายปฐพี"! กระบวนท่านี้รวดเร็วจนแทบมองไม่เห็นเงา พริบตาเดียวคมกระบี่ก็พุ่งตรงมายังจุดศูนย์กลางหน้าอกของหลี่มู่เฉินแล้ว แรงลมจากการตวัดกระบี่แผดเผาจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว ศิษย์หลายคนถึงกับหลับตาลงด้วยความเวทนา เพราะคิดว่าศิษย์สายนอกผู้นี้คงแหลกสลายกลายเป็นจุลไปในกระบวนท่าเดียว ทว่า ในเสี้ยววินาทีความเป็นความตายนั้นเอง... เวลาในสายตาของหลี่มู่เฉินกลับเดินช้าลง ราวกับสายน้ำที่หยุดนิ่ง เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ศาสตร์แห่งมหาเทพในห้วงจิตวิญญาณตื่น *ช้าเกินไป ช่องโหว่สามจุด... หนึ่งคือหัวไหล่ขวา สองคือข้อศอก และสามคือรากฐานพลังที่ยังไม่มั่นคงของมัน* มู่เฉินไม่หลบเลี่ยง ไม่ถอยหลัง และไม่แม้แต่จะตั้งท่าป้องกัน มือหนาเอื้อมไปกุมด้ามกระบี่เหล็กดำสนิทที่เหน็บอยู่ข้างเอว *แกร๊ก!* เสียงชักกระบี่ออกจากฝักดังขึ้นเพียงเบาหู ทว่ากลับคมชัดบาดลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของทุกคนในที่นั้น ราวกับเสียงคำรามของมหาราชสีห์ที่ตื่นจากการหลับใหล ประกายแสงสีครามเข้มตัดผ่านความมืดมิดของห้วงอากาศ ดุจดั่งดาราที่ร่วงหล่นจากฟากฟ้าในยามวิกาล วิชากระบี่ไร้ลักษณ์ - กระบวนท่าที่หนึ่ง "จันทร์เสี้ยวตัดวิญญาณ"! ไม่มีเสียงคำรามกึกก้อง ไม่มีแรงกดดันที่แผ่ซ่านน่ากลัว มีเพียง... ความเรียบง่าย ความเด็ดเดี่ยว และความเร็วที่เหนือล้ำกาลเวลา *ฉับ!* ประกายกระบี่สีครามพาดผ่านผ่านร่างของจ้าวเทียนในเสี้ยวพริบตา ทุกสรรพสิ่งในลานประลองพลันเงียบสงบลงทันที เสียงลมหายใจ เสียงใบไม้ไหว ทุกอย่างหยุดนิ่งราวกับโลกถูกแช่แข็ง จ้าวเทียนยังคงค้างอยู่ในท่าพุ่งกระบี่ มือที่ถือกระบี่อัสนีคำรามสั่นเทา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด มันพยายามจะขยับตัว แต่ทว่า... *แปะ...* หยดเลือดสีแดงสดหยดแรกตกลงบนพื้นหินแกร่ง ตามมาด้วยรอยแยกบางๆ ที่ปรากฏขึ้นบริเวณกลางหน้าอกของชุดเกราะวิญญาณระดับปฐพี รอยแยกนั้นลามเลียขึ้นไปเรื่อยๆ จนถึงด้ามกระบี่ในมือ และลามต่อไปยัง... ลำคอของจ้าวเทียน "เป็นไป... เป็นไปได้ยังไง..." จ้าวเทียนเค้นเสียงออกมาได้เพียงเท่านั้น ก่อนที่ศีรษะของมันจะค่อยๆ เอียงหลุดจากบ่า เลือดสีแดงพุ่งทะลักออกมาดั่งน้ำพุ ร่างไร้หัวล้มฟุบลงจมกองเลือดอย่างไร้ลมหายใจ ความตายเกิดขึ้นเร็วเสียจนไม่มีใครทันตั้งตัว! ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วลานประลอง เหล่าผู้อาวุโสที่นั่งชมอยู่บนหอคอยสูงต่างผุดลุกขึ้นยืนพร้อมกันด้วยความตกใจจนหน้าถอดสี พลังระดับแก่นแท้ขั้นต้นถูกสังหารด้วยกระบี่เดียว? นี่มันเรื่องเหลวไหลอะไรกัน! เด็กหนุ่มขั้นหลอมรวมปราณระดับห้าใช้เคล็ดวิชาอันใด ถึงสามารถข้ามขั้นสังหารคนได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ หลี่มู่เฉินสะบัดกระบี่ในมือเพียงเบาๆ เพื่อสลัดคราบโลหิตออก ปลายกระบี่ชี้ลงพื้นอย่างไร้ความรู้สึก เขายืนสงบนิ่ง ท่ามกลางสายตานับร้อยที่มองมาด้วยความหวาดกลัวและยำเกรง ราวกับเขามิใช่ศิษย์สายนอกผู้ต่ำต้อยอีกต่อไป แต่เป็นราชันย์ผู้กลับมาทวงบัลลังก์ บนระเบียงหอคอย เซียนเฟยหลันกำราวระเบียงแน่นจนปลายนิ้วขาวซีด หัวใจของนางเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกตะลึง ประหลาดใจ และ... ความภาคภูมิใจอย่างลึกล้ำ นางมองแผ่นหลังอันองอาจนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุดนั้นเอง... "บังani! กล้าฆ่าศิษย์สายในกลางลานสำนัก เจ้าช่างไม่เห็นกฎสำนักกระบี่เมฆาอยู่ในสายตา!" เสียงคำรามอันทรงพลังดังกึกก้องมาจากท้องฟ้าเบื้องบน แรงกดดันระดับ "หลอมรวมวิญญาณ" อันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซกดลงมาดั่งภูเขาขนาดยักษ์กดทับลงบนลานประลอง จนพื้นหินแตกร้าวเป็นวงกว้าง ศิษย์หลายคนกระอักเลือดออกมาคำโต ร่างของชายชราในชุดคลุมสีทองลายเมฆากระิลลงมาคั่นกลางระหว่างหลี่มู่เฉินและร่างไร้หัวของจ้าวเทียน ดวงตาทรงอำนาจจ้องมองหลี่มู่เฉินด้วยจิตสังหารอันรุนแรง "ผู้อาวุโสใหญ่..." เสียงอุทานด้วยความตกใจดังขึ้นจากฝูงชน หลี่มู่เฉินเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้อาวุโสใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในสำนักสายใน มุมปากของเขายดยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเย้ยหยัน โดยไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย "กฎสำนักหรือ?" มู่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "ในเมื่อสุนัขของท่านมันไร้สุนทรียภาพในการมีชีวิตอยู่ ข้าผู้เป็นศิษย์สายนอก ก็แค่ช่วยสั่งสอนมันให้รู้จักที่ต่ำที่สูง... หรือว่าท่านผู้อาวุโสใหญ่ จะคิดลงมือสั่งสอนข้าด้วยตัวเองเล่า?" คำพูดที่เปี่ยมด้วยความท้าทายนี้ ทำให้ผู้อาวุโสใหญ่โกรธจนหนวดกระดิก พลังปราณรอบตัวระเบิดออกอย่างบ้าคลั่ง พร้อมที่จะลงัณฑ์เด็กหนุ่มผู้บังอาจให้แหลกสลายเป็นผุยผงในพริบตา แต่ทว่า... ก่อนที่ฝ่ามือพิฆาตจะทันได้ซัดลงมา ท้องฟ้าเบื้องบนกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มอย่างกะทันหัน เมฆดำทะมุนก่อตัวขึ้นพร้อมกับเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับวันสิ้นโลก ไอหมอกลึกลับสายหนึ่งพวยพุ่งมาจากทิศทางของหุบเขาต้องห้าม พร้อมกับเสียงกระซิบอันเย็นเยียบที่ดังขึ้นในโสตประสาทของทุกคน "ใคร... กล้าแตะต้องคนของข้า?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่อันเข้มข้นนี้ด้วยกันนะครับ!