พิธีสาบานรัก

โลหิตสีชาดกระเซ็นต้องอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวกับดอกเหมยที่ผลิบานท่ามกลางเหมันตฤดู ละอองฝนที่ตกลงมาจากนภากาศยามนี้ไม่ได้มีเพียงหยาดน้ำใสบริสุทธิ์ หากแต่ปะปนด้วยกลิ่นคาวเลือดของเหล่ามือสังหารจากนิกายมารโลหิตที่นอนเกลื่อนกลาดนับร้อยศ หลี่มู่เฉินหรี่ตาลงอย่างอันตราย กระบี่นิลกาฬในมือสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นและกระหายเลือด เขาก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อปกป้องหญิงสาวข้างกายอย่างไม่เกรงกลัว "มู่เฉิน..." เสียงของเซียนเฟยหลันแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลม แต่มันกลับก้องกังวานอยู่ในหัวใจของชายหนุ่มอย่างชัดเจน นางมองแผ่นหลังกว้างที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า แผ่นหลังนี้ที่เคยถูกมองว่าเป็นเพียงศิษย์สายนอกผู้ต่ำต้อย ไร้ซึ่งรากปราณสวรรค์ แต่ในยามวิกฤตินี้ กลับกลายเป็นภูผาเหล็กกล้าที่มั่นคงที่สุดในใต้หล้า "อย่าได้กลัวไปเลย เฟยหลัน" หลี่มู่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่มั่นคงดุจขุนเขา สายตาของเขายังคงจดจ้องไปยังเงาดำนับสิบที่ยังคงซ่อนเร้นอยู่หลังม่านหมอกหนาทึบเบื้องหน้า "ตราบใดที่กระบี่ในมือข่ายังไม่หักสะบั้น ต่อให้เป็นเงื้อมมือของพญายม ก็ไม่มีผู้ใดพรากเจ้าไปจากข้าได้" บรรยากาศรอบกายกดดันจนแทบหยุดหายใจ คลื่นพลังปราณสีม่วงเข้มแผ่ซ่านออกจากร่างของหลี่มู่เฉินจนเกิดเป็นเกราะคุ้มAuraรอบตัว พื้นดินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นทางยาวตามแรงกดดันของลมปราณที่กำลังทะยานขึ้นสู่ขีดสุด ความเด็ดดาลและองอาจแผ่ซ่านออกมาจากตัวตนของเขา จนเหล่ามือสังหารที่ซ่อนอยู่ต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ช่างปากกล้าเสียจริง หลี่มู่เฉิน! เจ้าคิดว่าลำพังตัวคนเดียว จะปกป้องนางเซียนผู้สูงศักดิ์นี่จากเงาโลหิตทมิฬได้รึ?" เสียงหัวoรเราะแหบแห้งดังขึ้นจากความมืด ก่อนที่ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทจะปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับกลิ่นอายพลังขอบเขตราชันย์ปราณที่กดทับลงมาราวกับภูผาทับถม หลี่มู่เฉินไม่แม้แต่จะชายตามองผู้มาเยือน เขาเพียงแต่ยกกระบี่นิลกาฬขึ้นระดับอก นิ้วเรียวยาวลูบไล้ไปตามคมกระบี่ที่อาบไล้ด้วยหยาดฝนและโลหิต สัมผัสได้ถึงจิตวิญญาณของกระบี่ที่กำลังร่ำร้องหาการนองเลือด "ข้าไม่ได้ปกป้องนางในฐานะศิษย์พี่หรือสหาย..." หลี่มู่เฉินกล่าวเสียงเรียบ แต่ทุกคำพูดกลับหนักแน่นดุจประกาศิตสวรรค์ "แต่นางคือลมหายใจ คือดวงใจ และคือทุกลมหายใจที่เหลืออยู่ของข้า ผู้ใดที่บังอาจแตะต้องปลายเส้นผมของนาง วันนี้... ศีรษะมันผู้นั้นจะต้องหลุดออกจากบ่า" สิ้นคำพูด ร่างของหลี่มู่เฉินก็หายวับไปจากจุดเดิมราวกับภูตผี! *ฉับ!* ประกายกระบี่สีนิลวาบผ่านความมืดมิด ตัดผ่านสายฝนและอากาศจนเกิดเสียงกรีดร้องแหลมสูงของมิติที่ฉีกขาด เร็วยิ่งกว่าความคิด รุนแรงยิ่งกว่าอสุนีบาต! ศีรษะของมือสังหารขอบเขตราชันย์ปราณผู้เหิมเกริมเมื่อครู่ หลุดลอยออกจากบ่าก่อนที่มันจะทันได้ตั้งตัว โลหิตพุ่งทะลักราวน้ำพุ ย้อมผืนป่าไผ่ให้กลายเป็นสีชาดในพริบตา เซียนเฟยหลันมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาที่สั่นไหว ความเย็นชาดุจน้ำแข็งที่นางยึดถือมาตลอดชีวิต บัดนี้ได้ถูกละลายจนหมดสิ้นด้วยความเด็ดเดี่ยวและจริงใจของบุรุษผู้นี้ นางก้าวเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปราย "มู่เฉิน..." นางเอ่ยเรียกอีกครั้ง พร้อมกับยื่นมือเรียวบางออกไปสัมผัสที่แขนเสื้อที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดของเขา หลี่มู่เฉินหันกลับมามองนาง แววตาสีดำสนิทที่เคยเย็นชาและดุดันยามเผชิญหน้ากับศัตรู บัดนี้กลับอ่อนโยนลงอย่างประหลาดเมื่อทอดมองสตรีตรงหน้า เขาลดกระบี่ลง แล้วใช้มืออีกข้างกุมมือเรียวเย็นเฉียบของนางไว้แน่น ไออุ่นจากฝ่ามือของเขาส่งผ่านไปยังร่างของนาง ช่วยบรรเทาความหนาวเหน็บจากสายฝนและพิษสงครามรอบกาย "เรามาทำพิธีสัตย์สาบานกันเถอะ" เซียนเฟยหลันกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย แต่นัยน์ตากลับแน่วแน่และเด็ดเดี่ยว นางดึงกริชเล่มงามออกมาจากเอว ก่อนจะกรีดลงบนฝ่ามือขาวเนียนของตนเองจนโลหิตสีแดงสดไหลซึมออกมา หลี่มู่เฉินมองการกระทำนั้นโดยไม่เอ่ยคัดค้าน เขารู้ดีว่าในยุทธภพอันโหดร้ายนี้ คำสัญญาด้วยวาจาไม่มีค่าอันใด ยิ่งใหญ่ที่สุดคือคำสัตย์ปฏิญาณแห่งจิตวิญญาณและโลหิต เขาใช้กระบี่นิลกาฬกรีดฝ่ามือของตนเองเช่นเดียวกัน โลหิตของทั้งสองไหลมารวมกันหยดลงบนพื้นดินที่ชุ่มฉ่ำด้วยสายฝน "สวรรค์เบื้องบน แผ่นดินเบื้องล่างเป็นพยาน" หลี่มู่เฉินเปล่งเสียงก้องกังวาน ฝ่ามือที่มีโลหิตผสมผสานกันถูกยกขึ้นประสานกันแน่น "ข้า หลี่มู่เฉิน ขอเอาดวงวิญญาณและคมกระบี่นี้เป็นเดิมพัน หากชาตินี้ข้ายังมีลมหายใจ จะขอปกป้อง เซียนเฟยหลัน ด้วยชีวิตและจิตวิญญาณ หากผิดคำสาบานนี้ ขอให้สวรรค์ลงทัณฑ์ให้ร่างแตกดับเป็นจุล ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด!" เซียนเฟยหลันน้ำตาคลอเบ้า แต่นางหาได้หลั่งน้ำตาแห่งความหวาดกลัวไม่ หากแต่เป็นน้ำตาแห่งความตื้นตันและรักลึกซึ้ง นางสบตาเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง "และข้า เซียนเฟยหลัน..." นางเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงกังวานใสราวกับระฆังแก้ว "ขอเอาเกียรติและวิถีแห่งเซียนเป็นเดิมพัน ไม่ว่าภพชาตินี้หรือภพชาติไหน หัวใจและดวงวิญญาณของข้าจักเป็นของ หลี่มู่เฉิน แต่เพียงผู้เดียว ส측ฟ้านภาและปฐพีเป็นพยาน หากทรยศคำสาบานนี้ ขอให้วิญญาณแตกสลาย ดับสูญชั่วนิรันดร์!" *เปรี้ยงงงงง!* ทันทีที่สิ้นเสียงคำสาบาน ท้องนภาก็บังเกิดเสียงอสุนีบาตคำรามกึกก้อง สายฟ้าสีทองเส้นมหึมาผ่าลงมากลางลานพิธี ส่องสว่างวาบไปทั่วทั้งหุบเขา แรงกดดันระดับมหาเทพแผ่ซ่านลงมาจากเบื้องบน ราวกับฟ้าดินรับรู้และเป็นสักขีพยานในคำสัตย์สาบานอันยิ่งใหญ่ข้ามภพข้ามชาติครานี้ พลังปราณลึกลับสายหนึ่งไหลทะลักเข้าสู่ร่างของทั้งสองคนอย่างบ้าคลั่ง แผลฉกรรจ์บนร่างกายของหลี่มู่เฉินสมานตัวเข้าหากันอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ พลังปราณในตันtianของเขาทะยานทะลวงผ่านขีดจำกัดเดิมอย่างไร้ปรานี จากขอบเขตหลอมรวมลมปราณ ขั้นสมบูรณ์... พุ่งทะยานสู่ขอบเขตแก่นแท้ลมปราณขั้นแรก! ขั้นที่สอง! และหยุดลงที่ขั้นที่สามอย่างมั่นคง! เซียนเฟยหลันเองก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง พลังของนางที่เคยติดค้างอยู่ที่ขอบเขตราชันย์ปราณมาเนิ่นนาน บัดนี้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ไอเย็นบริสุทธิ์รอบตัวแปรเปลี่ยนเป็นรัศมีสีทองจางๆ บ่งบอกถึงการทะลวงผ่านขอบเขตที่สูงขึ้นไปอีกขั้น ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังเต็มไปด้วยความศักดิ์สิทธิ์และพลังอันยิ่งใหญ่นั้นเอง... พื้นดินเบื้องล่างที่โลหิตของทั้งสองไหลมารวมกัน กลับเกิดรอยแยกสีดำสนิทขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับกลิ่นอายไอปีศาจโบราณที่พวยพุ่งขึ้นมาราวกับปากทางเข้าสู่ขุมนรก ไอหมอกสีดำทมิฬก่อตัวเป็นเงาร่างของมนุษย์ยักษ์ไร้หน้า พร้อมกับเสียงหัวเราะก้องกังวานที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ *"ฮ่าๆๆๆ... ช่างเป็นคำสาบานที่หอมหวานเสียจริง... แต่น่าเสียดาย ที่ชะตากรรมของพวกเจ้าถูกกำหนดไว้ให้ต้องพรากจากกันด้วยความตายตั้งแต่วันแรกที่พบกันแล้ว!"* สิ้นเสียงปริศนา มือสีดำสนิทนับพันข้างก็พุ่งทะลุขึ้นมาจากรอยแยกใต้พื้นดิน พุ่งเข้ากระชากข้อเท้าของเซียนเฟยหลันอย่างรวดเร็วเกินกว่าจะหลบเลี่ยง! "เฟยหลัน!" หลี่มู่เฉินคำรามลั่นด้วยความเดือดดาล ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เขากวัดแกว่งกระบี่นิลกาฬฟันลงไปยังื้อมือปีศาจนั้นทันที! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "มังกรครามท่องภพ" มาจนถึงตอนนี้ และโปรดติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกครับ