ความจริงเปิดเผย

"หากเจ้ายังก้าวล่วงเข้ามาอีกเพียงครึ่งก้าว กระบี่ในมือข้า… จะมิใช่เพียงแค่ตัดเส้นชีพจร แต่อาจปลิดวิญญาณของผู้อาวุโสเช่นท่านให้ดับสูญไปชั่วนิรันดร์" น้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกทว่าแฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันเย็นเยียบดุจน้ำแข็งพันปีดังสะท้อนก้องไปทั่วลานพิธี บรรยากาศรอบกายของหลี่มู่เฉินในยามนี้มิใช่ศิษย์สายนอกผู้ต่ำต้อยผู้ใดจะหยามเหยียดได้อีกต่อไป ไอสังหารสีครามเข้มข้นแผ่พุ่งออกมาจากร่างของเขาจนมิติรอบข้างบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น แรงกดดันจากขอบเขตพลังที่ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างฉับพลัน ทำให้ผู้อาวุโสพรรคกระบี่เมฆาถึงกับต้องถอยหลังไปสามก้าว ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตื่นตระหนก เซียนเฟยหลันยืนนิ่งค้างอยู่เบื้องหลัง สายตาคู่คมที่เคยเยือกเย็นและหมางเมินต่อโลกหล้าบัดนี้สั่นไหวระริก นางมองแผ่นหลังกว้างที่ยืนหยัดปกป้องตนเองจากเงื้อมมือของเหล่าผู้อาวุโสผู้ทรงอิทธิพล ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจที่ด้านชามาเนิ่นนาน นางจำสัมผัสนี้ได้ จำกลิ่นอายปราณกระบี่อันองอาจดุดันนี้ได้แม่นยำ… มันคือวิถีกระบี่เดียวกับที่เคยปกป้องนางในหุบเขาหมันเทียนเมื่อร้อยปีก่อน "มู่เฉิน… เจ้า… เจ้าบ้าไปแล้วหรือ!" ผู้อาวุโสใหญ่แห่งแดนชำระกระบี่คำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความอับอายที่ถูกศิษย์รุ่นหลานข่มขู่ต่อหน้าเหล่าสาวกนับพัน "บังอาจใช้ลมปราณลบหลู่ผู้อาวุโส โทษนี้คือความตาย! ต่อให้เจ้าเป็นศิษย์สายในก็ไม่มีวันละเว้น!" "ผู้อาวุโสใหญ่… ท่านแน่ใจแล้วหรือว่าข้าเป็นเพียงแค่ ‘ศิษย์’ ของพรรคท่าน?" หลี่มู่เฉินแค่นยิ้มเยือกเย็น แววตาคู่นั้นทอประกายคมกริบดุจคมกระบี่ที่เพิ่งชักออกจากฝัก ร่างของเขายืดตรงอย่างสง่างาม ท่าทีองอาจเย่อหยิ่งราวกับพญาอินทรีที่มองฝูงมดปลวกเบื้องล่าง ความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขาทวีความรุนแรงขึ้นเป็นทวีคูณ จนเหล่าศิษย์สายนอกและสายในต่างพากันเข่าทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ความเงียบสงบเข้าปกคลุมลานพิธีชั่วขณะ ไม่มีผู้ใดกล้าหายใจแรง เสียงลมหายใจหอบกระชั้นของเหล่าผู้อาวุโสคือสิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่ หลี่มู่เฉินกวาดสายตามองไปรอบบริเวณ ก่อนจะประสานมือคารวะขึ้นสู่ท้องนภาเบื้องบน ท่าทางนั้นเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งทระนงตนราวกับมิได้เห็นหัวฟ้าดินแม้แต่น้อย "ร้อยปีที่ผ่านมา ข้าแฝงตัวเข้ามาในพรรคกระบี่เมฆาแห่งนี้ในฐานะศิษย์สายนอกผู้ต่ำต้อย เพื่อรอคอยวันเวลาที่จะสะสางหนี้เลือดและทวงคืนความยุติธรรม… แต่วันนี้ ดูท่าว่าความอดทนของข้าจะหมดลงเสียแล้ว" สิ้นเสียงพูด หลี่มู่เฉินก็สะบัดแขนเสื้อ1ครั้ง คลื่นพลังปราณมหาศาลระเบิดออกรอบทิศทาง ชุดศิษย์สายนอกสีเทาหมองคล้ำที่สวมใส่มานานนับปีพลันแหลกสลายเป็นจุลด้วยแรงลมปราณ เผยให้เห็นชุดคลุมสีครามเข้มปักลวดลายมังกรทะยานฟ้าด้วยด้ายทองคำแท้ประกายระยิบระยับ ทุกลวดลายสะท้อนกลิ่นอายโบราณกาลอันทรงพลังที่กดทับวิญญาณของผู้พบเห็นให้ต้องสยบยอม ดวงตาทุกคู่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด ลมหายใจของทุกคนสะดุดกึกลงทันทีที่ได้เห็นตราสัญลักษณ์บนอกเสื้อนั้น นั่นคือ… ตราประทับของ "สำนักกระบี่เทวะบรรพกาล" สำนักอันดับหนึ่งในแดนเซียนที่สูญหายไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อร้อยปีก่อน! "ทะ…รานั่นมัน…!" ผู้อาวุโสใหญ่พรรคกระบี่เมฆาหน้าถอดสี ถอยหลังกรูดจนเกือบสะดุดขาตัวเองล้ม "เป็นไปไม่ได้! สำนักกระบี่เทวะบรรพกาลถูกทำลายสิ้นซากไปแล้วในศึกมหาสงครามล้างแดนเซียน! เจ้า… เจ้าเป็นใครกันแน่!" หลี่มู่เฉินก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พื้นศิลาใต้เท้าแตกร้าวเป็นใยแมงมุม เสียงก้าวเดินของเขาหนักแน่นราวกับค้อนยักษ์ที่ทุบลงกลางใจคน นัยน์ตาคมกริบจ้องมองตรงไปยังผู้อาวุโสใหญ่ด้วยรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความปรานี "จำนามนี้เอาไว้ให้ดี… เพราะมันจะเป็นนามสุดท้ายที่พวกเจ้าได้ยินก่อนที่วิญญาณจะแตกดับ" หลี่มู่เฉินประกาศก้อง กลิ่นอายเทพกระบี่แผ่พุ่งทะยานเสียดฟ้า เมฆหมอกบนท้องฟ้าพลันมืดครึ้ม สายฟ้าสีทองคำฟาดผ่าลงมากลางลานพิธีสะท้อนใบหน้าอันคมคายและเด็ดเดี่ยวของเขา "นามของข้าคือ... หลี่มู่เฉิน เจ้าสำนักกระบี่เทวะบรรพกาล ผู้กลับมาทวงคืนบัลลังก์แห่งสวรรค์!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟัน และเติบโตไปพร้อมกับวิถีกระบี่อันองอาจดุดันนี้ด้วยกันเสมอนะครับ