วิชาลับสะท้านเวหา

ศิลาอัคคีพันปีสั่นสะเทือนจนเกิดรอยร้าวลึก เม็ดทรายรอบลานประลองนับล้านเม็ดถูกพลังปราณอันมหาศาลกดทับจนลอยคว้างกลางอากาศ กลายเป็นม่านหมอกสีชาดที่บดบังทัศนียภาพจนแทบมองไม่เห็นสิ่งใด "เจ้าเด็กสารเลว... นั่นมันเคล็ดวิชาอะไรกัน!" เสียงคำรามด้วยความตื่นตระหนกของผู้อาวุโสพรรคอัคคีสวรรค์ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมลานประลองใหญ่ เหล่าศิษย์สายในและผู้อาวุโสต่างเบิกตากว้างจนแทบถล่น หัวใจของทุกคนเต้นระรัวราวกับกลองศึก ภาพเบื้องหน้าไม่ใช่การประลองยุทธ์ของศิษย์สายนอกทั่วไป แต่มันคือมหันตภัยที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างของเด็กหนุ่มผู้มีนามว่า หลี่มู่เฉิน บนอัฒจันทร์ฝั่งผู้ทรงเกียรติ เซียนเฟยหลันผู้เย็นชาดุจน้ำแข็งไส ริมฝีปากบางเฉียบของนางเม้มเข้าหากันแน่น นัยน์ตาคู่งามสั่นไหวระริกด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย นางย่อมรู้ดีว่ามู่เฉินมีความลับ แต่ไม่เคยคาดคิดเลยว่า... ชายหนุ่มผู้ยืนหยัดเคียงข้างนางคนนี้ จะซ่อนเร้นขุมพลังที่สามารถสั่นคลอนรากฐานของนิกายได้ถึงเพียงนี้ *ตึง!* มู่เฉินก้าวเท้าขวาออกไปเบื้องหน้าเพียงหนึ่งก้าว พื้นศิลาแกร่งหนากว่าสามเชียะแตกละเอียดเป็นผุยผง ไอปราณสีครามเข้มข้นพวยพุ่งออกจากร่างของเขาราวกับมังกรสวรรค์ที่ตื่นจากการหลับใหล นัยน์ตาสีดำสนิทของเขาไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความเยือกเย็น ดุดัน และเด็ดขาดดั่งคมกระบี่ที่เพิ่งออกจากฝัก "พวกเจ้า... คิดว่าความรู้เท่าหางอึ่งของสำนักนี้ จะหยั่งถึงวิถีแห่งฟ้าดินได้กระนั้นหรือ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างเรียบเฉย แต่มันกลับก้องกังวานอยู่ในจิตวิญญาณของทุกคนที่ได้ยิน ฝ่ายตรงข้ามของเขาในวันนี้คือ หวางเฟิง อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งศิษย์สายใน ผู้ครอบครองกายาอัคคีผลาญนภา ในตอนนี้หวาดกลัวจนใบซีดเผือด กระบี่ในมือของหวางเฟิงสั่นเทาจนแทบประคองไว้ไม่อยู่ เหงื่อกาฬไหลโทรมกายราวกับคนตกน้ำ "เป็นไปไม่ได้! ข้าคือผู้มีพรสวรรค์ร้อยปีจะมีสักคน เจ้ามันก็แค่เศษสวะสายนอก... เหตุใด..." หวางเฟิงแผดเสียงตะโกนด้วยความคลุ้มคลั่ง พลังปราณสีเพลิงถูกรีดเร้นออกมาจนถึงขีดสุด เปลวเพลิงมหึมาพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า แผดเผาอากาศจนบิดเบี้ยว "พรสวรรค์ร้อยปี?" มุมปากของมู่เฉินยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน "ในสายตาของข้า เจ้าก็เป็นเพียงมดปลวกที่กำเนิดมาในบ่อน้ำแคบๆ เท่านั้น" สิ้นคำพูด ร่างของมู่เฉินก็เลือนหายไปจากจุดเดิม! *ฉับพลัน!* ไม่มีใครทันมองเห็นวิถีการเคลื่อนไหว ความเร็วนั้นเหนือล้ำยิ่งกว่าสายฟ้าแลบ เสียงแหวกอากาศกรีดร้องแหลมสูงจนแก้วหูของผู้ชมเกือบแตก มู่เฉินปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศเหนือหัวของหวางเฟิงราวกับภูตผี นิ้วมือเรียวยาวทั้งสองข้างประสานเข้าหากันเป็นรูปกระบี่ ออร่ากระบี่สีครามขนาดยักษ์พาดผ่านท้องฟ้า ยาวเหยียดนับร้อย丈 (ประมาณ 330 เมตร) กดทับลงมาดั่งภูเขาไท่ซาน นี่คือ "วิชาลับสะท้านเวหา" เคล็ดวิชาบรรพกาลที่สูญหายไปนับหมื่นปี ทักษะที่แม้แต่บรรพบุรุษของนิกายยังไม่อาจเข้าถึง! *ตูมมมมม!* คลื่นกระแทกจากการปะทะระเบิดออกเป็นวงกว้าง แรงลมมหาศาลซัดสาดจนเหล่าศิษย์ที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดกระเด็นลอยละลิ่ว หวางเฟิงกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดทรมาน เมื่อโล่ปราณอัคคีที่เขาภาคภูมิใจนักหนากลับแตกสลายราวกับกระจกเปราะบาง กระบี่วิเศษในมือหักสะบั้นเป็นสองท่อน ร่างของหวางเฟิงร่วงหล่นกระแทกพื้นลานประลองอย่างรุนแรง กระอักเลือดสดๆ ออกมาคำโตจนย้อมพื้นศิลาให้กลายเป็นสีแดงฉาน ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทั่วบริเวณอีกครั้ง ไม่มีใครกล้าหายใจแรง แม้แต่ผู้อาวุโสสูงสุดยังต้องลุกขึ้นยืนด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด พวกเขาไม่ออยากจะเชื่อเลยว่า การประลองที่ควรจะจบลงด้วยความพ่ายแพ้ของศิษย์สายนอก กลับพลิกผันกลายเป็นเวทีประหารที่เด็ดขาดและไร้ความปรานีเช่นนี้ เซียนเฟยหลันมองแผ่นหลังอันสง่างามของชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องล่าง หัวใจของนางเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วดวงจิต ความเย็นชาที่นางสะสมมาเนิ่นนานนับสิบปี บัดนี้ได้ถูกละลายลงด้วยความองอาจและเด็ดเดี่ยวของบุรุษผู้นี้ มู่เฉินกวาดสายตาคมกริดดั่งใบมีดมองไปยังเหล่าผู้อาวุโสและศิษย์สายในที่ยืนแข็งค้าง เขากำลังจะเอ่ยปากประกาศชัยชนะเด็ดขาด ทว่า... ในวินาทีนั้นเอง ท้องน้ายามบ่ายที่เคยแจ่มใสกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทอย่างไร้สาเหตุ เมฆดำทะม้วนตัวเข้าหากันอย่างรวดเร็วดั่งฝูงอสูรคลั่ง สายฟ้าสีทองคำเส้นมหึมาฟาดผ่าลงมากลางลานประลองราวกับจะฉีกกระชากผืนแผ่นดินให้ขาดออกจากกัน แรงกดดันระดับมหาเทพที่ทรงพลังยิ่งกว่าหวางเฟิงนับร้อยเท่าพุ่งทะยานลงมาจากยอดเขาต้องห้าม—สถานที่ซึ่งบรรพบุรุษผู้ปิดตายของนิกายพำนักอยู่ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำกังวานราวกับเสียงคำรามของเทพเจ้า ที่ดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของทุกคน: "บังis! กล้าใช้เคล็ดวิชาต้องห้ามในเขตสำนัก... ศิษย์สายนอกหลี่มู่เฉิน วันนี้เจ้าไม่1ทางรอดออกไปจากที่นี่ได้แน่!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ — มังกรครามท่องภพ