ทัณฑ์สวรรค์จู่โจม

กระบี่ในมือของหลี่มู่เฉินไม่ได้สั่นไหวด้วยความหวาดกลัว... มันร่ำไห้ด้วยความกระหายเลือด "เจ้าบ้า! มู่เฉิน หยุดเดี๋ยวนี้! หากฝืนใช้วิชา 'พลิกฟ้าคว่ำปฐพี' อีกเพียงครึ่งลมหายใจ เส้นชีพจรลมปราณของเจ้าจะแหลกสลายเป็นจุล!" เสียงตวาดที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหยาดน้ำตาของเซียนเฟยหลันดังแข่งกับเสียงอสนีบาตคาราวานสวรรค์ที่คำรามกึกก้องอยู่เหนือยอดเขาเจ็ดดารา นางในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์บัดนี้เปื้อนไปด้วยคราบเลือดและฝุ่นผงจากการต่อสู้ ร่างระหงที่เคยเยือกเย็นดุจน้ำแข็งไพฑูรย์กำลังสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความหนาวเหน็บของเขตแดนทัณฑ์สวรรค์ แต่เป็นเพราะความหวาดกลัวว่าจะสูญเสียบุรุษผู้ยืนหยัดต้านทานเบื้องบนอยู่เบื้องหน้า หลี่มู่เฉินปาดโลหิตสีชาดที่ไหลยẫอกมุมปากออกอย่างไม่ใส่ใจ นัยน์ตาคมกริบดุจพญาอินทรีมองตรงไปยังน่านฟ้าเบื้องบน ที่ซึ่งมวลเมฆสีนิลทมิฬกำลังหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นขนาดมหึมา อักขระทองคำโบราณนับหมื่นตัวกำลังกดทับลงมาจากฟากฟ้า ราวกับเจตจำนงของสวรรค์ที่ต้องการบดขยี้มดปลวกผู้บังa "ศิษย์พี่... บนโลกหล้าแห่งนี้ มีเพียงสวรรค์ที่กำหนดชะตาชีวิตคน แต่วันนี้ ข้า—หลี่มู่เฉิน ขอใช้คมกระบี่นี้แหละ ฉีกทฤษฎีนั้นให้สิ้นซาก!" สิ้นเสียงคำราม รัศมีกระบี่สีครามเข้มก็พวยพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ดุจมังกรยักษ์ที่ตื่นจากการหลับใหลนับพันปี แรงกดดันจากเคล็ดวิชากระบี่สวรรค์สะท้านภพแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง จนพื้นศิลาใต้เท้าของสำนักกระบี่นภาแตกร้าวละเอียดเป็นผุยผง นี่คือวิถีกระบี่ที่ท้าทายกฎเกณฑ์ฟ้าดิน ดื้อดึง และองอาจดุดันสมกับฉายาของเขา *เปรี้ยงงงงงง!* สายฟ้าสีม่วงเข้มขนาดเท่าลำต้นตาลฟาดผ่าลงมาตรงกลางหัวใจของมณฑลพิธี แรงระเบิดทำให้มิติรอบด้านบิดเบี้ยว เซียนเฟยหลันกรีดร้องสุดเสียง นางพยายามทะยานร่างเข้าไปรับแรงกระแทกแทน แต่กลับถูกคลื่นกระแสพลังปราณกระแทกกระเด็นจนกระอักเลือดสดๆ ออกมา "เฟยหลัน! ถอยไป!" มู่เฉินคำรามลั่น ดวงตาแดงก่ำด้วยเส้นเลือดฝอยที่แตกพล่าน "ข้าบอกให้เจ้าถอยไปอย่างไรเล่า!" "ข้าไม่ไป!" นางตะโกนแข่งกับเสียงฟ้าคำราม น้ำตาแห่งความคับแค้นและห่วงหาเอ่อล้นนัยน์ตาคู่สวยที่เคยเย็นชา "เจ้าคิดว่าข้าเป็นสตรีที่ยอมยืนดูบุรุษของตนตายต่อหน้าหรือไง! หากสวรรค์ต้องการพรากเจ้าไป มันต้องก้าวผ่านศพของข้าก่อน!" ความผูกพัน ความรัก และความแค้นหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวในห้วงเวลานี้ มู่เฉินสูดลมหายใจเข้าลึก ภายในตันtian (จุดตันเถียน) ของเขา แก่นแท้พลังปราณกำลังแปรเปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม เขากำด้ามกระบี่ในมือแน่นจนกระดูกนิ้วลั่นเปรี๊ยะ ทัณฑ์สวรรค์ระลอกที่เจ็ดกำลังก่อตัว! มวลเมฆทมิฬแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด อสนีบาตเก้าสายประสานกันเป็นรูปพญานาคอัคคีพ่นไฟพุ่งตรงเข้าใส่ร่างของหลี่มู่เฉินอย่างไร้ความปรานี ในวินาทีเป็นตายนั้นเอง มู่เฉินไม่หลบหนี เขาก้าวเท้าซ้ายออกไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ยกกระบี่ขึ้นชี้ฟ้า ท่องเคล็ดวิชาลับบทสุดท้ายที่แม้แต่เหล่าทวยเทพยังต้องสะพรึงกลัว "กระบี่ที่หนึ่ง... ตัดสินวิญญาณ!" แสงกระบี่เจิดจ้าบาดตาพุ่งสวนขึ้นไปปะทะกับสายฟ้าสีเลือด เสียงคำรามกึกก้องสะท้านไปถึงสามภพแปดทิศ แรงปะทะทำให้ยอดเขาเจ็ดดาราถึงกับสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ก้อนหินขนาดมหึมากลิ้งตกลงสู่ห้วงเหวเบื้องล่าง ฝุ่นควันตลบอบอวลจนมองไม่เห็นร่างของทั้งสอง ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ... เซียนเฟยหลันล้มตัวลงคุกเข่ากับพื้น ร่างกายสะินสะเทือน นางจ้องมองไปยังจุดศูนย์กลางการระเบิดด้วยหัวใจที่หยุดเต้น ลมหายใจขาดห้วง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดหวั่นสุดขีด ท่ามกลางกลุ่มควันจางลง ปรากฏร่างของหลี่มู่เฉินที่ยังคงยืนหยัดกระบี่ค้ำยันพื้นไว้ แต่ทว่า... แขนเสื้อด้านขวาขาดวิ่น หยดเลือดสีแดงฉานไหลรินอาบย้อมคมกระบี่จนชุ่มโชก และในวินาทีนั้นเอง อักขระสีดำสนิทสายหนึ่งก็พุ่งวาบออกจากพื้นดิน ลอบเร้นเข้าสู่แผ่นหลังของเขาอย่างรวดเร็วดุจสายอבניท! มู่เฉินสะท้านเฮือก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง กระอักเลือดคำโตออกมาทันที "มู่เฉิน! เกิดอะไรขึ้น!" เฟยหลันพุ่งเข้าไปประคองร่างที่กำลังทรุดฮวบของเขาไว้ อ้อมแขนของนางสั่นเทาสุดกำลังเมื่อสัมผัสได้ว่าลมปราณในกายของเขากำลังแตกดับลงอย่างรวดเร็ว มู่เฉินฝืนยิ้มมุมปาก เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผาก สายตาของเขาไม่ได้มองที่บาดแผลตัวเอง แต่มองเลยไปยังเงาร่างลึกลับที่ก้าวออกมาจากม่านหมอกหนาทึบเบื้องหน้า—เงาร่างที่สวมหน้ากากเงินและถือทวนมังกรทมิฬ ซึ่งเป็นคนแอบลอบกัดเขาในจังหวะที่ฟ้าดินกำลังพิพากษา! "เจ้า... ไม่ใช่ทัณฑ์สวรรค์..." มู่เฉินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังผู้มาใหม่ "แต่เป็น... คนของตระกูลหลง!" เงาร่างนั้นหัวسราะเยาะในลำคอ ค่อยๆ ถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมและใบหน้าที่คุ้นเคยดี... ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านผลงานของผม และร่วมเดินทางฝ่าฟันลิขิตสวรรค์ไปกับมู่เฉินและเฟยหลันเสมอนะครับ