คลื่นใต้น้ำในสำนัก

รอยปริแยกสีดำสนิทบนห้วงมิติเบื้องบนยังคงแผ่ไอทมิฬเย็นเยียบราวกับเงื้อมมือของอสูรร้าย กลิ่นอายโบราณที่กดทับลงมาทำให้กระบี่วิญญาณนับร้อยในคลังแสงของสำนักเซียนสั่นสะเทือนครางฮืออย่างหวาดกลัว ทว่าสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ารอยแยกมิติเบื้องบน คือบรรยากาศภายในโถงประชุมใหญ่ของเหล่าผู้อუسในยามนี้ ความเงียบงันที่เข้าปกคลุมราวกับน้ำแข็งพันปี ไร้ซึ่งเสียงลมหายใจของผู้อาวุโสท่านใด มีเพียงเสียงหยดของเหงื่อกาฬที่ไหลรินกระทบพื้นศิลาหยกขาว "เจ้าหมายความว่าอย่างไร, ผู้อาวุโสไป๋? การที่รอยแยกมารสวรรค์ปรากฏขึ้น ณ ใจกลางเขตแดนคุ้มกันสำนักเราได้อย่างไร้ร่องรอย... มิใช่เพราะค่ายกลพิทักษ์นภาถูกเปิดช่องโหว่จากภายในหรอกหรือ?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดุจสายฟ้าฟาดของ "ผู้อาวุโสไท่ถัง" เจ้าสำนักฝ่ายบู๊ดังขึ้นทำลายความเงียบ ดวงตาคมกราบดั่งเหยี่ยวเพลิงจ้องมองไปยังชายชราในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ผู้อาวุโสไป๋ลู่เซียน แค่น A เสียงเย็นเยียบในลำคอ นัยน์ตาหรี่ลงอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจ "ระวังคำพูดของท่านด้วย, ไท่ถัง! ค่ายกลพิทักษ์นภานั้นดูแลโดยสำนักฝ่ายในและสายวิชาของเจ้ามาตลอดสามร้อยปี หากจะมีหนอนบ่อนไส้เปิดทางให้กลิ่นอายมารเล็ดลอดเข้ามา เหตุใดท่านจึงไม่กวาดสายตาดูลูกศิษย์สายตรงของตนเองเสียก่อนเล่า?" "เจ้า! สามหาม!" ผู้อาวุโสไท่ถังตบโต๊ะศิลาจนแตกละเอียดเป็นผุยผง แรงกดดันระดับปราณราชันย์ระเบิดออกมาจนศิษย์รับใช้ที่ยืนอยู่รอบโถงกระเด็นกระดอนออกไปคนละทิศคนละทาง "เจ้ากำลังกล่าวหาว่าข้าสมรู้ร่วมคิดกับแดนปีศาจอย่างนั้นรึ?" ความแตกแยกภายในสำนักใหญ่ที่สะสมมานานนับแรมปี บัดนี้ปะทุขึ้นราวกับลาวาใต้พิภพที่รอวันทะลัก ในมุมมืดของระเบียงทางเดินนอกโถงประชุม หลี่มู่เฉินยืนกอดอกพิงเสามังกรทอง สายตาคมกราบทอดมองความวุ่นวายเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกเย้ยหยันปรากฏบนมุมปากเล็กน้อย ร่างกายของเขายังคงมีคราบเลือดจางๆ จากเหตุการณ์ทัณฑ์สวรรค์เมื่อคราวก่อน ทว่ารัศมีปราณภายในกลับลึกล้ำและมั่นคงยิ่งกว่าเดิม ราวกับมหาสมุทรที่ซ่อนคลื่นลมพายุไว้ใต้ผืนน้ำอันเรียบสงบ "พวกมันมัวแต่แย่งชิงอำนาจกันเอง จนลืมไปแล้วกระมังว่าภัยพิบัติที่แท้จริงกำลังคืบคลานเข้ามา" เสียงหวานใสแต่เย็นชาราวกับน้ำค้างแข็งดังขึ้นข้างกาย เซียนเฟยหลันก้าวออกมาจากเงาไม้ นางสวมชุดคลุมยาวสีม่วงเข้ม ลมปราณรอบกายบริสุทธิ์ไร้ที่ติ ใบหน้างามล้ำเลิศไร้ที่ติเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับจับจ้องอยู่ที่ร่างของมู่เฉินด้วยความห่วงใยที่ซ่อนเร้น มู่เฉินหันไปมองนาง รอยยิ้มที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย "ปล่อยให้พวกมันกัดกันเองเถอะ... ยิ่งรากฐานของสำนักนี้ผุกร่อนเร็วเท่าไหร่ วันที่เราจะทวงคืนทุกสิ่งก็มาถึงเร็วขึ้นเท่านั้น" "เจ้ามั่นใจนักหรือว่าพวกมันจะไม่หันคมกระบี่มาเล่นงานเราก่อน?" เฟยหลันเอ่ยถาม น้ำเสียงเจือความกังวลเล็กน้อย นางย่อมรู้ดีว่าการที่มู่เฉินแสดงพลังเหนือสามัญสำนึกในวันก่อน ทำให้เหล่าผู้อาวุโสเริ่มหวาดระแวงในตัวศิษย์สายนอกผู้นี้ "ให้พวกมันลองดูสิ" มู่เฉินกล่าวสั้นๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยจิตสังหารที่ทำให้อุณหภูมิรอบกายลดฮวบทันที "กระบี่ในมือข้า มิได้มีไว้เพื่อก้มหัวให้ผู้ใด" ทว่า ก่อนที่บทสนทนาอันลึกซึ้งระหว่างทั้งสองจะดำเนินต่อไป เสียงหัวเราะเยือกเย็นก้องกังวานก็ดังสะท้อนมาจากทั่วทุกสารทิศ ราวกับมันไม่ได้มาจากที่ใดที่หนึ่ง แต่ดังมาจากจิตสำนึกของทุกคนในสำนัก! *“ฮ่าๆๆๆ... ช่างเป็นสำนักเซียนที่น่าขันสิ้นดี ภายในกำลังกินแหนงแคลงใจกันเอง ภายนอกกำลังรอวันล่มสลาย... มนุษย์เอ๋ย พวกเจ้าคิดจริงๆ หรือว่าค่ายกลปลอมๆ นั่นจะกักขังข้าไว้ได้ตลอดกาล?”* สิ้นเสียงหัวเราะ รอยปริแยกสีดำบนท้องฟ้าก็ขยายใหญ่ขึ้นเป็นร้อยเท่า เงาร่างมหึมาสีดำทมิฬที่มีดวงตาสดดั่งโลหิตนับพันคู่ค่อยๆ ก้าวทะลวงออกมาจากรอยแยกมิติ แรงกดดันระดับ "จักรพรรดิมาร" แผ่ซ่านปกคลุมทั่วทั้งสำนักเซียนจนยอดเขาหลักทั้งเจ็ดสั่นสะเทือน โถงประชุมใหญ่ที่เหล่าผู้อาวุโสกำลังทะเลาะกันพังทลายลงมาในพริบตา! ผู้อาวุโสไป๋และไท่ถังหน้าถอดสี ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง เงาร่างสีขาวสายหนึ่งก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างองอาจ กระบี่โบราณในมือเปล่งประกายแสงสีครามเจิดจ้าตัดผ่านความมืดมิด มู่เฉินก้าวออกไปเบื้องหน้า ดึงเซียนเฟยหลันเข้าสู่อ้อมแขนอย่างปกป้อง นัยน์ตาดุดันจ้องมองเงาร่างมารเบื้องบนพร้อมกับกระบี่ที่สั่นระริกด้วยความกระหายเลือด "ในเมื่อพวกมันกล้าเปิดประตูต้อนรับเจ้า... เช่นนั้นวันนี้ ข้า หลี่มู่เฉิน จะใช้กระบี่เล่มนี้ ตัดหัวเจ้ามารสวรรค์เพื่อสังเวยทัณฑ์สวรรค์ ณ ที่นี้!" ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนที่ 18 นี้ด้วยนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ