ก้าวข้ามขอบเขตเซียน

"เป็นไปไม่ได้..." น้ำเสียงของหลี่มู่เฉินสั่นระริกเป็นครั้งแรกในรอบร้อยปี ภายในถ้ำมืดมิดที่เวลานี้ถูกอาบไล้ด้วยแสงสีครามเข้มข้นจนแทบกลายเป็นสีเลือด เงาร่างใต้หมวกคลุมสีดำสนิทที่ยืนหยัดอยู่เบื้องหน้า หาใช่ปรมาจารย์แห่งสำนักมารหรืออริราชศัตรูเก่าแก่จากแดนเซียนอันไกลโพ้น ทว่ากลับเป็นเงาภาพสะท้อนของ 'ตัวเขาเอง' ในอดีตชาติ—ช่วงเวลาที่โลหิตของมหาเทพเคยย้อมผืนปฐพีจนเดือดดาล ลมปราณมังกรครามคำรามก้องในตันtian (จุดตันเถียน) ของหลี่มู่เฉิน ราวกับพญาอัคคีที่ถูกปลุกให้ตื่นจากการจำศีลนับหมื่นปี หินผารอบกายสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเกิดรอยร้าวโยงใยดั่งใยแมงมุม แรงกดดันมหาศาลระดับ 'ขอบเขตเซียนแท้จริง' กดทับลงบนบ่าของเขาจนกระดูกสันหลังส่งเสียงลั่นกรอบ แต่กระนั้น แววตาของบุรุษหนุ่มกลับมิได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายแห่งความดุดันและทะเยอทะยานที่ลุกโชนดั่งเพลิงกัลป์ "เจ้าคิดจะใช้เงาอดีตมาขวางทางข้าอย่างนั้นหรือ... ช่างไร้เดียงสาสิ้นดี!" หลี่มู่เฉินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างเงาที่กำลังก้าวเข้ามาหาทีละก้าว ทุกย่างก้าวของมันคือการบดขยี้กฎเกณฑ์แห่งฟ้าดิน และทุก ลมหายใจที่มันพ่นออกมาคือกลิ่นอายแห่งความตายที่พร้อมจะปลิดวิญญาณผู้ฝึกตนให้ดับสูญ ในขณะเดียวกัน ณ ตำหนักเมฆา ริมหน้าต่างหยกขาวที่มองลงมายังหุบเขาอัสดง เซียนเฟยหลันยืนนิ่งสนิท อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางพลิ้วไหวตามกระแสลมปราณปั่นป่วนที่แผ่พุ่งขึ้นมาจากเบื้องล่าง หัวใจที่เคยเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งพันปีกลับเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ นางสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด นางกำกระบี่ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด *“มู่เฉิน... ท่านกำลังเผชิญกับสิ่งใดอยู่กันแน่?”* นางพึมพำกับสายลม แววตาคู่สวยฉายแววเป็นกังวลอย่างสุดซึ้ง นางรู้ดีว่าด่านเคราะห์ครั้งนี้รุนแรงเกินกว่าที่ศิษย์สายนอกคนหนึ่งจะรับไหว แต่นางก็เชื่อมั่น... เชื่อมั่นในวิถีกระบี่ที่ชายหนุ่มยึดถือว่าไม่มีวันยอมจำนนต่อฟ้าดิน กลับมาภายในถ้ำมืด ร่างเงาสวมหมวกคลุมมิได้เอ่ยวาจาใด มันเพียงชูมือขึ้น ชักกระบี่สีดำสนิทที่ปล่อยไอสังหารเย็นเยียบออกมาเล่มหนึ่ง พริบตานั้น ท้องฟ้าเหนือถ้ำพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท เมฆทัณฑ์สวรรค์หนาทึบม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่น สายฟ้าสีทองคำขาวฟาดผ่าลงมาผ่ากลางภูเขาจนหินผาถล่มทลายลงมาบางส่วน หลี่มู่เฉินสูดลมหายใจเข้าลึก ศาสตราในจิตวิญญาณของเขา—กระบี่เทวะมังกรคราม—ส่งเสียงกรีดร้องด้วยความกระหายเลือด มันคือช่วงเวลาแห่งความเป็นความตาย หากก้าวผ่านไม่ได้ วิญญาณของเขาจะแตกดับสลายกลายเป็นธุลี หากก้าวผ่านได้... ขอบเขตพลังขั้นที่ 5 จะเปิดประตูต้อนรับเขาในฐานะผู้ท้าทายสวรรค์อย่างแท้จริง "เข้ามา!" หลี่มู่เฉินคำรามก้อง ร่างกายพุ่งทะยานออกไปดั่งสายฟ้าสีคราม ประสานพลังปราณทั้งหมดเข้ากับวิถีกระบี่ไร้ลักษณ์ กระบี่ในมือฟาดฟันออกไปอย่างไร้ความปรานี เกิดเป็นประกายไฟเจิดจ้าตัดผ่านความมืดมิด เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวราวกับโลกหล้ากำลังจะแตกสลาย การปะทะกันระหว่างตัวจริงและเงาอดีตสร้างคลื่นกระแทกที่รุนแรงจนทำลายอาคมป้องกันรอบถ้ำจนหมดสิ้น เลือดสดๆ ไหลรินจากมุมปากของหลี่มู่เฉิน ทว่าเขากลับไม่ยอมถอยแม้แต่ครึ่งก้าว สายตาของเขาจ้องมองทะลุผ่านหมวกคลุมของเงาร่างนั้น ตรงไปยังดวงตาที่ว่างเปล่าไร้ชีวิต "ข้าคือหลี่มู่เฉิน ผู้ใดก็ไม่อาจกำหนดชะตากรรมของข้าได้... แม้กระทั่งตัวข้าในอดีตก็เช่นกัน!" เขากัดฟันกรอด รวบรวมลมปราณที่เหลืออยู่ทั้งหมดรIรวมไว้ที่คมกระบี่ พลังปราณมังกรครามแปรเปลี่ยนเป็นร่างพญามังกรคำรามก้องทะยานพุ่งเข้ากลืนกินเงาร่างสีดำสนิทนั้นในคราเดียว *เปรี้ยงงงงงง!* แสงสว่างเจิดจ้าจนแสบตาสาดส่องไปทั่วทุกสารทิศ ไอหมอกแห่งการบำเพ็ญเพียรพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ดึงดูดสายตาของผู้อาวุโสทุกท่านในสำนักให้หันมามองด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด รัศมีพลังอันน่าเกรงขามแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง บ่งบอกถึงการทะลวงผ่านขอบเขตอันจำกัดของมนุษย์สำเร็จแล้ว! หลี่มู่เฉินยืนหอบหายใจอย่างหนักหน่วงอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง เสื้อผ้าขาดวิ่น ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลจากสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ แต่ภายในร่างกายนั่นเล่า... จุดตันเถียนของเขาขยายใหญ่ขึ้นนับสิบเท่า พลังปราณบริสุทธิ์หมุนวนอย่างทรงพลัง ขอบเขตพลังขั้นที่ 5 ถูกหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวอย่างสมบูรณ์แบบ เขายกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย เตรียมจะก้าวเดินออกไปเพื่อพบกับเซียนเฟยหลันที่คงกำลังรอคอยอยู่ ทว่าในวินาทีนั้นเอง... เสียงฝีเท้าอันแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยเจตนาฆ่าฟันกลับดังขึ้นจากมุมมืดลึกที่สุดของถ้ำ—จุดที่ควรจะเป็นทางตันไร้ทางออก เงาร่างของสตรีในชุดอาภรณ์สีม่วงเข้ม ไร้ซึ่งใบหน้าเพราะถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกมายา ก้าวเดินออกมาพร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่กรีดแทงหัวใจ และสิ่งที่นางถืออยู่ในมือ... คือปิ่นปักผมหยกขาวชิ้นเดียวกับที่เซียนเฟยหลันสวมไว้เมื่อยามเช้า! "ยินดีด้วยที่เจ้าทะลวงผ่านขั้นที่ 5 ได้สำเร็จ... หลี่มู่เฉิน" เสียงหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงด้วยพิษร้ายเอ่ยขึ้น "แต่ดูเหมือนว่า... เจ้าจะมาช้าไปก้าวเดียว ศิษย์พี่หญิงผู้สูงศักดิ์ของเจ้า กำลังจะกลายเป็นเครื่องสังเวยแดนสนธยาในอีกหนึ่งเค่อข้างหน้านี้แล้ว!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟัน และเติบโตไปพร้อมกับวิถีกระบี่อันองอาจดุดันนี้ด้วยกันเสมอนะครับ