คืนชีพนางอันเป็นที่รัก

"เจ้าเป็นใคร... เหตุใดถึงได้กล้ามายืนขวางทางของมหาเทพผู้นี้?" เสียงคำรามกึกก้องด้วยพลังกดดันระดับขอบเขตบรรพกาลสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขาอัสดง มหาเทพสุริยันต์หรี่ตามองเงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนขวางหน้าผาบรรจบฟ้าเอาไว้ แววตาของมันฉายแววดูแคลนและระแวดระวังในคราเดียวกัน รอบกายของยอดฝีมือแห่งแดนสวรรค์ผู้นี้ปรากฏเพลิงสุริยันต์สีทองแผดเผาจนหินผาละลายกลายเป็นลาวา ทว่า หลี่มู่เฉิน ไม่แม้แต่จะชายตามองคู่ต่อสู้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ร่างของเขากำลังคุกเข่าลงอย่างทะนุถนอม ท่ามกลางม่านพลังโปร่งใสสีครามที่สั่นไหวราวกับจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ ในอ้อมแขนของเขานั้น... คือร่างที่ไร้ซึ่งลมหายใจอุ่นร้อนของ เซียนเฟยหลัน ศิษย์พี่หญิงผู้สูงศักดิ์ผู้เคยเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง แต่วันนี้... เปลือกตาของนางปิดสนิท ไร้ซึ่งไอปรอทแห่งชีวิต มีเพียงกลิ่นอายความเย็นเยียบของความตายที่ค่อยๆ กัดกินวิญญาณของนาง "ไสหัวไป... ก่อนที่กระบี่ในมือข้าจะได้ลิ้มรสโลหิตของเจ้า" เสียงของหลี่มู่เฉินราบเรียบ เย็นชา และไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ยิ่งกว่าน้ำแข็งพันปี แต่ผู้ใดเล่าจะล่วงรู้ว่า ภายในอกข้างซ้ายของบุรุษผู้นี้ หัวใจของเขากำลังถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ ด้วยความเจ็บปวดที่ประเดประดอนเข้ามาดั่งคลื่นพายุ "ฮ่าๆๆๆ ช่างสามหาวนัก! เป็นแค่ศิษย์สายนอกที่บังอาจขโมยผลึกบรรพกาล กลับกล้าต่อปากต่อคำกับมหาเทพเช่นข้า วันนี้แหละ ข้าจะแผดเผาทั้งวิญญาณและร่างเนื้อของเจ้าให้กลายเป็นจุล พร้อมกับหญิงนารีผู้นั้น!" มหาเทพสุริยันต์สะบัดมือขวา ขחי้พลังเพลิงสุริยันต์ควบแน่นเป็นหอกอัคคีความยาวนับสิบวา พุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วเหนือเสียง มุ่งตรงมายังจุดที่หลี่มู่เฉินคุกเข่าอยู่ แรงกดดันนี้เพียงพอที่จะทำให้ภูเขาพังทลายได้ทั้งลูก แต่กระนั้น หลี่มู่เฉินหาได้ขยับเขยื้อนไม่ ดวงตาสสีนิลของเขาหลุบลงมองดวงหน้าอันซีดเซียวของนางในดวงใจ นิ้วมือที่สั่นเทาเล็กน้อยเกลี่ยปอยผมที่เปียกชื้นเหงื่อและหยาดโลหิตออกจากแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา *ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าจากไป... ต่อให้ต้องฝืนลิขิตสวรรค์ คว่ำบาตรดินแดนเซียน หรือชุบชีวิตขึ้นมาจากขุมนรกโลกันตร์ ข้า... หลี่มู่เฉิน ก็จะดึงวิญญาณของเจ้ากลับมาให้จงได้!* "เคล็ดกระบี่กลืนนภา... วิถีที่เก้า, ดาราดับสูญ!" สิ้นเสียงคำรามดุดัน ร่างของหลี่มู่เฉินก็พุ่งทะยานขึ้นฟ้าทั้งที่ยังนั่งคุกเข่า กระบี่มังกรครามในฝักส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับรับรู้ถึงเจตంటาอันคลุ้มคลั่งของผู้เป็นนาย แสงสีครามเข้มข้นระเบิดออกรัศมีนับพันลี้ กลืนกินเปลเพลิงสุริยันต์สีทองจนมอดไหม้ในพริบตาเดียว! *เปรี้ยง! ตู้มมมม!* คลื่นกระบี่อันคมกริบพัดผ่านร่างของมหาเทพสุริยันต์จนแขนข้างขวาขาดกระเด็น เสียงกรีดร้องโหยด้วยความเจ็บปวดดังสนั่นหวั่นไหว แต่มู่เฉินไม่ได้สนใจจะปิดฉากชีวิตมัน เขากลับหันหลังให้ศัตรู ทะยานร่างกลับมาคุกเข่าลงเบื้องหน้าเซียนเฟยหลันอีกครั้ง เวลาของนางเหลือน้อยเต็มทีแล้ว! หลี่มู่เฉินสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมพลังปราณวิญญาณทั้งหมดในจุดตันtian โคจรวิชา ‘คัมภีร์วัฏจักรบรรพกาล’ ถึงขีดสุด แผ่นหลังของเขาปรากฏรอยสักรูปมังกรครามโบราณเรืองแสงสีฟ้าเจิดจ้า ไอหมอกสีขาวบริสุทธิ์พวยพุ่งออกจากร่างของเขาราวกับน้ำพุสวรรค์ "เฟยหลัน... รับรู้ถึงความตั้งใจของข้าเถิด" เขาประกบฝ่ามือทั้งสองเข้าด้วยกัน ก่อนจะวางทาบลงบนหน้าอกข้างซ้ายของเซียนเฟยหลันอย่างแผ่วเบา ถ่ายทอดพลังปราณวิญญาณบริสุทธิ์ที่หลอมรวมจากแก่นแท้ชีวิตของตนเองเข้าไปในร่างของนางทีละน้อย ทว่า การกระทำเช่นนี้หมายถึงการเผาผลาญอายุขัยและพลังบำเพ็ญเพียรของตนเองอย่างบ้าคลั่ง! กระแสลมปราณปั่นป่วนจนรอบกายของทั้งสองเกิดเป็นพายุหมุนขนาดยักษ์ อักขระโบราณนับหมื่นตัวลอยวนเวียนอยู่กลางอากาศ ส่องแสงสว่างเจิดจ้าแข่งกับดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวัน ร่างของเซียนเฟยหลันเริ่มมีอุณหภูมิอุ่นขึ้นทีละน้อย ไอสีดำแห่งความตายที่ปกคลุมร่างกายนางค่อยๆ ถูกชำระล้างออกไปทีละเปลาะ ทว่า ธรรมชาติและกฎแห่งสวรรค์ย่อมไม่อาจยอมให้ผู้ใดฝืนลิขิตความเป็นความตายได้ง่ายดายนัก! *ครืนนนนน! เปเปรี้ยงงงง!* ท้องนภาที่เคยแจ่มใสกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทในพริบตา เมฆทัณฑ์สวรรค์สีม่วงเข้มหนาทึบหมุนวนเป็นรูปตาข่ายยักษ์สายฟ้าสีทองคำฟาดผ่าลงมาตรงจุดที่พวกเขายืนอยู่ราวกับจะลงทัณฑ์ผู้ที่บัง-อาจท้าทายอำนาจฟ้าดิน "ฮ่าๆๆๆ มันคิดจะชุบชีวิตคนตาย! มันต้องทัณฑ์สวรรค์เก้าชั้นฟ้า ฟ้าดินไม่มีวันปล่อยมันไปแน่!" มหาเทพสุริยันต์ที่บาดเจ็บสาหัสหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง แม้จะสูญเสียแขนไปข้างหนึ่ง แต่วอยยิ้มของมันกลับเต็มไปด้วยความสะใจ หลี่มู่เฉินเงยหน้าขึ้นมองสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ที่กำลังจะผ่าลงมา แววตาของเขามีแต่ความดุดันและดื้อรั้น ไร้ซึ่งความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มือข้างหนึ่งยังคงประคองร่างของเซียนเฟยหลันเอาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้อะไรมาขัดขวางการหลอมรวมปราณวิญญาณในขั้นตอนนี้เด็ดขาด "ต่อให้เป็นสวรรค์... ก็ไม่มีสิทธิ์พรากนางไปจากมือของข้า!" เขากระชากกระบี่มังกรครามออกจากฝักด้วยมือเพียงข้างเดียว ปลายกระบี่ชี้ตรงขึ้นสู่ท้องฟ้า ท้าทายสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ที่กำลังคำรามก้องโลก ทันใดนั้นเอง... ในวินาทีที่สายฟ้าสายแรกผ่าทะลวงผ่านม่านพลังลงมาเพื่อบดขยี้ร่างของทั้งคู่ ดวงตาของเซียนเฟยหลันที่ปิดสนิทมาตลอดก็พลันกะพริบไหว... เปลือกตาของนางขยับเล็กน้อย พร้อมกับเสียงกระซิบอันแผ่วเบาราวกับเสียงถอนหายใจที่ดังขึ้นข้างหูของเขา *“มู่... เฉิน... อย่า...”* แต่ทว่า... เงาสีดำลึกลับสายหนึ่งก็พุ่งวาบออกมาจากมิติที่บิดเบี้ยวเบื้องหลังพวกเขาอย่างไร้สุ้มเสียง ปลายดาบสีโลหิตเล่มหนึ่งจ่อตรงเข้าที่แผ่นหลังของหลี่มู่เฉินในเสี้ยววินาทีเป็นตายนี้เอง! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งใจให้มหาเทพผู้คลั่งรักมา ณ ที่นี้นะครับ