ความคลั่งของมู่เฉิน

กระดูกซี่โครงลั่นเปรี๊ยะราวกับกิ่งไม้แห้งที่ถูกบดขยี้ หลี่มู่เฉินกระอักเลือดสีดำขุ่นออกมาคำโต ร่างกายของเขาสั่นสะท้านภายใต้แรงกดทับมหาศาลจากทัณฑ์สวรรค์ สายฟ้าสีทองเก้าเส้นที่ฟาดลงมาไม่ได้เพียงแค่ทำลายชั้นบรรยากาศ แต่มันกำลังแผดเผาเส้นชีพจรปราณทั่วร่างให้มอดไหม้ ทว่าท่ามกลางความเจ็บปวดที่แทรกซึมไปถึงจิตวิญญาณ ดวงตาของเขากลับปรากฏแววตาที่เยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปี "สวรรค์คิดจะปิดผนึกข้าอีกครั้งงั้นหรือ? น่าขันนัก!" เสียงคำรามของเขาแหบพร่าแต่ก้องกังวานดุจเสียงระฆังยักษ์กลางวิหารร้าง เซียนเฟยหลันที่ยืนอยู่เบื้องหลังในระยะห่างที่ปลอดภัย ใบหน้าอันงดงามราวรูปสลักของนางซีดเผือด นางกำกระบี่หิมะในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคู่คมจ้องมองชายหนุ่มด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรง ความห่วงใยที่นางพยายามเก็บกดไว้กำลังจะพังทลายลงเมื่อเห็นร่างของมู่เฉินเริ่มถูกปกคลุมด้วยไอปีศาจสีเลือดที่ควบแน่นจนกลายเป็นอาภรณ์ห่อหุ้มร่างกาย "มู่เฉิน... เจ้าหยุดเสียเถิด! หากเจ้าปล่อยให้จิตปีศาจครอบงำ เจ้าจะไม่ใช่เจ้าคนเดิมอีกต่อไป!" เสียงของนางสั่นเครือ แฝงด้วยความหวาดกลัวที่มิใช่ต่อความตาย แต่ต่อการสูญเสียตัวตนของคนที่นางมอบหัวใจให้ หลี่มู่เฉินมิได้หันกลับมามอง มือขวาของเขาสั่นระริกก่อนจะคว้าจับที่ด้ามกระบี่วิญญาณอาฆาตที่ปักอยู่บนพื้นดินที่แตกร้าว ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส กลิ่นอายสังหารมหาศาลก็ระเบิดออกมารอบทิศทาง มันไม่ใช่พลังปราณเซียนที่บริสุทธิ์ แต่เป็นพลังที่เกิดจากการสะสมความแค้นนับหมื่นปีของเหล่าผู้ถูกทอดทิ้งจากสวรรค์ "ท่านพี่เฟยหลัน..." เขากล่าวเสียงเรียบขณะที่ไอสีเลือดลอยวนรอบร่าง "ข้าไม่ได้ต้องการพลังของปีศาจ แต่หากสวรรค์ไม่ให้ความยุติธรรมแก่ข้า ข้าก็จักต้องทวงคืนมันด้วยวิธีการที่สวรรค์หวาดกลัวที่สุด" ทันใดนั้นเอง มิติเบื้องหน้าของหลี่มู่เฉินก็บิดเบี้ยวจนมองเห็นรอยแยกของความว่างเปล่า ปีศาจตนหนึ่งที่ซ่อนเร้นอยู่ในมิติคู่ขนาน—ผู้ชักนำโชคชะตาที่เน่าเฟะของหุบผาสวรรค์—ปรากฏกายขึ้น มันคือเงาดำมหึมาที่มีดวงตานับพันคู่จ้องมองมาด้วยความสมเพช "เจ้ามนุษย์ผู้โง่เขลา เจ้าคิดว่าการตื่นขึ้นของพลังมหาเทพจะทำอะไรข้าได้หรือ?" ปีศาจตนนั้นแสยะยิ้ม เสียงของมันดังสะท้อนอยู่ในหัวของทุกคน "เจ้ามันก็แค่เบี้ยตัวหนึ่งที่พยายามฝืนลิขิตของกระดานหมากเท่านั้น!" หลี่มู่เฉินแค่นยิ้มที่มุมปาก ในวินาทีนั้นเขาก้าวเท้าออกไปเพียงก้าวเดียว ทว่าแรงปะทะกลับทำให้พื้นดินหุบผาที่ยืนอยู่ถล่มลงเป็นวงกว้าง เขาโคจรพลังมหาเทพที่หลับใหลอยู่ก้นบึ้งของจิตวิญญาณ ผสานเข้ากับจิตอาฆาตที่เผาผลาญทุกสรรพสิ่ง "เบี้ยตัวนี้... จักกระชากกระดานหมากของเจ้าให้แหลกคามือ!" เขาสะบัดกระบี่ออกเพียงกระบวนท่าเดียว ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว แสงสีทองและสีเลือดผสานกันเป็นคมกระบี่จันทร์เสี้ยวขนาดมหึมาที่ตัดผ่านมิติโดยตรง มันมิได้เพียงแค่สังหารปีศาจตนนั้น แต่มันทำลายล้างความดำมืดในรัศมีร้อยลี้ให้มลายหายไปในพริบตา ปีศาจตนนั้นกรีดร้องด้วยความโหยหวนก่อนที่ร่างกายจะแตกสลายกลายเป็นละอองธุลีสีดำ แต่ทว่า... เมื่อภัยคุกคามภายนอกดับสูญ หลี่มู่เฉินกลับทรุดเข่าลงกับพื้น สายตาของเขาเริ่มพร่ามัว กระแสพลังมหาเทพที่ทะลักออกมาอย่างควบคุมไม่ได้กำลังกัดกินร่างกายของเขาจากภายใน และสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่านั้นคือ บรรยากาศรอบตัวเขากลับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ท้องฟ้ามิได้สว่างขึ้น แต่มันกลับมืดมิดลงยิ่งกว่าเดิม ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบที่มิใช่เสียงของหลี่มู่เฉินจะดังขึ้นจากร่างของเขาเอง "ในที่สุด... ข้าก็ได้กลับมาสู่โลกที่ข้าเคยเหยียบย่ำ" เซียนเฟยหลันเบิกตากว้าง นางสัมผัสได้ว่าไอพลังที่แผ่ออกมาจากหลี่มู่เฉินในยามนี้ มิใช่คนที่นางรู้จักอีกต่อไป แต่มันคือตัวตนที่สูงส่งและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าปีศาจตนใดที่นางเคยพบเจอในตำนานหอสมุดหลวง และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง มู่เฉินก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามที่ไร้ซึ่งความปราณี เขามองไปยังนางด้วยสายตาที่เย็นชาดุจมองคนแปลกหน้า ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้นางหัวใจแทบหยุดเต้น "เจ้าเป็นใคร... เหตุใดถึงได้กล้ามายืนขวางทางของมหาเทพผู้นี้?" มังกรครามท่องภพขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ หากท่านต้องการรู้ชะตากรรมของเซียนเฟยหลันและตัวตนที่แท้จริงของสิ่งที่สิงสู่อยู่ในร่างมู่เฉิน โปรดติดตามตอนต่อไปให้ดีนะครับครับ