พลังที่ตื่นขึ้น

ความเจ็บปวดไม่ได้เริ่มต้นจากเสียงกรีดร้อง แต่มันเริ่มต้นจากความเงียบงัน—เงียบงันเสียจนได้ยินเสียงกระดูกที่กำลังลั่นเปรี๊ยะราวกับกิ่งไม้แห้งถูกบดขยี้ในอุ้งมือของเทพเจ้า หลี่มู่เฉินนั่งขัดสมาธิอยู่กลางถ้ำมังกรอัคคี ไอทมิฬและเพลิงโลหิตพวยพุ่งวนเวียนอยู่รอบกายราวกับพายุหมุนขนาดย่อม ห้วงมหรรณพแห่งลมปราณในตันDianของเขากำลังเดือดพล่านราวกับน้ำในกระทะทองแดง พลังอสูรบรรพกาลที่เขาเพิ่งสังหารและดูดซับเข้ามาเมื่อชั่วยามก่อน บัดนี้มันไม่ได้ยอมจำนน มันกำลังพยายามฉีกกระชากเส้นชีพจรและกัดกินวิญญาณของเขาจากภายใน "อึ๡..." เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของชายหนุ่มสะท้อนก้องไปทั่วผนังถ้ำหินอัคคี เม็ดเหงื่อกาฬขนาดเท่าเมล็ดถั่วผุดพรายเต็มแผ่นหลังกว้างที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด อาภรณ์สีเทาขาดวิ่นเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่ปูดโปนและเส้นเลือดสีดำที่ปูดนูนขึ้นมาวับๆ แวมๆ ราวกับหนอนพิษนับพันกำลังไต่อยู่ใต้ผิวหนัง "มู่เฉิน..." เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความกังวลอย่างปิดไม่มิดดังแว่วมาจากปากถ้ำ เซียนเฟยหลันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ร่างระหงในชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ตัดกับบรรยากาศอันร้อนระอุ นางพยายามก้าวเข้ามาใกล้ แต่ม่านพลังปราณอสูรที่แผ่ซ่านออกมากลับผลักร่างของนางให้ถอยร่วมนับสิบก้าว ดวงตาคู่งามที่เคยเยือกเย็นดุจน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ บัดนี้สั่นไหวระริกด้วยความตื่นตระหนก นางไม่เคยเห็นชายหนุ่มผู้ใดต้องแบกรับภาระทางพลังที่รุนแรงถึงเพียงนี้มาก่อน "อย่าเข้ามา... เฟยหลัน" หลี่มู่เฉินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาที่ลืมขึ้นมาข้างหนึ่งแดงก่ำราวกับโลหิต มีประกายแสงสีทองของอสูรพาดผ่าน "พลังอสูรเพลิงโลหิตนี้ดุร้ายเกินไป หากเจ้าก้าวล้ำเข้ามาในเขตอาคมนี้แม้แต่ก้าวเดียว ไอพิษอสูรจะกัดกร่อนเส้นลมปราณน้ำแข็งของเจ้าจนหมดสิ้น" "แต่ว่าท่าน..." เฟยหลันเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด นางกำกระบี่ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ความรู้สึกเจ็บปวดแปลบปลาบที่กลางอกทำให้นางแทบหายใจไม่ออก นางเป็นถึงศิษย์พี่ผู้สูงศักดิ์ เป็นผู้ที่ใครต่อ ใครต่างหวาดเกรง แต่ในยามนี้ นางกลับทำได้เพียงยืนมองชายผู้เป็นดั่งดวงใจกำลังถูกเผาผลาญด้วยไฟนรกโดยไม่สามารถยื่นมือเข้าช่วยได้เลย "ข้าไม่เป็นไร..." มู่เฉินสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกดข่มความเจ็บปวดที่แทรกซึมไปถึงไขกระดูก เขารู้ดีว่านี่คือจุดเปลี่ยนผ่านครั้งสำคัญ หากเขาพ่ายแพ้ต่อพลังอสูรตนนี้ เขาก็จะเป็นเพียงแค่เดรัจฉานที่ไร้สติ หลงเหลือไว้เพียงร่างไร้วิญญาณ แต่หากเขาชนะ... เคล็ดกระบี่กลืนฟ้าที่เขาฝึกฝนก็จะทะยานสู่ขอบเขตที่แท้จริง ชายหนุ่มหลับตาลงอีกครั้ง ดึงสติทั้งหมดเข้าสู่ห้วงจิตวิญญาณภายใน ณ ที่แห่งนั้น ซึ่งมืดมิดและกว้างใหญ่ไพศาล ร่างเงาของอสูรเพลิงโลหิตขนาดมหึมาปรากฏกายขึ้น มันคือจิตวิญญาณของอสูรบรรพกาลที่หลงเหลืออยู่ มันอ้าปากคำรามส่งเสียงสะท้อนก้องกังวานราวกับฟ้าผ่า พยายามข่มขวัญผู้บุกรุกตัวจ้อยอย่างเขา *“มนุษย์โง่เขลา เจ้ากล้าดียังไงมาผนึกรวมวิญญาณกับข้า จงสลายกลายเป็นเถ้าถ่านไปซะ!”* เสียงคำรามดังสะท้อนในหัวของมู่เฉิน หลี่มู่เฉินแค่นเสียงหัวเราะเยาะหยัน ดวงจิตของเขาในร่างจำแลงยกมือขึ้นช้าๆ กระบี่เหล็กไร้นามในมือพลันทอแสงประกายสีครามเจิดจ้า ตัดผ่านความมืดมิดในห้วงจิตใจ "เดรัจฉานอย่างแก แม้แต่สวรรค์ยังไม่กล้าพิพากษา แล้วนับประสาอะไรกับเศษเสี้ยววิญญาณที่ตายไปแล้วอย่างแก!" สิ้นเสียงตวาด หลี่มู่เฉินไม่รอช้า เขาพุ่งทะยานเข้าใส่ร่างของอสูรเพลิงโลหิตทันที! วิถีกระบี่ของเขาในยามนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อป้องกันตัวอีกต่อไป แต่มันคือวิถีกระบี่แห่งการพิชิต การทำลายล้าง และการเกิดใหม่ ทุกกระบวนท่าที่ตวัดออกไปแฝงไว้ด้วยเจตจำนงอันแข็งกร้าวที่ไม่ยอมก้มหัวให้แก่โชคชะตาใดๆ เพลิงโลหิตที่พ่นออกมาจากปากอสูรถูกคมกระบี่สีครามผ่าแยกออกเป็นสองเสี่ยงอย่างง่ายดาย ภายนอกถ้ำ เซียนเฟยหลันสะดุ้งเฮือกเมื่อเห็นร่างของมู่เฉินกระตุกอย่างรุนแรง เลือดสีดำคล้ำพุ่งทะลักออกจากปากของเขาคำโต หยดลงบนพื้นหินจนเกิดเสียงฟู่ราวน้ำกรดกัดกร่อน "มู่เฉิน!" นางหวีดร้องสุดเสียง น้ำตาหยดใสไหลรินอาบแก้มเนียนอย่างไม่อาจหักห้ามใจได้อีกต่อไป ความเยือกเย็นทั้งหมดที่นางสั่งสมมาตลอดชีวิตพังทลายลงในชั่วพริบตา แต่ในวินาทีนั้นเอง... พายุพลังปราณรอบกายของหลี่มู่เฉินก็สงบลงอย่างกะทันหัน ความมืดทมิฬและไอพิษสีดำม้วนตัวกลับเข้าสู่ร่างของเขาอย่างรวดเร็วดั่งน้ำวน ท้องฟ้าเหนתภูเขาอัคคีที่เคยปลอดโปร่ง กลับปรากฏเมฆฝนสีดำทะมฬก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว สายฟ้าสีทองคำฟาดผ่าลงมาตรงปากถ้ำเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แรงกดดันระดับมหาเทพกดทับลงมาจนพื้นดินรอบบริเวณยุบตัวลงเป็นวงกว้าง มู่เฉินลืมตาขึ้นอีกครั้ง... ดวงตาข้างซ้ายดำสนิทลึกล้ำดั่งห้วงอเวจี ส่วนดวงตาข้างขวาเปล่งประกายแสงสีทองเจิดจ้าของอสูรบรรพกาล รัศมีพลังปราณที่แผ่ออกมาจากร่างของเขาในยามนี้ ทรงพลังและน่าสะพรึงกลัวเสียจนแม้แต่เซียนเฟยหลันยังต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความตกตะลึง เขากำหมัดแน่น รู้สึกได้ถึงพละกำลังมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ในทุกอณูรูขุมขน เส้นชีพจรที่เคยเสียหายถูกหลอมรวมใหม่จนแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า เคล็ดกระบี่กลืนฟ้าขั้นที่เจ็ดทะลวงผ่านอย่างไร้แรงต้านทาน! ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายสูงสง่าแผ่กลิ่นอายความองอาจดุดัน เขากวาดสายตามองไปเบื้องหน้า ก่อนจะหันมาสบตากับเซียนเฟยหลันที่กำลังยืนมองเขาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งห่วงหาโล่งใจ และหวาดหวั่นในพลังที่เปลี่ยนไป "ข้าบอกแล้ว... ว่าข้าจะไม่ยอมตายง่ายๆ" เสียงของเขาแหบพร่าแต่มั่นคงหนักแน่น ทว่า ก่อนที่ทั้งสองจะได้เอื้อMคำใดต่อกัน เงาร่างปริศนาก็ดำมืดสายหนึ่งพุ่งแหวกอากาศลงมาเบื้องหน้าพวกเขาอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาด ปราณกระบี่สีเลือดพุ่งเข้าใส่มู่เฉินโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า! "ระวัง!" เฟยหลันร้องเตือนสุดเสียง มู่เฉินหรี่ตาลง รอยยิ้มเย็นชาผุดขึ้นที่มุมปาก มือขวาตวัดออกอย่างไร้รูป ใช้นิ้วสองนิ้วคีบคมกระบี่ที่พุ่งเข้ามาไว้ได้อย่างแม่นยำราวดั่งจับปีกแมลงวัน เงาร่างนั้นชะงักกุนกุนเผยให้เห็นใบหน้าที่สวมหน้ากากเงินครึ่งซีก ดวงตาที่มองมาเต็มไปด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น และเสียงหัวเราะเยือกเย็นก็ดังขึ้นจากใต้หน้ากากนั้น "ฮ่าๆๆ... สมแล้วที่เป็นผู้สืบทอดวิถีกระบี่กลืนฟ้า แต่น่าเสียดายนัก ที่วันนี้... จะเป็นวันตายของเจ้า!" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — มังกรครามท่องภพ