เส้นทางสู่เก้าสวรรค์

"ศิษย์น้อง... ดูท่าทางเราคงไม่ต้องรออีกสามวันแล้วกระมัง" น้ำเสียงของมู่หรงจ้านราบเรียบ ทว่าซ่อนไว้ด้วยคลื่นพลังกดดันที่ทำให้อากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น กระบี่คู่กายในมือเปล่งประกายสีครามเจิดจ้า แผ่ไอสังหารรุนแรงจนเมฆหมอกบนยอดเขาเซียนกระบี่แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ หลี่มู่เฉินมิได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เขายืนไขว่ห้างอยู่บนแผ่นศิลาโบราณ สายตาคมกราบดุจพญาอินทรีมองตรงไปยังเบื้องหน้า ร่างกายของเขาห่อหุ้มด้วยละอองปราณสีทองจางๆ ซึ่งเป็นสัญญาณเตือนว่าขอบเขตพลังของเขาได้ทะยานมาถึงจุดวิกฤตแล้ว "หืม... เจ้าพวกสภาผู้อาวุโสคงคิดว่าการส่งค่ายกลผนึกเก้าสลับร่างมาปิดตายหุบเขาไร้ลักษณ์ จะสามารถกักขังพวกเราไว้ได้ตลอดกาลสินะ" หลี่มู่เฉินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ แววตาฉายแววเย้ยหยันลิขิตฟ้าดินอย่างไม่เกรงกลัว เซียนเฟยหลันที่ยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้าง ชายตามองกระบี่ในมือของมู่หรงจ้านแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายมาสบตากับหลี่มู่เฉิน นางไม่เอวาจาใดออกมาแม้แต่ครึ่งคำ ทว่าความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งบนใบหน้านั้นกลับเจือด้วยรอยยิ้มบางเบาที่งดงามราวกับดอกเหมันต์ผลิบานท่ามกลางพายุหิมะ นางรู้ดีว่าบุรุษผู้นี้... ไม่เคยเกรงกลัวต่ออำนาจใดในใต้หล้า แม้กระทั่งเงื้อมมือของสวรรค์ "หลี่มู่เฉิน! เจ้าเด็กสามหาว คิดจะฝ่าฝืนกฎแห่งสำนักกระบี่สวรรค์ บุกรุกแดนต้องห้ามเก้าสวรรค์ โทษนี้มีเพียงความตายเท่านั้นที่จะล้างมลทินได้!" เสียงตะโกนกึกก้องดังกังวานมาจากเบื้องล่าง พร้อมกับร่างของผู้อาวุโสสูงสุดสามคนปรากฏกายขึ้นกลางอากาศ พวกเขาต่างถือครองคัมภีร์เวทโบราณ ล้อมรอบหุบเขาแห่งนี้ไว้ด้วยอักขระสีแดงฉานที่แผ่กลิ่นอายแห่งความตาย หลี่มู่เฉินมิได้หันไปมองคนทั้งสาม เขายังคงจดจ่ออยู่กับการควบคุมกระแสลมปราณในตันtian (จุดตันเถียน) ที่กำลังหมุนวนดั่งพายุคลั่ง มือขวาค่อยๆ เอื้อมไปกุมด้ามกระบี่บินที่เหน็บไว้ข้างเอว "ความตายงั้นหรือ?" มู่เฉินพึมพำแผ่วเบา รอยยิ้มเยارเยือกผุดขึ้นที่มุมปาก "สวรรค์ยังไม่อาจกำหนดชะตาชีวิตของข้า นับประสาอะไรกับพวกตาแก่ใกล้ลงโลงเช่นพวกเจ้า" *เปรี้ยง!* สายฟ้าสีครามสายหนึ่งฟาดผ่าลงมาจากท้องฟ้าที่ไร้เมฆฝน พุ่งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ แรงกระแทกจากการปะทะทำให้พื้นศิลาแตกร้าวเป็นใยแมงมุม เศษหินและฝุ่นผงปลิวว่อน ทว่ามู่เฉินและเฟยหลันกลับยืนหยัดอยู่อย่างมั่นคงราวกับขุนเขาที่ไม่เคยสั่นคลอนต่อแรงพายุ "เฟยหลัน..." มู่เฉินเอ่ยเรียกเสียงทุ้มต่ำโดยไม่ละสายตาจากเบื้องหน้า "ประตูมิติเบื้องหน้านั้นเปิดออกแล้ว จงตามข้ามา" สิ้นเสียงคำประกาศกร้าว หลี่มู่เฉินก็สะบัดแขนเสื้อคราหนึ่ง กระบี่ในมือพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า กรีดผ่าห้วงมิติออกเป็นรอยแยกสีดำสนิท ขนาดยักษ์พอกลืนกินได้ทั้งผืนป่า ไอหมอกโบราณที่กักเก็บความลับของ "คัมภีร์เทพสวรรค์" พรั่งพรูออกมาจากรอยแยกนั้น กลิ่นอายพลังอันเก่าแก่และทรงพลังแผ่ซ่านไปทั่วทั้งอาณาบริเวณ กดทับจนเหล่าผู้อาวุโสทั้งสามถึงกับกระอักเลือดออกมาคำโตด้วยความตกใจ "นะ... นั่นมันวิชาอะไรกัน! เจ้าเด็กนี่เปิดประตูมิติแห่งยุคบรรพกาลได้จริงๆ หรือ!" ผู้อาวุโสสูงสุดผู้หนึ่งแผดเสียงร้องด้วยความหวาดกลัว ขาสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ เซียนเฟยหลันไม่รอช้า นางทะยานร่างตามหลี่มู่เฉินเข้าไปในรอยแยกมิติอย่างเด็ดเดี่ยว แม้จะรู้ว่าเบื้องหลังความมืดมิดนั้นอาจเป็นกับดักมรณะที่ไม่มีวันได้หวนคืน แต่ตราบใดที่มีบุรุษผู้นี้อยู่เคียงข้าง นางย่อมพร้อมที่จะเดินไปสู่จุดจบของโลกหล้า ทว่า ในวินาทีที่ร่างของหลี่มู่เฉินกำลังจะก้าวข้ามผ่านประตูมิติ เสียงหัวเราะอันเย็นเยียบและคุ้นเคยอย่างยิ่งก็ดังสะท้อนก้องมาจากความว่างเปล่า... เสียงที่ทำให้หัวใจของมู่เฉินกระตุกวูบด้วยความแค้นที่ฝังรากลึก "นึกไม่ถึงเลยว่า... ศิษย์น้องผู้ต่ำต้อยในวันนั้น จะกลายมาเป็นหนอนบ่อนไส้ที่อาจหาญถึงเพียงนี้ มู่เฉิน... เจ้าคิดว่าจะหนีพ้นเงื้อมมือของข้าไปได้จริงๆ งั้นหรือ?" เงาร่างหนึ่งก้าวเดินออกมาจากความมืดมิด ใบหน้างดงามแต่ทว่าบิดเบี้ยวด้วยความริษยาและจิตสังหาร... เจ้าสำนักกระบี่สวรรค์ "หลงเทียน" ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับกระบี่มังกรทมิฬในมือ แววตาของเขาจับจ้องมาที่ทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ชวนให้ขนหัวลุก มู่เฉินหยุดชะงักฝีเท้า เขากำด้ามกระบี่ในมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคมกราบทอประกายแสงสีทองเจิดจ้าขึ้นอีกครั้งอย่างน่ากลัว ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางผ่านวิถีกระบี่อันดุดันนี้ด้วยกันเสมอนะครับ