รอยแผลที่ยังไม่จาง

กลิ่นอายของกาแฟดำเข้มข้นที่เย็นชืดจนไร้ควัน ไม่ต่างอะไรกับบรรยากาศรอบตัวในห้องทำงานหรูหราแห่งนี้ ธีธัชขยับกรอบแว่นสายตาด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อย สายตาคมกริบของทนายความมือหนึ่งผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ในชั้นศาล บัดนี้กลับพร่าเลือนเมื่อกวาดมองเอกสารหย่าร้างและบันทึกข้อตกลงเก่าๆ ที่เกลื่อนอยู่บนโต๊ะทำงาน ตรงข้ามกับเขาคือรินรดา อดีตภรรยาผู้เคยนั่งก้มหน้ายอมรับความอยุติธรรมทุกอย่างในชีวิตคู่ วันนี้เธอกลับนั่งหลังตรงสง่างาม ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้มีคราบน้ำตาหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงประกายความเย็นชาที่สะท้อนภาพความพังพินาศของเขาอย่างชัดเจน "คุณยังเก็บมันไว้อีกเหรอคะ ธีธัช" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกดังขึ้นทำลายความเงียบ รินรดากวาดสายตามองกระดาษแผ่นเก่าที่เขาถืออยู่ มุมปากหยักสวยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุข แต่มันคือรอยยิ้มของการเย้ยหยันโชคชะตา "กระดาษที่เคยมีค่าแค่ใบเสร็จยืนยันความไร้ค่าของฉันในบ้านหลังนั้น" "ริน..." ธีธัชเปล่งเสียงออกมาได้แค่นั้น ลำคอของเขาตีบตัน ราวกับมีก้อนสะอื้นจุกแน่นอยู่ข้างใน ผู้ชายที่เคยใช้คำพูดเฉียบคมเชือดเฉือนหัวใจคนอื่นจนย่อยยับ วันนี้กลับหาถ้อยคำใดมาแก้ตัวไม่ได้เลยสักคำ เมื่อความจริงเปิดเผยว่าทุกสิ่งที่เขาทำลายลงด้วยมือตัวเอง คือสิ่งที่มีค่ามากที่สุดในชีวิต "แปลกใจใช่ไหมคะที่วันนี้ฉันกล้ามานั่งคุยกับคุณด้วยท่าทีแบบนี้" รินรดาลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินไปหยุดยืนริมกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมืองหลวงเบื้องล่าง แผ่นหลังบางที่เคยสั่นเทาภายใต้แรงกดดันของเขา บัดนี้กลับดูเข้มแข็งและมั่นคงจนน่าใจหาย "คุณคงคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงอ่อนแอคนเดิม คนที่ยอมให้คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีได้ตามใจชอบ เพื่อแลกกับคำว่า 'ภรรยา' ที่คุณไม่เคยแม้แต่จะชายตามอง" ธีธัชลุกขึ้นตาม เขาก้าวเข้าไปใกล้เธออย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงภาพลวงตาที่พร้อมจะสลายหายไปหากเขาเอื้อมมือไปสัมผัส "ผมขอโทษ..." คำสั้นๆ ที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของคนฟัง เธอยังคงไม่หันกลับมามองเขา "คำขอโทษจากทนายความผู้ไร้หัวใจ มันไม่มีราคาค่างวดอะไรหรอกค่ะ ธีธัช มันเทียบไม่ได้เลยกับหยาดน้ำตาที่ฉันต้องเสียให้กับความเย็นชาของคุณในคืนที่มืดมนที่สุด" เธอมองออกไปไกลแสนไกล ย้อนนึกถึงห้วงเวลาในอดีตที่ฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำ วันที่เธอเคยรักผู้ชายคนนี้สุดหัวใจ วันที่เธอพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อเป็นภรรยาที่ดีในแบบที่ครอบครัวของเขาต้องการ แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับมามีเพียงความว่างเปล่าและการดูแคลน "คุณรู้ไหมคะ... ว่าก่อนวันที่ฉันจะตัดสินใจเดินออกจากบ้านหลังนั้น ฉันเคยรู้สึกอย่างไร" รินรดาหันกลับมาสบตาเขา ดวงตาคู่สวยไหวระริกเล็กน้อย แต่มันเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "ฉันเคยรักคุณ... รักจนยอมลดทอนคุณค่าของตัวเองลงเหลือศูนย์ ฉันเคยภาวนาให้คุณหันมามองฉัน แค่สักครั้งก็ยังดี... แต่สิ่งที่คุณให้ฉันกลับมีแต่ความเย็นชาและคำพูดที่คอยตอกย้ำว่าฉันไม่คู่ควรกับคุณเลยสักนิด" ถ้อยคำนั้นพุ่งเข้าปะักอกของธีธัชอย่างจัง เจ็บปวดราวกับถูกคมมีดกรีดซ้ำลงบนแผลเดิม หัวใจของเขาบีบตัวเข้าหากันจนแทบหายใจไม่ออก ภาพวันเก่าๆ ย้อนกลับมาตอกย้ำ ภาพที่เธอนั่งรอเขาอย่างโดดเดี่ยวบนโต๊ะอาหารที่เย็นชืด ภาพที่เธอมองเขาด้วยแววตาออนล้าแต่วอนขอความเห็นใจ และเขาก็เลือกที่จะเมินเฉยอย่างไร้เยื่อใย "ริน... ผมสำนึกผิดแล้วจริงๆ" ธีธัชก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอ มือหนาสั่นเทายื่นออกไปหมายจะคว้ามือเรียวมา1กุมไว้ แต่รินรดากลับถอยหลังหลบอย่างรวดเร็ว เว้นระยะห่างระหว่างกันเอาไว้ด้วยกำแพงความเกลียดชังที่เขาก่อขึ้นเอง "สายไปแล้วค่ะ" เธอเอ่ยเสียงเรียบแต่มั่นคง "ความรู้สึกที่ฉันเคยมีให้คุณ มันตายไปตั้งแต่วันที่คุณเซ็นชื่อลงในใบหย่าโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองฉันแล้วค่ะ ธีธัช" ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศอีกครั้ง มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นระรัวด้วยความเจ็บปวดของชายหนุ่มผู้พ่ายแพ้ต่อเกมที่ตนเองเป็นคนเริ่ม ธีธัชมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งเสียดาย ทั้งสำนึกผิด และเจ็บปวดจนเกินจะบรรยาย แต่ก่อนที่ความดราม่าจะถูกขยี้ไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็เบาหวิวสามครั้งดังขึ้นขัดจังหวะ รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ เพราะเธอยืนยันกับเลขาหน้าห้องไว้แล้วว่าจะไม่มีใครรบกวนช่วงเวลานี้เด็ดขาด ประตูห้องทำงานเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดของพศิน คู่ปรับทางธุรกิจคนสำคัญของธีธัช เขาก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ ในมือถือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลอ่อน พร้อมกับสายตาเจ้าเล่ห์ที่มองตรงมายังอดีตสามีภรรยาคู่นี้ "ขอโทษที่ขัดจังหวะเวลาส่วนตัวนะครับ คุณธีธัช... คุณรินรดา" พศินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน "พอดีผมมีเอกสารสำคัญอีกฉบับหนึ่ง ที่คิดว่าคุณธีธัชน่าจะอยากเห็นด้วยตาตัวเอง ก่อนที่เราจะไปเจอกันที่ศาลในสัปดาห์หน้า" ธีธัชหันขวับไปมองพศินด้วยสายตาวาวโรจน์ ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นหน้าศัตรูหัวใจและคู่แข่งทางธุรกิจคนนี้ "แกต้องการอะไรอีก พศิน ทุกอย่างที่แกอยากได้ แกก็แย่งไปหมดแล้วไม่ใช่รึไง!" พศินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน ก่อนจะวางแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลลงตรงหน้าธีธัชอย่างจงใจ แล้วใช้นิ้วเคาะเบาๆ บนแฟ้มนั้น "อย่าเพิ่งโมโหไปสิครับ คุณทนายความผู้ทรงเกียรติ" พศินยิ้มเหี้ยมเกรียม "เปิดดูข้างในสิครับ แล้วคุณจะรู้ว่าเกมนี้... ใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายถือไพ่เหนือกว่าตั้งแต่เริ่มต้น" รินรดานิ่งเงียบ เธอไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย ราวกับเธอรู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าจะมีเหตุการณ์นี้เกิดขึ้น สายตาของเธอเรียบเฉยจนน่ากลัว ธีธัชสูดหายใจเข้าลึก ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความระแวง เขายื่นมือออกไปเปิดแฟ้มเอกสารปริศนาที่วางอยู่ตรงหน้าช้าๆ... และวินาทีที่สายตาคมกวาดยอดตัวอักษรและรูปถ่ายที่แนบมาในนั้น เลือดในกายของเขาก็เย็นเฉียบลงทันที สมองอื้ออึงจนแทบไม่ประมวลผล ภาพตรงหน้าพร่าเลือนลงไปชั่วขณะเมื่อความจริงอันน่าตกตะลึงถูกเปิดเผยออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางดิ่งลึกไปกับความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ - กระจกเงาสะท้อนใจ