เดิมพันด้วยชีวิต

เสียงกระดาษแฟ้มคดีพลิกสะบัดด้วยแรงสั่นระรัวของปลายนิ้ว ธีธัชรู้สึกราวกับว่าอากาศรอบตัวในห้องประชุมลับถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น โลกทั้งใบที่เคยถูกควบคุมด้วยเหตุผล ตรรกะ และข้อกฎหมายอันเยือกเย็น พังทลายลงในเสี้ยววินาทีที่สายตาของเขาประสานเข้ากับดวงตากลมโตของเด็กชายตัวน้อย โครงหน้าจิ้มลิ้ม จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะรอยขมวดคิ้วยามที่ไม่พอใจ... มันคือพิมพ์เขียวเดียวกันกับตัวเขาในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน "เด็กคนนี้..." ธีธัชพึมพำ เสียงของเขาแห้งผากจนแทบไม่เหลือเค้าโครงของทนายความชื่อดังผู้ทรงอิทธิพล รินรดายืนนิ่งอยู่เบื้องหลังบุตรชาย ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววแตกสลายในอดีต บัดนี้กลับนิ่งสนิทราวกับผืนน้ำลึกที่ซ่อนคลื่นใต้น้ำอันเชี่ยวกราก เธอก้าวเข้าไปช้าๆ ใช้ร่างของตนเองบังร่างเล็กๆ ของเด็กชายไว้จากสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและรอยร้าวรานของอดีตสามี "อย่ามองเขาด้วยสายตานั้นค่ะ ธีธัช" น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ เย็นชา และบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "เพราะคุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะถามชื่อของเขา" ความจริงที่กระแทกเข้าใส่หน้าทำให้ธีธัชเซถอยหลังไปครึ่งก้าว หัวใจของเขากระหน่ำเต้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกใจ โกรธงุ่นง่าน และเจ็บปวดรวดร้าวอย่างไม่มีที่สิ้นสุด *ลูก... เด็กคนนี้คือลูกของเขากับรินรดาอย่างนั้นหรือ?* ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผู้หญิงคนที่เขาเคยผลักไสและมองว่าเป็นตัวถ่วงชีวิต ได้ซ่อนสายเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาไว้จากโลกอันโหดร้ายนี้ โดยที่เขาไม่เคยรู้ระแคระระคายเลยแม้แต่น้อย ทว่า บรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออกกลับถูกขัดจังหวะลงด้วยเสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของธีธัชที่แผดเสียงแหลมสูงขึ้นอย่างน่ารำคาญ หน้าจอแสดงชื่อของพศิน—คู่ปรับทางธุรกิจและผู้ชายที่กำลังใช้รินรดาเป็นหมากเดินเกมทำลายล้างเขา ธีธัชขมวดคิ้วแน่นด้วยความระแวง เขากดรับสายโดยไม่ละสายตาจากอดีตภรรยาและเด็กน้อย "ต้องการอะไรอีก พศิน?" น้ำเสียงของทนายหนุ่มกดต่ำ แฝงรังสีอำมหิต "ใจเย็นน่า ธีธัช" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังลอดมาจากปลายสาย ทำให้เลือดในกายของธีธัชเดือดพล่านขึ้นมาทันที "นายกำลังตกใจกับของขวัญชิ้นโบว์แดงที่ฉันส่งไปให้ล่ะสิ เด็กชายตัวเล็กๆ คนนั้น... น่ารักน่าเอ็นดูใช่ไหมล่ะ? แต่ก็น่าเสียดายนะ ที่ความน่ารักนั้นกำลังจะกลายเป็นชนวนระเบิดชีวิตนาย" "แกหมายความว่ายังไง!" ธีธัชคำรามลั่นห้องจนรินรดาย่นหัวข้อด้วยความตกใจ "ฉันไม่ได้หมายความว่ายังไง... แค่บังเอิญว่า รถบรรทุกสิบล้อที่วิ่งอยู่บนถนนเส้นหลักหน้าอาคารสำนักงานของนายตอนนี้ กำลังเบรกแตก และเป้าหมายของมัน... ไม่ได้พุ่งไปที่ตึกสำนักงานกฎหมายอันทรงเกียรติของคุณหรอกนะ แต่พุ่งตรงไปยังร้านกาแฟริมถนนที่อดีตภรรยาและลูกชายสุดที่รักของคุณกำลังยืนอยู่ต่างหากล่ะ!" เพล้ง! โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน ธีธัชเบิกตากว้าง สัญชาตญาณความเป็นมนุษย์และสัญชาตญาณของความเป็นพ่อกระชากจิตวิญญาณของเขาให้หลุดออกจากกรอบความเยือกเย็นทั้งหมดในพริบตาเดียว เขามองหน้าพศินผ่านปลายสาย สลับกับร่างของรินรดาที่กำลังกอดปกป้องเด็กน้อยไว้ในอ้อมแขน ในหัวของทนายความผู้ยึดมั่นในกฎหมาย เกิดสงครามประสาทครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต การตัดสินใจครั้งนี้เดิมพันด้วย "คดีความมูลค่าหลายพันล้าน" ที่เขาใช้เวลาทั้งชีวิตในการสร้างสรรค์และปกป้องมัน กับ "ชีวิตของอดีตภรรยาและสายเลือดเพียงคนเดียว" ที่เขาเพิ่งค้นพบ ถ้าเขาวิ่งออกไปตอนนี้ เขาจะเสียคดีสำคัญที่สุดในชีวิตและถูกพศินเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี แต่ถ้าเขารั้งอยู่ตรงนี้เพื่อเซ็นเอกสารปิดคดี รินรดาและลูกอาจจะไม่รอดจากอุบัติเหตุที่ถูกจัดฉากขึ้น! "ธีธัช?" รินรดาขมวดคิ้วมองอาการสั่นเทาที่แปลกประหลาดของอดีสามี เธอไม่เคยเห็นผู้ชายคนนี้เสียศูนย์ขนาดนี้มาก่อนในชีวิต "ริน..." ธีธัชก้าวเท้าเข้าไปหาเธออย่างลืมตัว มือหนาสั่นเทายื่นออกไปหมายจะคว้าจับร่างบางและเด็กน้อยเข้ามาซ่อนไว้ในอ้อมอก "หนี... ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!" "คุณเป็นบ้าอะไรอีก?" รินรดาปัดมือเขาออกอย่างไม่ใยดี ดวงตาสีเข้มฉายแววระแวงระวัง "อย่ามาแตะต้องเรา! แผนการอะไรของคุณอีกหล่ะ ธีธัช?" "ไม่ใช่แผน! ครั้งนี้ไม่ใช่แผนของฉัน!" ธีธัชตะโกนออกมาด้วยความอัดอั้น น้ำเสียงของเขาเจือความหวาดกลัวอย่างที่รินรดาไม่เคยได้ยินมาก่อน "พศินมันกำลังจะฆ่าพวกคุณ! ข้างนอกนั่น..." ยังไม่ทันที่ธีธัชจะพูดจบ เสียงเอี๊ยดลั่นของเบรกขนาดใหญ่ เสียงโลหะบดขยี้กัน และเสียงกรีดร้องของผู้คนบนท้องถนนก็ดังสนั่นหวั่นไหวทะลุกระจกเข้ามาในห้องประชุมจนสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ! แรงระเบิดและแรงกระแทกจากอุบัติเหตุด้านนอกทำให้กระจกนิรภัยของห้องประชุมร้าวเป็นทางยาว รินรดากรีดร้องด้วยความตกใจและโอบกอดบุตรชายไว้แนบอก ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น แรงสั่นสะเทือนทำให้ตู้เอกสารล้มลงมาขวางทางออกระหว่างพวกเขากับประตู ธีธัชพุ่งตัวเข้าไปอย่างไม่คิดชีวิต พละกำลังทั้งหมดถูกงัดออกมาเพื่อดันตู้เหล็กหนักอึ้งที่ขวางกั้นเขาจากผู้หญิงที่เขายังรักและลูกชายที่เพิ่งพบหน้า "ริน! ลูก!" เขาตะโกนเรียกชื่อทั้งสองคนสุดเสียง เลือดจากฝ่ามือที่พยายามดันขอบตู้เหล็กคมกริบไหลหยดลงบนพื้นพรม แต่เขาไม่รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่น้อย เมื่อตู้เหล็กถูกผลักกระเด็นออกไป ธีธัชพุ่งเข้าไปโอบอุ้มร่างของรินรดาและเด็กน้อยเข้าสู่อ้อมกอดทันที ร่างกายของทั้งสามสั่นเทา ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ความตายเฉียดผ่านนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ตกอยู่บนพื้นซึ่งสายยังคงต่ออยู่ ก็มีเสียงหัวเราะเย็นยะเยือกของพศินดังลอดออกมาอีกครั้ง... "ยินดีด้วยนะ ธีธัช... นายเลือกครอบครัว แต่ดูเหมือนว่า... เกมนี้ นายจะต้องเสียทั้งครอบครัวและทุกอย่างที่นายมีพร้อมๆ กัน!" ________________________________________ ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ